Είχα αρχίσει να ανησυχώ. Μέρες τώρα γράφω για τον πόλεμο στο Ιράν και δεν βρέθηκε ένας αναγνώστης να επισημάνει ότι το κάνω για να αποφύγω να ασχοληθώ με το σκάνδαλο του ΟΠΕΚΕΠΕ. Ή μάλλον, για την ακρίβεια, επειδή δεν τολμώ να ασχοληθώ με ένα σκάνδαλο που εκθέτει την κυβέρνηση την οποία εγώ, ως εραστής της, προσπαθώ να συγκαλύψω. Επιτέλους, όμως, κάποιος αναγνώστης προχθές με αποκάλυψε. Ηταν η μέρα που είχαν παραιτηθεί οι εμπλεκόμενοι υπουργοί, καινούργια ονόματα είχαν προστεθεί στα ήδη υπάρχοντα και ο κ. Ανδρουλάκης φώναζε απαιτώντας εκλογές. Η κοινωνία άφωνη μάθαινε ότι στην Ελλάδα γίνονται ρουσφέτια όλων των ειδών και ότι το επάγγελμα του παρατρεχάμενου παράγοντα μπορεί να είναι πολύ επικερδές. Ηταν η ίδια μέρα που ο Τραμπ απειλούσε ότι αν το Ιράν δεν αποδεχθεί το τελευταίο του τελεσίγραφο, θα κατέστρεφε τον πολιτισμό του εν μια νυκτί. Πονηρά σκεπτόμενος, για να αποφύγω την παγίδα του ΟΠΕΚΕΠΕ αποφάσισα να ασχοληθώ με τον Τραμπ. Ο ελιγμός δεν πέρασε απαρατήρητος από τον αναγνώστη. «Εδώ η Ελλάδα καίγεται κι εσύ κάθεσαι κι ασχολείσαι μ’ έναν πόλεμο που δεν είναι δικός μας». Το σχόλιο, εκτός του ότι μου υπενθύμισε ότι οι αναγνώστες μου είναι αρκετά ευφυείς ώστε να μην μπορώ να τους ξεγελάσω, με ευχαρίστησε διότι μου θύμισε τα νιάτα μου. Τότε που ζούσαμε σ’ έναν κόσμο που είχε καταρρίψει το ηλιοκεντρικό σύμπαν του Κοπέρνικου. Ο κόσμος μας ήταν ελληνοκεντρικός. Τότε, μια δήλωση-ράπισμα του Αντρέα του Παπαντρέου έφτανε για να προκαλέσει πανικό στο ΝΑΤΟ και να ανατρέψει τις ισορροπίες στη Μέση Ανατολή. Τότε που διώχναμε τις βάσεις, κηρύσσαμε αποπυρηνικοποιημένους δήμους και κοιμόμασταν ήσυχοι, βέβαιοι ότι κανείς δεν θα τολμήσει να μας ενοχλήσει.
Το ξέρω πως θα στενοχωρήσω τον αναγνώστη, αλλά πολύ φοβάμαι ότι ο πόλεμος στο Ιράν επηρεάζει περισσότερο τον κόσμο μας από τα αιγοπρόβατά μας. Φοβάμαι ότι είμαστε υποχρεωμένοι να το πιούμε το πικρό το ποτήρι. Ο κόσμος μας δεν είναι ελληνοκεντρικός. Θα έλεγα πως ψάχνει το κέντρο που έχει χάσει, όμως εμείς δεν νομίζω ότι έχουμε πολλές πιθανότητες να το διεκδικήσουμε. Βέβαια τα αιγοπρόβατα και τα ευρωπαϊκά χρήματα μας είναι πιο οικεία και προσφέρονται για ηθικολογίες και καβγάδες χωρίς αρχή και χωρίς τέλος. Το μόνο τους μειονέκτημα είναι ότι δεν αφορούν κανέναν άλλον εκτός από εμάς τους ίδιους. Αυτό μας δυσκολεύει κάπως, διότι πρέπει να αναλάβουμε εμείς την ευθύνη της αποκατάστασής τους, όμως δεν πρέπει να χάνουμε την ψυχραιμία μας. Δυστυχώς ή ευτυχώς δεν είμαστε μόνοι σ’ αυτόν τον κόσμο. Και το χειρότερο: ελάχιστοι ενδιαφέρονται για εμάς και τα αιγοπρόβατά μας.
