Η Ελλάδα και η Κύπρος είναι οι δυτικές χώρες που βρίσκονται εγγύτερα στη Μέση Ανατολή. Εχοντας παραδοσιακούς δεσμούς, αλλά και εμπορικές σχέσεις, με τα περισσότερα κράτη της περιοχής, η Αθήνα ανησυχεί για την κατάσταση και εκφράζει το αυξημένο ενδιαφέρον της για την ασφάλεια των χριστιανικών πληθυσμών.
Το ενδιαφέρον δεν περιορίζεται στους ορθοδόξους. Αφορά όλους τους χριστιανούς, συμπεριλαμβανομένων και άλλων δογμάτων που κατοικούν σε αυτές τις χώρες.
Λίγες ώρες πριν από την Ανάσταση, μείζονα σημασία έχει η ανεμπόδιστη πρόσβαση των ελληνορθοδόξων στον Πανάγιο Τάφο στην Ιερουσαλήμ, στον απόηχο των προβλημάτων που αντιμετώπισε πρόσφατα ο Λατίνος Πατριάρχης Ιεροσολύμων. Πριν από λίγο διάστημα, η Αθήνα αντέδρασε έντονα και στα βίαια επεισόδια κατά κατοίκων στην πρωτίστως ελληνορθόδοξη πόλη της Σουκαϊλαμπίγια, στην κεντρική Συρία.
Η Αθήνα έχει επανειλημμένως προβάλει τη θέση πως η ειρηνική πορεία και ανάπτυξη της Συρίας δεν μπορεί παρά να εξελιχθεί συμπεριληπτικά και στο πλαίσιο αυτό πρέπει να διασφαλίζονται τα δικαιώματα των χριστιανών κατοίκων της χώρας, οι οποίοι συχνά αντιμετωπίζονται ως «θρησκευτικοί εχθροί», ιδίως από ένα καθεστώς και τους υποστηρικτές του που δεν φημίζονταν για την ανοχή και τον σεβασμό που επεδείκνυαν στη χριστιανοσύνη.
Οι στενές σχέσεις με συγκεκριμένες αραβικές χώρες όπου διαβιούν έστω και μικροί σε αριθμό χριστιανικοί πληθυσμοί, αλλά και η ιδιαίτερη σχέση της με το Ισραήλ, με την προφανώς τεράστια σημασία λόγω των Αγίων Τόπων, επιτρέπουν στην Ελλάδα να είναι παρούσα και να διαδραματίζει ρόλο.
Στη Συρία, στο Ισραήλ, στο Ιράκ και στην Ιορδανία ζουν συνολικά πάνω από μισό εκατομμύριο χριστιανοί, ενώ στον Λίβανο υπολογίζονται σε πάνω από 1,5 εκατομμύριο.
Ειδικότερα, στον Λίβανο –βασικό κομμάτι του παζλ των εχθροπραξιών στη Μέση Ανατολή– η Ελλάδα έχει ενεργά υποστηρίξει τον Μαρωνίτη χριστιανό πρόεδρο της χώρας, Ζοζέφ Αούν, όχι μόνο πολιτικά, αλλά αποστέλλοντας και στρατιωτικό εξοπλισμό, στο πλαίσιο μιας προσπάθειας ενίσχυσης των ενόπλων δυνάμεων της χώρας που αδυνατούν να διασφαλίσουν την ασφάλεια, αλλά και την κανονικότητα, σε ένα διχασμένο και αποδυναμωμένο κράτος.
Ενα ακόμη ενδιαφέρον στοιχείο είναι ότι δεκάδες χιλιάδες χριστιανών που έχουν μεταναστεύσει στην Αμερική και στην Ευρώπη, διατηρούν στενούς δεσμούς και συγγενικές σχέσεις με ομόθρησκούς τους στη Συρία και σε άλλες χώρες της περιοχής.
Αυτό το έντονο και ειλικρινές ελληνικό ενδιαφέρον πρέπει να προβληθεί και στις ΗΠΑ, όπου μεγάλο τμήμα του πληθυσμού είναι βαθιά θρησκευόμενοι, ιδιαίτερα στους κόλπους του Ρεπουμπλικανικού Κόμματος, και χαρακτηρίζονται από αυξημένη ευαισθησία για την προστασία των απανταχού χριστιανών και κυρίως σε χώρες στις οποίες αποτελούν μικρές μειοψηφίες.
Θα προσδώσει στον ρόλο της Αθήνας, πέρα από την αυτονόητη ανθρωπιστική διάσταση, και μια επιπρόσθετη διπλωματική και γεωπολιτική αξία.
