Δεν έζησε η ανθρωπότητα προχθές το βράδυ μιαν επανάληψη της ραδιοφωνικής φάρσας του Ορσον Γουέλς, την 30ή Οκτωβρίου 1938, περί επιθέσεως «εξωγήινων» εναντίον του πλανήτη μας, πανικοβάλλοντας τους Αμερικανούς ακροατές του. Η απειλή του Αμερικανού προέδρου «να αφανίσει έναν ολόκληρο πολιτισμό τη νύχτα» ελήφθη σοβαρότατα υπόψη. Από έναν ηγέτη σαν τον Ντόναλντ Τραμπ μπορεί κανείς να τα αναμένει όλα. Το ουσιώδες είναι πως λίγο πριν από την εκπνοή της προθεσμίας που είχε θέσει η Ουάσιγκτον, χθες το πρωί στις 3 ώρα Ελλάδος ανακοινώθηκε δεκαπενθήμερη εκεχειρία διακοπής των εχθροπραξιών και άνοιγμα των Στενών του Ορμούζ.
Η τηλεφωνική δήλωση του προέδρου Τραμπ στο Γαλλικό Πρακτορείο Ειδήσεων ότι η Κίνα έπεισε την Τεχεράνη να προσέλθει σε διαπραγματεύσεις αξιολογήθηκε από αναλυτές ως επιβεβαίωση του ηγετικού ρόλου του Πεκίνου στη διεθνή σκηνή. Δεν ήταν όμως δυνατόν να είχε συμβεί αλλιώς. Η επίθεση των ΗΠΑ και του Ισραήλ εναντίον του Ιράν, μιας χώρας μείζονος στρατηγικού ενδιαφέροντος των δύο άλλων μεγάλων πυρηνικών δυνάμεων –της Κίνας και της Ρωσίας– ήταν εγχείρημα μεγάλης αφροσύνης.
Ακολουθώντας τη ρήση του Ναπολέοντος Βοναπάρτη «ποτέ μη διακόπτεις τον αντίπαλό σου όταν κάνει λάθος», το Πεκίνο και η Μόσχα απλώς ανέμεναν τις εξελίξεις έως ότου υπήρχε κίνδυνος απώλειας κάθε ελέγχου. Και τότε παρενέβη η Κίνα, παρέχοντας τη δυνατότητα στον κ. Τραμπ να εμφανισθεί ως νικητής στο εσωτερικό των ΗΠΑ. Οι Τρεις Μεγάλοι του πλανήτη ενίοτε εμφορούνται και από πνεύμα αλληλεγγύης.
Μία άλλη χώρα που ενίσχυσε το εκτόπισμά της στην περιοχή είναι αναμφίβολα το Πακιστάν, που επιτυχώς διαμεσολάβησε για την επίτευξη προσωρινής εκεχειρίας. Το πώς το γεγονός αυτό θα επηρεάσει τη συμπεριφορά της Ινδίας, τις σχέσεις της οποίας με την Κίνα επιχειρεί να περιορίσει η Ουάσιγκτον, είναι άλλο θέμα.
Ο αστάθμητος παράγων, πάντως, είναι αναμφισβήτητα ο μεγαλοϊδεατισμός του Ισραηλινού πρωθυπουργού Μπίμπι Νετανιάχου, που διεκδικεί ρόλο ηγεμονικό στην περιοχή της Μέσης Ανατολής. Αλλά όπως έλεγε και ο λόρδος Πάλμερστον πριν από ενάμιση αιώνα, «δεν υπάρχουν μόνιμοι σύμμαχοι, υπάρχουν μόνον μόνιμα συμφέροντα». Ενώ «εμείς οι εκτός» θα παρακολουθούμε με κομμένη την ανάσα για καιρό.
