Το 2021 ήταν δύσκολη χρονιά, όμως όχι για όλους. Από τη διερεύνηση του οργιώδους σκανδάλου των αγροτικών επιδοτήσεων φαίνεται πως κάποιοι κλέψανε τα λεφτά μας. Πέριξ της πανδημίας έγιναν και πολλοί διορισμοί. Μπορεί να παρακολουθήσει κανείς τη μεγάλη περιδίνηση στελεχών σε θέσεις, υποτιθέμενα, ευθύνης. Στις γενικές γραμματείες, στη στελέχωση της Διοίκησης, στις ανεξάρτητες αρχές, στο Δημόσιο γενικώς. Οι ρόλοι εναλλάσσονται όπως στα ερασιτεχνικά θεατρικά έργα. Σημασία δεν έχει το αποτέλεσμα, αλλά να παίξουν όλοι.
Σύμφωνα μ’ έναν ιδιότυπο βαλκανικό, αντιθεσμικό νεοφιλελευθερισμό, το κράτος είναι κακό και υπερβολικά μεγάλο όταν πρέπει να παρέμβει για τους αρρώστους, τους ευάλωτους, τους ηλικιωμένους, τα εργασιακά δικαιώματα. Είναι, όμως, εντελώς καλό όταν διαμεσολαβεί στη συναλλαγή μεταξύ πολίτη – κόμματος. Η ιδιωτική πρωτοβουλία είναι ιερή. Οσες, όμως, επιχειρούν (με όλες τις σημασίες της λέξης) ανεξάρτητα, συναντούν αχρείαστα εμπόδια, αντί για ευνοϊκά, καλά σχεδιασμένα περιβάλλοντα που οδηγούν στην ανάπτυξη των δυνατοτήτων τους.
Η ίδια ιδεολογία λέει: ανάλαβε την ευθύνη της ζωής σου, κάντο μόνος σου. Εκτός κι αν είσαι στέλεχος κόμματος, οπότε ένας ολοκληρος μηχανισμός και ο πλούτος των άλλων στηρίζουν τις προσπάθειές σου που η αλαζονεία σου σού επιτρέπει να θεωρείς ανώτερες από των άλλων. Στον πυρήνα του βαλτώματος είναι μια διγλωσσία. Αυστηροί κανόνες του παιχνιδιού για τους εκτός κόμματος, άνεση και απλοχεριά για τα πολυπλόκαμα Κράκεν των κομματικών μηχανισμών. Την ύπαρξη τέρατος τη φανταζόμασταν όλοι. Φέρνει, όμως, πάντα μια ανατριχίλα η θέαση του βδελυρού προσώπου του.
Ακόμη και όσοι δεν εμπλέκονται ευθέως στα σκάνδαλα, αλλά ανέλαβαν θέσεις ευθύνης εκ περιτροπής με άλλους κομματικούς τους φίλους, χωρίς προσόντα, με μόνο βιογραφικό τις πολιτικές «απόψεις», αξίζουν χλεύη. Είναι πολλοί, ανάμεσά μας, σε ήσυχες θέσεις, συντηρημένοι από τα μισθολόγια που χρηματοδοτούμε μέσω φόρων. Μια πτυχή της διαφθοράς είναι η ικανότητά της να διασπείρεται ταχύτατα και να καλλιεργεί κυνισμό στους ανθρώπους. Οπως οι ασθένειες στο νερό που απ’ τη μια μέρα στην άλλη το πρασινίζουν.
Τις προάλλες, χρειάστηκα σειρά εγγράφων από το Δημόσιο. Ο,τι ήθελα το εξέδωσα με δυο κουμπιά, μέσα σε λίγα λεπτά. Οι πλατφόρμες άψογες! Εκτός από μία που ήταν στραβοχυμένη ιστοσελίδα. Η εξοικείωση με τη χρήση της απαιτούσε λίγο χρόνο, τα κουτάκια της δύσχρηστα. Κάποιοι είχαν φάει με χρυσά κουτάλια χωρίς να παραδώσουν έργο ανάλογο της αμοιβής τους (πληρώνουμε τα πάντα χρυσάφι ως χώρα, οι μειοδοτικοί διαγωνισμοί είναι τέτοιοι κατ’ όνομα).
Η χώρα εξάγει τεχνολογικό ταλέντο στην Αμερική, στον Καναδά και στο Ηνωμένο Βασίλειο. Δεν χρειαζόμαστε τους καλύτερους σε κανέναν κλάδο. Χρειαζόμαστε δυο τρεις κορυφαίους και οκτώ υπομέτριους. Η ομάδα δεν στοχεύει στις υψηλές επιδόσεις, αλλά στη συμπερίληψη των κλακαδόρων.
Η σύγκριση με άλλες χώρες της Ευρώπης είναι συγκλονιστική. Ελληνες του εξωτερικού προκόβουν στους πιο ανταγωνιστικούς κλάδους. Δεν είναι ρόδινη η ζωή έξω. Η μετανάστευση είναι ζόρι. Βρίσκουν, όμως, δουλειές με στιβαρά εργασιακά δικαιώματα με το πτυχίο τους από το ΕΜΠ, το ΕΚΠΑ και τα άλλα δημόσια πανεπιστήμια, χωρίς να ξέρουν ψυχή στον οργανισμό που τους προσλαμβάνει και, φυσικά, χωρίς διασυνδέσεις με τα ανώτερα κλιμάκια στην Ουάσινγκτον, στο Βερολίνο ή το Σίτυ. Ξεκινάνε από χαμηλά, βγάζουν δουλειά και ανεβαίνουν με τα χρόνια. Τους βλέπω και τους καμαρώνω.
Κι αυτοί διαβάζουν από μακριά τις εφημερίδες. Γελάνε με την πιο πρόσφατη μαφιόζικη περιπέτεια. Οι γαλάζιοι τοπάρχες, που είναι σαν κάποιος να τους επέλεξε σε οντισιόν, τα ρετρό ελληνικά, τα ιλιγγιώδη ποσά, τα πρόβατα…τούς χαρίζουν απλόχερα πικρό γέλιο. Νοσταλγούν τα πάντα από την πατρίδα, όμως όχι την εργασιακή κουλτούρα, την έλλειψη νοοτροπίας συνεργασίας και λογοδοσίας, την απουσία εργασιακής ηθικής, τη δεσπόζουσα θέση που κατέχουν τα διεφθαρμένα κομματικά στελέχη στη ζωή του τόπου, την κουτοπόνηρη αλαζονεία τους.
