Οσο γράφω αυτές τις γραμμές δεν έχει επέλθει η ολοκληρωτική καταστροφή εκείνου του πολιτισμού που υποσχέθηκε να αφανίσει ο Τραμπ. Για την ακρίβεια, δεν έχει καν αρχίσει. Οπότε δεν μπορώ να σας πω πόσες ώρες απαιτούνται για να ολοκληρωθεί το έργο της καταστροφής. Φοβάμαι ούτε καν οι αναλυτές της γεωστρατηγικής δεν θα μπορούν να σας διαφωτίσουν, αν και, όταν εσείς θα διαβάζετε αυτά που γράφω, καλώς εχόντων των πραγμάτων, ορισμένα από τα σκοτεινά σημεία του όλου εγχειρήματος θα έχουν ξεκαθαριστεί. Το πρώτο και κύριο είναι πώς πεθαίνει ένας πολιτισμός και μάλιστα σε μερικές ώρες. Οπως μας διδάσκει η Ιστορία, ο θάνατος των πολιτισμών είναι μια αργή διαδικασία και δεν φτάνει μια πολεμική ενέργεια, όσο επιτυχημένη κι αν είναι, για να γραφτεί ο επικήδειός τους. Εξαίρεση οι Αβαροι, που επιτέθηκαν στην Κωνσταντινούπολη συν γυναιξί και τέκνοις και έκτοτε εξηφανίσθησαν από το πρόσωπο της Ιστορίας, όπως έγραφε το σχολικό βιβλίο. Μάλλον ο κ. Τραμπ αναφέρεται σε αυτό που ο ίδιος έχει στο μυαλό του ως πολιτισμό. Η αλήθεια είναι ότι πολύ θα ήθελα να ξέρω πώς αντιλαμβάνεται ο κ. Τραμπ τον πολιτισμό εν γένει, και ειδικά τον ιρανικό. Το πιθανότερο είναι ότι δεν θα το μάθουμε ποτέ, διότι ούτε ο ίδιος δεν το ξέρει. Το πιθανότερο είναι ότι έχει χάσει τον έλεγχο του θυμικού του διότι, ενώ πίστευε ότι θα καθαρίσει με το Ιράν μέσα σε λίγες εβδομάδες, έχει μπλέξει σε μια υπόθεση απ’ την οποία δεν ξέρει πώς να ξεμπλέξει.
Ξεκίνησε λέγοντας πως θα κάνει τον λαό του Ιράν να ξεσηκωθεί για να ανατρέψει το καθεστώς. Σκότωσε μέλη της ηγεσίας του, όμως η κοινωνία δεν ξεσηκώθηκε και το καθεστώς έμεινε στη θέση του. Συνέχισε να ξοδεύει εκατομμύρια κάθε μέρα ρίχνοντας βόμβες, χωρίς όμως να βλέπει το τέλος της υπόθεσης. Απείλησε χερσαία επέμβαση, την οποία ξέχασε μέσα σε μερικές ημέρες. Οι Ιρανοί, χωρίς αεροπορία και ναυτικό, έκλεισαν τα Στενά του Ορμούζ απειλώντας με ενεργειακή ασφυξία ολόκληρη τη Δύση. Θυμωμένος με την αδυναμία του, τα βάζει με τους οιονεί συμμάχους του, οι οποίοι αρνούνται να παρακολουθήσουν την παραληρηματική πολιτική του. Και πλειοδοτεί σαν παίκτης που έχει χάσει τόσα ώστε να μην μπορεί να εγκαταλείψει το παιχνίδι. Εν αρχή ήταν το καθεστώς, οι μουλάδες, η δημοκρατία. Επρεπε όμως να βρει κάτι μεγαλύτερο ακόμη. Τι είναι μεγαλύτερο από το καθεστώς; Μα ο πολιτισμός. Ε, λοιπόν, θα καταστρέψουμε τον πολιτισμό τους – ό,τι κι αν σημαίνει αυτό.
Σήμερα είναι μεγάλη μέρα. Ή θα δούμε πώς καταστρέφεται ένας πολιτισμός μέσα σε μια νύχτα. Ή θα συνεχίσουμε να ανησυχούμε διότι ο δυνατότερος άνθρωπος στον κόσμο δείχνει να μην ξέρει πού πατά και πού πηγαίνει.
