Από τα βάθη του περασμένου αιώνα ανελκύεται αυτή η μοναδική περίπτωση καταστροφής και αλληλεγγύης. Φέτος, συμπληρώνονται 60 χρόνια από τις πλημμύρες που σάρωσαν τη Φλωρεντία προκαλώντας παγκόσμια συγκίνηση. Το έτος 1966 έχει μείνει στην ιστορία της πόλης ως έτος ιδιαίτερου συμβολισμού, καθώς οι καταστροφές μνημείων και κειμηλίων ήταν τόσο εκτεταμένες ώστε ταυτίστηκαν με πλήγμα στον πυρήνα του δυτικού πολιτισμού. Ο ποταμός Αρνο είχε φουσκώσει τόσο πολύ ώστε γέμισε με λάσπη κάθε κτίριο, κάθε εκκλησία, κάθε ίδρυμα. Η λάσπη εισχώρησε ορμητική σε μουσεία και βιβλιοθήκες, και απείλησε με ασύλληπτη καταστροφή τους θησαυρούς της πόλης.
Σήμερα, η περίπτωση της Φλω-ρεντίας εκείνης της εποχής αποκτά μια έμμεση επικαιρότητα και ένα πικρό επιμύθιο. Μας συνδέει με το πνεύμα της δεκαετίας του 1960 και μας υπενθυμίζει την τεράστια ψυχική απόσταση από τότε, από τις αρχές και τις αξίες της μεταπολεμικής εποχής, από το ουμανιστικό πνεύμα και την πρωτοκαθεδρία της Δύσης ως σημείου αναφοράς.
Η Φλωρεντία του 1966 έφερε στην παγκόσμια κοινή γνώμη τη δύναμη μιας παγκόσμιας αλυσίδας εθελοντών από όλον τον κόσμο. Νέοι και μεγαλύτεροι, απλοί ιδιώτες, αλλά και οργανώσεις, αποστολές, ιδρύματα έσπευσαν να προσφέρουν χειρωνακτική εργασία. Εγραφε η «Καθημερινή» για τους εθελοντές φοιτητές που «ανασύρουν καλλιτεχνικούς θησαυρούς από την λάσπην». Εγραφε για «αγόρια και κορίτσια με λασπωμένα ρούχα που μεταφέρουν πίνακας σκεπασμένους με λάσπην από μιαν πτέρυγα της περιφήμου πινακοθήκης Ουφίτσι εις άλλην, όπου έχει δημιουργθεί πρόχειρον εργαστήριον αποκαταστάσεως. Με ευλαβικήν προσοχήν οι τεχνικοί καθαρίζουν τους πίνακες». Αγγελοι και δαίμονες, Μαντόνες και Εσταυρωμένοι, χειρόγραφα και ευαγγέλια, γλυπτά και πίνακες, κοστούμια και λείψανα, θάφτηκαν στη λάσπη και ανασύρονται ως τραυματισμένοι συγγενείς.
Η Φλωρεντία 1966 επιτάχυνε τη βελτίωση των μεθόδων αποκατάστασης έργων τέχνης και χαρτώου υλικού και έθεσε ένα μέτρο παγκόσμιας κινητοποίησης, που είχε διπλό χαρακτήρα: αφενός ανθρωπιστικό για τα θύματα και τους άστεγους και αφετέρου καθαρά πνευματικό με σκοπό τη σωτηρία μιας κοινής κληρονομιάς.
Το 1966 στη Φλωρεντία είναι ένα έτος-σταθμός για την παγκόσμια συνείδηση. Και σήμερα, 60 χρόνια μετά, με την ανθρωπότητα πλήρως αποπροσανατολισμένη, πολυκερματισμένη και έκθετη, αυτό το φαινόμενο ανθρωπιάς, αλληλεγγύης και ουμανισμού από το πρόσφατο παρελθόν λειτουργεί ακόμη και παρηγορητικά. Αν δεν προκαλεί μελαγχολία.
