Ακόμη και αν στις επόμενες αμερικανικές προεδρικές εκλογές κερδίσει ένας «κανονικός» πολιτικός, δύσκολα η Ευρώπη θα εμπιστευθεί πάλι τις ΗΠΑ. Αυτό που βιώνει αυτή την περίοδο έχει πείσει και τους πλέον φιλοατλαντιστές πως κάτι πρέπει να αλλάξει. Να δούμε βεβαίως τι θα συμβεί μέχρι το τέλος της θητείας του σημερινού προέδρου, γιατί τίποτα δεν είναι σίγουρο. Θα υπάρχει το ΝΑΤΟ όπως το ξέρουμε ή θα αποφασίσει ο Τραμπ να εκδικηθεί τους Ευρωπαίους αποσύροντας κρίσιμη μάζα στρατιωτικών δυνάμεων από τη Γηραιά Ηπειρο, ή ακόμη και να τερματίσει τη συμμετοχή των ΗΠΑ στη Συμμαχία; Θα δοκιμάσει πάλι ένα μπρα ντε φερ με τη Γροιλανδία και πού θα καταλήξει αυτό; Θα αποσυρθεί από τον πόλεμο στην Ουκρανία, αναγκάζοντας την Ευρώπη να τα βγάλει πέρα μόνη της με τη Μόσχα; Ολα αυτά τα ερωτήματα είναι κρίσιμα, αλλά δεν έχουν εύκολες απαντήσεις.
Η Ευρώπη αλλάζει, πάντως. Οσα έλεγε ο πρόεδρος Μακρόν για την ανάγκη ευρωπαϊκής στρατηγικής αυτονομίας ακούγονταν κάποτε αφελή ή ρομαντικά. Σήμερα βρίσκονται στον πυρήνα των συζητήσεων σε ηγετικούς κύκλους της Ευρώπης. Η Γερμανία, για πρώτη φορά μετά τον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο, μετατρέπεται σε μια σημαντική και ισχυρή στρατιωτική δύναμη. Το τι θα σημάνει αυτό στο μέλλον, ειδικά με μία κυβέρνηση με τη συμμετοχή της AfD, δεν μπορούμε να το προβλέψουμε. Πρακτικά, πάντως, η Γερμανία θα υποκαταστήσει τη Γαλλία, που είναι έως σήμερα η κυρίαρχη ευρωπαϊκή στρατιωτική δύναμη. Η Μεγάλη Βρετανία θα βρεθεί και εκείνη αντιμέτωπη με ένα σκληρό δίλημμα, καθώς αντιλαμβάνεται ότι δεν μετράει για την Ουάσιγκτον, αλλά δεν έχει και καμία επιρροή εκτός Ε.Ε. Οταν συνειδητοποιήσει τη δύσκολη θέση στην οποία έχει βρεθεί, θα χρειαστεί να απαντήσει στο ερώτημα κατά πόσον το Brexit ήταν λάθος και αν υπάρχει τρόπος μιας στενής επανασύνδεσης, κρατώντας τα προσχήματα.
Η Ευρώπη ξυπνάει από τον λήθαργο της μεταπολεμικής καλοπέρασης και της ανάθεσης της ασφάλειάς της στις ΗΠΑ. Τα ψέματα τελείωσαν, ο χειμώνας θα το δείξει αυτό πιο έντονα. Ακόμη και αν κάποιοι τη θέλουν πλαδαρή και εθισμένη στην ομοφωνία χωρίς δόντια, ο Τραμπ και τα γεγονότα έχουν δρομολογήσει έναν άλλο δρόμο γι’ αυτήν. Με πρώτο βήμα τη δημιουργία μιας πιο σφιχτής Ευρώπης με τη συμμετοχή λίγων χωρών, που θα λαμβάνει πιο γρήγορα και αποτελεσματικά αποφάσεις.
