Μια ηλιόλουστη, γιορτινή ημέρα, ο πρόεδρος των ΗΠΑ, ανάμεσα σε πασχαλινά λαγουδάκια και παιδάκια, μίλησε για την επέμβαση στο Ιράν σαν να παρουσίαζε χολιγουντιανή ταινία. Δεν έβγαζε νόημα. Συμπέρανε πως θα χρειαστούν περισσότερες βόμβες. Ο αντιπρόεδρος, που δηλώνει ευλαβής χριστιανός, φτάνει στην Ευρώπη, για να στηρίξει την επανεκλογή Ορμπαν στις ουγγρικές εκλογές. Το αντι-ευρωπαικό λόμπι ποντάρει πολλά σ’ αυτή την υποψηφιότητα.
Είναι μάλλον αμήχανο το φετινό Πάσχα. Οχι μόνον επειδή σκοτώνονται και εκτοπίζονται παιδιά, ούτε επειδή ολόκληρες γενιές Παλαιστινίων, Ουκρανών, Ιρανών και Λιβανέζων τραυματίζονται ψυχικά, αναβάλλουν τη ζωή τους ή γίνονται πρόσφυγες. Είναι αμήχανο (και) γιατί από τα λόγια των ηγετών που εκλέχθηκαν καλλιεργώντας προφίλ «ανθρώπου με χριστιανικές αξίες» απουσιάζουν η καλοσύνη και η δέσμευση πως θα εργαστούν για τα ανθρώπινα δικαιώματα. Τις καθιερωμένες κοινοτοπίες για την ειρήνη των Χριστουγέννων έχουν αντικαταστήσει οι προσβολές, το μίσος, οι φωτογραφίες μ’ ενστόλους και όπλα. Το μεσσιανικό λεκτικό του επιτελείου Τραμπ έχει προσαρμοστεί: ο πόλεμος παρουσιάζεται σαν σχέδιο εγκεκριμένο από ανώτερες δυνάμεις. Ο Θεός είναι τελικά εθνικιστής και άσπλαχνος.
Ο Ορμπαν δηλώνει κι αυτός καλός χριστιανός, όπως οι περισσότεροι ακροδεξιοί. Ενας Ούγγρος πάστορας, όμως, έχει βαλθεί να τον ξεσκεπάσει. Ο Ivanyi ήξερε τον Ορμπαν από παλιά, όταν κι οι δύο ήταν αντι-κομμουνιστές. Μάλιστα ο πάστορας του ’χει βαφτίσει παιδιά. Τώρα, ο Ivanyi διώκεται για «οικονομικές παραβάσεις». Αυτό είναι το πρόσχημα για την πολιτική του δίωξη (Hungary’s Orban Is Selling Christian Nationalism, Politico). O Ivanyi φροντίζει Ρομά και Ουκρανούς πρόσφυγες στον ναό του. Εξασφαλίζει τα χρειώδη για τους άστεγους. Καλοδέχεται όποιον έχει ανάγκη, ειδικά εάν είναι από την Ουκρανία. Παράλληλα διαδηλώνει πως η διακυβέρνηση Ορμπαν δεν έχει καμία σχέση με την ουσία της χριστιανικής διδασκαλίας και υπερασπίζεται τη διαφορετικότητα.
Η δίκη του έχει οριστεί για τον Μάιο. Σύμφωνα με το Παρατήριο για τα Ανθρώπινα Δικαιώματα Human Rights Watch, η δίωξή του εντάσσεται σ’ ένα κυβερνητικό μοτίβο εξόντωσης όσων αναπτύσσουν δράση υπέρ των προσφύγων, των αιτούντων άσυλο, των μεταναστών, των φτωχών και των ατόμων της ΛΟΑΤΚΙ κοινότητας στην Ουγγαρία.
Η πιο ενδιαφέρουσα κατηγορία είναι αυτή της άσκησης βίας προς αστυνομικούς. Ο πάστορας είναι σε προχωρημένη ηλικία πια. Είναι σχεδόν αυταπόδεικτο πως δεν μπορεί να δείρει αστυνομικό. Η κατηγορία, όμως, υπάρχει επιβεβαιώνοντας και στον αιώνα μας πως τα καθεστώτα είναι τρομακτικά και γελοία ταυτόχρονα! «Θα ήθελα να τους δείρω, αλλά δεν μπορώ και μάλλον δεν θα το έκανα», είπε ο ιερέας στο Politico. Και πρόσθεσε: «Πάντως δεν θα έπρεπε να είμαι εγώ στη φυλακή, αλλά ο Ορμπαν και η συμμορία του».
Πρόσφατα, ήρθε στην Αθήνα ο Ούγγρος συγγραφέας και κάτοχος του Νόμπελ Λογοτεχνίας 2025 Λάσλο Κρασναχορκάι. Μίλησε για την ελπίδα. Σ’ ένα αμφιθέατρο που δεν έπεφτε καρφίτσα, είπε πως δεν έχουμε άλλο απ’ την ελπίδα. Η κατάσταση είναι τόσο απελπιστική που μας μένει μόνον η ελπίδα. Είπε, επίσης, απαντώντας σε κάποια εξαιρετικά σχόλια της Γερμανίδας διανοούμενης, δημοσιογράφου και συγγραφέως Carolin Emcke, πως αρκεί ένας δημοκράτης σ’ ένα βαγόνι γεμάτο φασίστες, για να κάνει τη διαφορά. Σε μία συνέντευξή του σε σουηδικό Μέσο, ο Λάσλο παρομοίασε τη σχέση του με την τωρινή Ουγγαρία με τη σχέση αναξιόπιστου, αλκοολικού γονέα και παιδιού. Τις πράξεις Ορμπαν τις θεωρεί ηθικά μη δικαιολογήσιμες τρέλες.
Αρκετοί αξιόλογοι Ούγγροι καλλιτέχνες περνάνε στην πατρίδα τους όσο λιγότερο χρόνο μπορούν. Η δυσκολία της ζωής στο καθεστώς Ορμπαν συνδέεται με τον θεσμικό λόγο ενάντια στους ομοφυλόφιλους, την καλλιέργεια αντι-ουκρανικού συναισθήματος, τον έλεγχο των πανεπιστημίων, την περιφρόνηση για τους φτωχούς, τον ευρωσκεπτικισμό κ.λπ. Ο συγγραφέας Gergely Peterfly μετανάστευσε στην Ιταλία όχι μόνον εξαιτίας του μεσογειακού τρόπου ζωής. «Είναι δύσκολο να ζήσεις στην Ουγγαρία λόγω της εχθρότητας του Ορμπαν προς τον πολιτισμό», είπε στον Guardian.
