Αυτό που με κάνει να θαυμάζω τους σεισμολόγους είναι η άνεση με την οποία διατυπώνουν την αβεβαιότητα των προβλέψεών τους. Μάλλον είναι ο κύριος σεισμός, εκτός κι αν είναι προσεισμός. Τα επόμενα εικοσιτετράωρα θα είναι κρίσιμα. Παρακολουθούμε το φαινόμενο με προσοχή. Θα μου πείτε, η αβεβαιότητα είναι στοιχείο της επιστήμης. Το διαπιστώνουμε αυτές τις ημέρες σε μια άλλη επιστημονική κοινότητα που, κατ’ ανάγκην, έχει καταλάβει το προσκήνιο επιδιώκοντας να διαφωτίσει μια πραγματικότητα που σ’ όλους εμάς, τους «υπόλοιπους», μοιάζει αδιαφανής και απρόβλεπτη. Κάτοχοι πανεπιστημιακών εδρών, ερευνητές ειδικευμένων ιδρυμάτων και απόστρατοι, που μπορεί να μην έχουν πολεμήσει ποτέ, ξέρουν όμως πολύ καλά πώς είναι ο πόλεμος. Είναι το επάγγελμά τους. Το αποτέλεσμα όλων αυτών είναι ότι αυτήν τη στιγμή ζούμε ημέρες αντίστοιχες με αυτές που ακολουθούν έναν μεγάλο σεισμό. Δεν ξέρουμε τι μας περιμένει την επομένη. Δεν ξέρουμε πότε και πώς θα σταματήσει ο πόλεμος στο Ιράν. Δεν ξέρουμε ποιος είναι ο στόχος των ΗΠΑ. Δεν ξέρουμε αν σε έναν ή δύο μήνες θα αγοράζουμε τη βενζίνη με δελτίο. Δεν ξέρουμε αν οι επιχειρήσεις θα ακυρώσουν τις πυρηνικές φιλοδοξίες του Ιράν και αν μετά τον πόλεμο θα εξακολουθήσουν να το κυβερνούν οι μουλάδες. Κι ας μην είναι οι ίδιοι με αυτούς που κατάφεραν να εξοντώσουν μέχρι στιγμής οι Αμερικανοί.
Και το χειρότερο. Oσο περισσότερες πληροφορίες κι αν συγκεντρώνουμε, κι όσο εμβριθέστερες εκτιμήσεις κι αν ακούσουμε, τόσο λιγότερα ξέρουμε. Ποιοι πολεμούν στο Ιράν; Οι Ισραηλινοί και οι ΗΠΑ. Ο Τραμπ έκανε ό,τι περνούσε από το χέρι του για να αποκλείσει τους συμμάχους του. Τους αγνόησε, τους ειρωνεύθηκε, τους καθύβρισε. Επιμένει ότι πέτυχε τους στόχους του χωρίς να διευκρινίζει ποιοι είναι οι στόχοι που έχει πετύχει. Πάντως έχει ξεχάσει τη δυνατότητα εξέγερσης της ιρανικής κοινωνίας κατά του καθεστώτος και βέβαια την αποκατάσταση της δημοκρατίας. Το Ιράν, αντιθέτως, έχει ενισχύσει τις συμμαχίες του. Η σιωπηρή αλλά ουσιαστική βοήθεια της Κίνας, της Βόρειας Κορέας και της Ρωσίας δείχνει ότι ο ευρασιατικός άξονας δεν είναι απλώς μια αφηρημένη ιδέα. Αυτό που δεν πέτυχε ο Πούτιν με την εισβολή στην Ουκρανία το καταφέρνει τώρα το Ιράν.
Το 2023 με την εισβολή στην Ουκρανία η Ευρώπη ξύπνησε κι αναρωτήθηκε: «Μα τι κόσμος είν’ αυτός;». Αποφάσισε να οργανωθεί. Δεν κατάφερε και πολλά. Οι ΗΠΑ συνέχισαν να παίζουν τον ρόλο του προστάτη –με την καλή έννοια– του δυτικού κόσμου. Δεν είναι πλέον η περίπτωση. Αν μη τι άλλο, το Ιράν, προς το παρόν τουλάχιστον, δείχνει ότι η Δύση στηρίζεται σε μια αναξιόπιστη ηγεσία. Ο Τραμπ δεν παίρνει στα σοβαρά ούτε τον εαυτό του.
