Ασφαλώς και έχει σημασία να παρακολουθεί κάποιος τι και με ποια φρασεολογία συζητείται κάτι στον δημόσιο διάλογο. Ωστόσο, μείζονος σημασίας είναι και το να παρατηρεί –ή, τουλάχιστον, να μην ξεχνάει– όσα γρήγορα φαίνεται να περνούν σε ένα ιδιότυπο φάσμα «λήθης».
Εντός και εκτός Βουλής, επί παραδείγματι, κυριαρχεί το ζήτημα της δεύτερης δικογραφίας για τον ΟΠΕΚΕΠΕ. Τόσο οι κρινόμενοι όσο και οι επικριτές έχουν αποδυθεί σε έναν αγώνα δρόμου ανταλλαγής «επιχειρημάτων» εμπλουτισμένων με δόσεις ακατάσχετης τοξικότητας σαν να μην υπάρχει αύριο ή σαν να μην υφίστανται άλλα, πολλά, θέματα που απασχολούν μεγάλα τμήματα της ελληνικής κοινωνίας. Σε ένα τέτοιο περιβάλλον και με μάλλον προφανή ευθύνη των ΜΜΕ, το τοπίο θολώνει ακόμη περισσότερο.
Οι πολίτες σε εργασιακούς χώρους, σε παρέες, σε καφετέριες και διαδικτυακά καφενεία, όταν δεν βρίζουν τους πολιτικούς και δεν μιλούν για την πενιχρή αγοραστική δύναμη του εισοδήματός τους, για τις συνθήκες που επικρατούν στον χώρο εργασίας τους, αν δεν βυθίζονται στην απελπισία της αβεβαιότητας περί την ανεργία ή τις όποιες ασαφείς προοπτικές «απασχολησιμότητάς» τους, δεν συζητούν πια και για άλλες υποθέσεις, που όχι πολύ παλαιότερα προκαλούσαν σε όλους σοκ. Ενδεικτικά αναφέρονται οι περιπτώσεις: για την απώλεια ζωής εργαζομένων προσφάτως στη «Βιολάντα» ή τις αιτίες που έγινε ό,τι έγινε – αιτίες οι οποίες αφορούν και τη λειτουργία κρατικών μηχανισμών. Για το εφιαλτικό φαινόμενο της ενδοοικογενειακής βίας και των γυναικοκτονιών, καθώς και την άκρως ανησυχητικών διαστάσεων υπόθεση της νεανικής βίαιης παραβατικότητας. Η επ’ αυτών ειδησεογραφία συνεχίζεται μεν, πλην όμως εξαιρετικά περιορισμένη, κατά τρόπο δηλαδή εντελώς αντίστροφο της σοβαρότητας των φαινομένων που εξακολουθούν να είναι εδώ, με φονικές μάλιστα διαστάσεις. Η λίστα της λύπης είναι μακρά, καθώς περιλαμβάνει ουκ ολίγα ζητήματα: ποιότητα ζωής εντός και εκτός πόλεων, συμπεριφορά όλων μας έναντι συνανθρώπων με αναπηρία σε δρόμους και κτιριακές υποδομές κ.ά.
Μα, ακόμη και για υποθέσεις που για λόγους διάφορους εξακολουθούν να βρίσκονται στο επίκεντρο, υπάρχουν πτυχές που δίνουν την αίσθηση πως παραμένουν (ή περνούν) στη σκιά. Χαρακτηριστική περίπτωση αποτελούν τα Τέμπη. Δεν χρειάζεται να επαναλάβουμε ποια στοιχεία της επώδυνης αυτής ιστορίας ορθώς, ορθότατα, βρίσκονται στο επίκεντρο με κορυφαίο ότι, τρία χρόνια μετά, κυριαρχεί η αναφορά στους ανθρώπους που έχασαν τη ζωή τους και στις οικογένειές τους. Με όλους τους υπόλοιπους, τους τραυματίες σωματικά και ψυχικά και τις δικές τους οικογένειες και φίλους, πόσο μιλάμε; Επιλεκτική μνήμη: αυτή η μάστιγα.
