«Τέτοιες πελατειακές σχέσεις συνοδεύουν το ελληνικό κράτος από τη σύστασή του. Είναι από τους βασικούς λόγους της εθνικής μας υστέρησης σε σχέση με την Ευρώπη», δήλωσε χθες ο Κυριάκος Μητσοτάκης, σε διάγγελμα για το σκάνδαλο των αγροτικών επιδοτήσεων. Ο πρωθυπουργός δεν εξαίρεσε ούτε εαυτόν ούτε την παράταξή του απ’ αυτό το «έθιμο», το οποίο περιέγραψε ως «μάστιγα» που περνάει «σαν παλαιοκομματική “σκυτάλη” από τα χέρια της μιας κυβέρνησης προς την επόμενη».
Ουδείς μπορεί να διαφωνήσει με αυτές τις επισημάνσεις. Ομως, η πρότασή του για ασυμβίβαστο υπουργού και βουλευτή, παρότι θεαματική, είναι αχρείαστη και οπισθοδρομική. Οπισθοδρομική επειδή προεξοφλεί ότι άλλα αναγκαία μέτρα για την πάταξη της διαφθοράς δεν θα λειτουργήσουν, αχρείαστη επειδή θα προκαλέσει πολύ θόρυβο και θα περιπλέξει ακόμη περισσότερο τη σχέση πολίτη – κράτους και την πολιτική σκηνή. Ο πρωθυπουργός δεν μίλησε για κυβέρνηση αποτελούμενη μόνο από εξωκοινοβουλευτικούς τεχνοκράτες, η οποία θα ήταν άκρως προβληματική από άποψης ευρύτερης αποδοχής, αλλά για ένα περίπλοκο σύστημα όπου υποψήφιοι θα εκλέγονται στη Βουλή και θα αναγκάζονται να αφήσουν την έδρα είτε επειδή υπουργοποιήθηκαν είτε επειδή ο υπουργός που αντικαθιστούσαν εξέπεσε από την κυβέρνηση. Ετσι, ο εκάστοτε πρωθυπουργός θα ασκεί ακόμη μεγαλύτερη επιρροή στην κοινοβουλευτική ομάδα και το κόμμα του απ’ ό,τι αυτή που του παρέχει ήδη το πρωθυπουργοκεντρικό σύστημα.
Με εποπτεία και Δικαιοσύνη, το πολιτικό σύστημα θα εκσυγχρονιστεί. Τότε, ίσως να μετράμε λιγότερες τραγωδίες, λιγότερα σκάνδαλα.
Οι ουσιαστικές μεταρρυθμίσεις, αυτές που θα απαλλάξουν τη χώρα από τις πελατειακές σχέσεις, εμπεριέχονται στη δήλωση του πρωθυπουργού. Η μία είναι και η αφορμή της σημερινής αναστάτωσης: το γεγονός ότι η Δικαιοσύνη έκανε τη δουλειά της και ξεσκέπασε τις σκοτεινές σχέσεις μεταξύ πολιτικών και παραγόντων που εκτελούσαν χρέη ψηφοβοσκών. Το ότι η έρευνα διεξήχθη από θεσμό της Ευρωπαϊκής Ενωσης, και όχι της ελληνικής πολιτείας, δείχνει ότι η πραγματική μάχη εναντίον της διαφθοράς, αυτή που θα βελτιώσει τον πολιτικό πολιτισμό μας, είναι ευθύνη του ελληνικού πολιτικού συστήματος και δεν είναι τίποτε άλλο από μια ουσιαστική δικαστική μεταρρύθμιση. Οι αποκαλύψεις της γενναίας υπαλλήλου του ΟΠΕΚΕΠΕ Παρασκευής Τυχεροπούλου, η υπεύθυνη στάση ενός πρώην στελέχους του οργανισμού και η Ευρωπαϊκή Εισαγγελία έχουν κάνει περισσότερα για τη νουθεσία και συμμόρφωση του πολιτικού συστήματος απ’ ό,τι θα μπορούσε οποιαδήποτε καινοτομία στη σχέση μεταξύ πολιτών και βουλευτών/υπουργών.
Η άλλη αναγκαία μεταρρύθμιση είναι αυτή που ήδη προχωρεί και στην οποία αναφέρθηκε ο πρωθυπουργός. «Μόνον ο ψηφιακός εκσυγχρονισμός και η διαφάνεια μπορούν να μας απαλλάξουν από ξεπερασμένες πρακτικές που δεν χωρούν στον 21ο αιώνα», είπε. Τα παραπάνω και η θωράκιση των εποπτικών αρχών, όπως οι ανεξάρτητες αρχές, η Δικαιοσύνη και τα μέσα ενημέρωσης, θα προσθέταμε. Με εποπτεία και Δικαιοσύνη, το πολιτικό σύστημα θα εκσυγχρονιστεί. Τότε, ίσως να μετράμε λιγότερες τραγωδίες, λιγότερα σκάνδαλα. Τότε, ίσως να μην ερήμωνε η χώρα από νέους και νέες.
