Η παγκόσμια οικονομία φαίνεται ότι μπαίνει σε στενωπό, αυτή τη φορά όχι λόγω τραπεζικής ή άλλης φούσκας, αλλά λόγω των επιπτώσεων ενός πολέμου με διακηρυγμένο στόχο την ακύρωση των δυνατοτήτων του Ιράν να απειλεί άλλα κράτη με όπλα μαζικής καταστροφής. Ο πόλεμος με αρχιστράτηγο τον Ντόναλντ Τραμπ αποτελεί ένα βήμα σε συνέχεια πολλών που έχουν γίνει τους τελευταίους 14 μήνες και τελικά οδηγούν στην υπονόμευση όχι του Ιράν ή άλλων ολοκληρωτικών καθεστώτων, αλλά πυλώνων του διεθνούς μεταπολεμικού συστήματος, όπως η ελεύθερη διακίνηση εμπορευμάτων, οι ανοιχτές θαλάσσιες αρτηρίες και η πολεμική δράση χωρίς άδεια από τον ΟΗΕ.
Δεδομένου ότι το Ιράν –όπως εγκαίρως είχε προβλεφθεί από κάθε έντιμο αναλυτή– είναι αδύνατον να χάσει αυτό τον πόλεμο, ενώ κάποια στιγμή οι Αμερικανοί, με τον ένα ή τον άλλο τρόπο, θα πρέπει να αποσυρθούν, το πραγματικό ερώτημα είναι τι μέλλει γενέσθαι στον υπόλοιπο κόσμο μετά το τέλος των συγκρούσεων. Το Ισραήλ είναι μια ξεχωριστή κατηγορία, ως εκ τούτου οι παράμετροι διασφάλισης της θέσης του στη Μέση Ανατολή δεν αλλάζουν δραστικά.
Για χώρες μικρομεσαίες, όμως, όπως η Ελλάδα, με βασικούς πυλώνες σταθερότητας και ασφάλειας ακριβώς αυτά τα στοιχεία της πολυμερούς τάξης που οι ΗΠΑ υπονομεύουν με τρόπο δραστικό, τα επόμενα βήματα είναι γεμάτα με ερωτήματα. Κατ’ αρχάς, η Ελλάδα δεν μπορεί να στηρίζεται πια σε αποφάσεις άλλων ή να «κρύβεται» βολικά πίσω από μεγάλες συναινέσεις. Οι Γάλλοι ήδη έχουν προτείνει το μοντέλο της «Συμμαχίας των Προθύμων», ανοιχτής σε όσους επιθυμούν να ενταχθούν όταν προκύπτει πρόβλημα. Οι Γερμανοί, διά χειλέων του υπουργού Εξωτερικών Γιόχαν Βάντεφουλ, αλλά και του πάντα οξύνου προέδρου του ΕΛΚ Μάνφρεντ Βέμπερ, προωθούν τη λήψη αποφάσεων με ειδική πλειοψηφία για θέματα εξωτερικής πολιτικής, ώστε να υπερκεραστεί ο σκόπελος της ομοφωνίας. Με τον ένα ή τον άλλο τρόπο, τα κράτη του Βορρά, ειδικά αυτά γύρω από τη Βαλτική, με πολύ σαφή ορίζοντα και αντίληψη απειλής, θα βρουν τρόπο να συνεργαστούν.
Η Ελλάδα εκ των πραγμάτων θα βρεθεί πολύ πιο κοντά στη Γαλλία, ενδεχομένως υποχρεωμένη να λάβει και αποφάσεις που θα ξεβολεύουν το εγχώριο πολιτικό σύστημα. Αλλά, κυρίως, στην Αθήνα πρέπει να είναι σαφές και ορατό ότι σε αυτό τον κόσμο, ολοένα πιο άναρχο και ασταθή, το κράτος οφείλει να πλέει στις τρικυμίες χωρίς βοήθεια. Ας ελπίσουμε ότι τουλάχιστον αυτή η μειοψηφία μέσα στο κράτος, που ακόμη μπορεί να διαβάσει πέρα από πολιτικά συνθήματα και προπαγάνδα, να αντιλαμβάνεται ότι η επόμενη πολύ σοβαρή κρίση δεν είναι και τόσο μακριά.
