«Γουρλίδικη» αποδείχθηκε και αυτή η εξεταστική επιτροπή, όπως είχε πει ο πρόεδρος της άλλης για τα Τέμπη. Ο πρωθυπουργός, παρά το γεγονός ότι ομνύει στο ασυμβίβαστο βουλευτή – υπουργού, έκανε τον κ. Μακάριο Λαζαρίδη υφυπουργό Αγροτικής Ανάπτυξης. Ισως να εκτίμησε την κατηγορηματική δήλωσή του ότι «δεν υπάρχει σκάνδαλο ΟΠΕΚΕΠΕ» (Blue Sky, 15.10.2025).
Βεβαίως, ο εισηγητής της Ν.Δ. κ. Λαζαρίδης έκανε με μεγάλο ζήλο το κομματικό του καθήκον. Υπήρξε δε αποτελεσματικός. Και αυτή η επιτροπή τα βρήκε όλα καλώς καμωμένα από την κυβέρνηση. Απεφάνθη ότι «δεν υπάρχουν αποδείξεις ενοχής» για τους δύο πρώην υπουργούς, λες και μια Εξεταστική ψάχνει για αποδείξεις. Από την άλλη, υπάρχει και το κοινοβουλευτικό καθήκον, αλλά αυτό δεν απασχολεί κανέναν. Οι «300» δεν είναι αποσπασμένοι υπάλληλοι των κομμάτων τους στη Βουλή. Κατά το άρθρο 52 του Συντάγματος αντιπροσωπεύουν το έθνος.
Μια εξεταστική επιτροπή δεν φτιάχνεται για να ξεβγάλει την υποχρέωση η εκάστοτε κυβέρνηση. Συγκροτείται για να ελέγξει την εκτελεστική εξουσία ώστε αυτή να διορθωθεί. Διαχρονικώς, όμως, η εκάστοτε πλειοψηφία βρίσκει αψεγάδιαστη την κυβέρνηση που στηρίζει και αυτό δεν έχει μόνο ως συνέπεια να διακωμωδείται ο κοινοβουλευτισμός, αλλά να μη διορθώνεται τίποτε και οι παθογένειες να γίνονται διαχρονικές, κατά πως λέει και ο πρωθυπουργός.
Ενας άλλος τρόπος διαιώνισης αυτών των παθογενειών είναι η υπερασπιστική γραμμή της κυβέρνησης, που δυστυχώς μηρυκάζουν και πολλοί δημοσιογράφοι. Αφορά τα «δίκαια αιτήματα των πολιτών», για τους οποίους –τι να κάνουν;– οι φουκαράδες βουλευτές αναγκάζονται να ασκούν πίεση στη δημόσια διοίκηση. Εξ ου και η πρώιμη και ξεκούδουνη ποινική αξιολόγηση που κάνουν διάφοροι μεταξύ των «παρανόμων» και των «και ολιγότερο παρανόμων αιτημάτων προς τον ΟΠΕΚΕΠΕ».
Η δουλειά των βουλευτών δεν είναι να μεταφέρουν στη διοίκηση τα «δίκαια αιτήματα» των ψηφοφόρων τους. Κατ’ αρχάς, δεν ξέρουν αν είναι δίκαια, ούτε έχουν τους μηχανισμούς να τα αξιολογήσουν. Για την ακρίβεια, ούτε η εισαγγελία το ξέρει. Πολλάκις έχει μόνον ενδείξεις. Ολα αποκαλύπτονται στη δίκη.
Τώρα, αν κάποιος βουλευτής διαισθάνεται το δίκαιο, οφείλει να αναδείξει το αίτημα στη Βουλή, έτσι ώστε το πρόβλημα να λυθεί για όλους και όχι μόνο για τον συγκεκριμένο ψηφοφόρο του.
