Πώς πάει ο πόλεμος; Καλά, λένε οι Αμερικανοί και οι Ισραηλινοί. Το πιστοποιούν με βίντεο, που δείχνουν φορτηγά, αεροπλάνα, ακόμη και ολόκληρα οικοδομικά συγκροτήματα να γίνονται σκόνη από τους πυραύλους της συμμαχίας. Κάποιες φορές βλέπουμε αποσπάσματα από την ιρανική τηλεόραση, στην οποία φυσικά οι μουλάδες νικούν κατά κράτος. Η προπαγάνδα είναι ένα από τα όπλα και αυτού του πολέμου.
Για τον διευθυντή της επιθεώρησης The Atlantic Τζέφρι Γκόλντμπεργκ τίθεται ένα ακόμη ερώτημα: Σε ποιον από τους δύο πολέμους στο Ιράν, που γίνονται αυτήν τη στιγμή, αναφερόμαστε; «Υπάρχει ο πόλεμος που κάνουν ο αμερικανικός και ο ισραηλινός στρατός κατά τον οποίο ιρανικοί στόχοι μεθοδικώς καταστρέφονται. (…) Ο άλλος πόλεμος γίνεται μέσα στο κεφάλι του Ντόναλντ Τραμπ. Δεν ξέρουμε τους στόχους αυτού του πολέμου, το μέτρο της επιτυχίας ή, έστω, αν ο πρόεδρος αφομοιώνει τις πληροφορίες με τον ίδιο τρόπο που το κάνουν οι στρατηγοί του…» (Washington Week, 28.3.2026).
Υπάρχει κι ένα τρίτο στοιχείο. Μπορεί να μην ξέρουμε πώς πάει ο πόλεμος για τις ΗΠΑ, αφού δεν υπάρχει συγκεκριμένος στόχος για να μετρήσουμε, αλλά για το Ισραήλ πάει μια χαρά. Κάθε μέρα που περνάει, κάθε πυραυλικό σύστημα που ανατινάζεται, κάθε υποδομή που καταστρέφεται, αυξάνει την ασφάλεια της πολύπαθης εβραϊκής χώρας. Το ιδανικό για τον Μπέντζαμιν Νετανιάχου θα ήταν να γίνει το Ιράν κάτι σαν το Ιράκ, μια χώρα κατεστραμμένη από την εισβολή και τον μακρύ εμφύλιο που ακολούθησε. Μπορεί να ομνύει ρητορικώς στην αλλαγή καθεστώτος, αλλά εκ πείρας γνωρίζει ότι καθεστώτα που αλλάζουν μπορούν να ξαναλλάξουν.
Από το 1953, οπότε οι Αμερικανοί ανέτρεψαν την κυβέρνηση του Μοχάμεντ Μοσαντέκ, μέχρι το 1979 το Ιράν ήταν ο μεγαλύτερος σύμμαχος του Ισραήλ στην αραβική λαοθάλασσα της Μέσης Ανατολής. Ενα μεγάλο μέρος της εχθρότητας των κάποιας ηλικίας Ιρανών οφείλεται στο γεγονός ότι οι ισραηλινές υπηρεσίες ασφαλείας συνεργάστηκαν στενά με τους χασάπηδες του σάχη. Η ισραηλινή ηγεσία, που (σε αντίθεση με την αμερικανική) γνωρίζει Ιστορία, ξέρει τι παίζεται στην περιοχή και έχει στρατηγική, δεν πόνταρε πολλά στο σενάριο αποκατάστασης του περιφερόμενου πρίγκιπα Ρεζά Παχλαβί, υιού του συχωρεμένου (για όλα τα κρίματά του) σάχη.
Η καλύτερη εγγύηση ασφαλείας για το Ισραήλ είναι η αποδυνάμωση όλων των ισχυρών μουσουλμανικών κρατών που το περιβάλλουν. Οσο μεγαλύτερη η αποδυνάμωση, τόσο καλύτερα. Εξ ου και το «λάθος» του Νετανιάχου να βομβαρδίσει τις κρίσιμες εγκαταστάσεις στο κοίτασμα φυσικού αερίου South Pars του Ιράν. Ο πρόεδρος των ΗΠΑ τον μάλωσε (επειδή πρόκειται για το μεγαλύτερο κοίτασμα παγκοσμίως) και ο Νετανιάχου υποσχέθηκε να μην το ξανακάνει.
Μπορεί για το Ισραήλ ο πόλεμος να πηγαίνει κάθε μέρα και καλύτερα, αφού κάτι βομβαρδίζεται, κάποια υποδομή καταστρέφεται και το Ιράν αποδυναμώνεται, για τον αμερικανικό πόλεμο στην περιοχή όμως τα πράγματα είναι πιο σύνθετα. Η γρήγορη νίκη που υποσχέθηκε ο Ισραηλινός πρωθυπουργός στον ανεκδιήγητο ένοικο του Λευκού Οίκου δεν έρχεται, και μαζί με το Ιράν αποδυναμώνεται η προεδρία Τραμπ. Ας μην ξεχνάμε ότι η δημιουργία εντυπώσεων από μια α λα Βενεζουέλα νίκη είναι ο μόνος ορατός στόχος του Τραμπ. Γι’ αυτό ο Τζέι Ντι Βανς τα έψαλε τηλεφωνικώς στον Νετανιάχου. «Πριν από τον πόλεμο, ο Ισραηλινός πρωθυπουργός διαβεβαίωνε τον Αμερικανό πρόεδρο πως οι συνθήκες θα είναι σχετικά εύκολες και η αλλαγή καθεστώτος πολύ πιθανή. “Ο αντιπρόεδρος είχε καθαρή εικόνα αυτών των ισχυρισμών”, δήλωσε ένας Αμερικανός αξιωματούχος» (Axios, 27.3.2026).
Τώρα μένουν τα ομολογουμένως εντυπωσιακά βίντεο από τα χτυπήματα σε ιρανικούς στόχους. Ισχύει ωστόσο το δόγμα Κίσινγκερ περί ασύμμετρου πολέμου: «Ο τακτικός στρατός χάνει όταν δεν κερδίζει, οι αντάρτες κερδίζουν όταν δεν χάνουν». Η περιπέτεια στο Ιράκ το πιστοποιεί. Το 2003, μέχρι να κερδίσει τον τακτικό πόλεμο, ο αμερικανικός στρατός έχασε 170 στρατιώτες και οι ΗΠΑ 20-30 δισ. δολάρια. Μετά την πτώση του Σαντάμ σκοτώθηκαν 4.400 Αμερικανοί και από τα κρατικά ταμεία έφυγαν 700-800 δισ.
