Κάποια στιγμή η δικαιολογία θα πτώχευε, δεν υπήρχε αμφιβολία. Το επιχείρημα πως σε ένα πελατειακό κράτος οι πολιτικοί υποχρεούνται εκ των πραγμάτων να εξυπηρετούν το νοσηρό σύστημα που τους ανέδειξε επειδή «δεν γίνεται αλλιώς», μπορεί να στέκει ως ωμός ρεαλισμός όταν διατυπώνεται «εξωπολιτικά», αλλά είναι απαράδεκτο ως λογική εξήγηση της κατάστασης σ’ ένα αυστηρά πολιτικό πλαίσιο. Στη θέα των σκανδάλων που ξεσπούν κατά τη θητεία της, η Νέα Δημοκρατία έχει παραμείνει αδικαιολόγητα ήρεμη, σαν να υιοθετεί το παραπάνω επιχείρημα πλήρως· αξιώνει δε να μην αποκαλούνται καν σκάνδαλα τα σκάνδαλα. Η στάση που διατηρεί είναι σχεδόν μοιρολατρική: τι να κάνουμε τώρα, αυτός είναι ο ελληνικός κανόνας, τουλάχιστον εμείς, όπου μπορούμε, κάνουμε μικροπαρεμβάσεις για να τον βελτιώσουμε. Oμως οι νέες δικογραφίες της Ευρωπαϊκής Εισαγγελίας για το σκάνδαλο του ΟΠΕΚΕΠΕ, που απ’ ό,τι φαίνεται αφορούν πλήθος πολιτικών της Ν.Δ. (από βουλευτές πρώην και νυν, μέχρι υπουργούς και υφυπουργό) δεν αφήνουν περιθώριο για μεγάθυμες ερμηνείες της «χρόνιας παθογένειας». Αν η υπεροχή της στους αριθμούς και στην αλαζονεία έδωσε στην κυβέρνηση την ευκαιρία να απαλλάξει ορισμένα στελέχη της από τη βάσανο του ελέγχου («Δεν έχει δικαίωμα η Ευρωπαία εισαγγελέας να μας πει αν θεωρεί ένοχο τον Βορίδη ή τον Αυγενάκη» είχε πει πέρυσι ο Aδωνις Γεωργιάδης), τα πράγματα μάλλον θα αλλάξουν στο εξής.
Στρατηγικό αδιέξοδο
Αν αποδειχθεί ότι οι συνομιλίες βουλευτών και υπουργών της με τον πρόεδρο του ΟΠΕΚΕΠΕ είχαν πράγματι ως αντικείμενο τον παράνομο διαμοιρασμό δημόσιου χρήματος στην εκλογική τους πελατεία, τι θα ισχυριστεί η Ν.Δ.; Πώς θα δικαιολογήσει το φαινόμενο; Θα μιλήσει για μεμονωμένο λάθος; Μα τα πρόσωπα είναι πολλά, το ίδιο και οι συνομιλίες. Θα επιστρατεύσει νομικές σοφιστείες για να καλύψει τους δράστες ή θα επιχειρήσει πάλι να χτίσει προστατευτικό τείχος ανάμεσα στους τελευταίους και στην ηγεσία, ώστε αυτή να μείνει ανεπηρέαστη από το ωστικό κύμα των προδομένων ρουσφετιών; Θα είναι κι αυτό ένα σκάνδαλο για το οποίο η πλευρά του πρωθυπουργού δεν είχε ιδέα; Είναι ελαφρώς προβληματικό, πάντως, ο πρωθυπουργός να μη γνωρίζει τίποτα για τον τρόπο που λειτουργούν οι εκλεγμένοι με το κόμμα του και οι διορισμένοι από την κυβέρνησή του. Αν το φαγοπότι είναι τόσο ανεξέλεγκτο, καλό είναι να το μάθουμε. Καλό είναι να ξέρουμε επίσης τι ακριβώς γνωρίζει τελικά ο πρωθυπουργός και τι επιλέγει, για διάφορους λόγους, να μη μαθαίνει.
Αγνότητα
Oσο εξωφρενική είναι η ιδέα ότι για τα σκάνδαλα της Ν.Δ. φταίει πάντα ένα προϋπάρχον σύστημα υπεράνω των δυνάμεών της, τόσο εξωφρενική είναι και η πεποίθηση πως η πρακτική στην οποία με τόσο ζήλο επιδίδονται οι εμπλεκόμενοι στις δικογραφίες είναι άγνωστη στα κόμματα πέραν της Ν.Δ., ειδικά εκείνα με εμπειρία διακυβέρνησης. Αν μάλιστα δεν εκπλήσσονται οι πολίτες από τις εξελίξεις, προφανώς δεν δικαιούνται να εκπλήσσονται ούτε όσοι πολιτικοί έχουν βρεθεί σε αντίστοιχες θέσεις εξουσίας με τους ερευνώμενους. Βέβαια, υπάρχουν πρόσωπα ακόμη και μέσα από τα σπλάχνα του κυβερνώντος κόμματος, σαν τον Αντώνη Σαμαρά, που παρακολουθούν τα φαινόμενα διαφθοράς με την έκπληξη νηπίου που βλέπει για πρώτη φορά πυροτέχνημα: «Eνα ιστορικό κόμμα της κεντροδεξιάς παράταξης, το οποίο επί δεκαετίες ταυτιζόταν με το δημοκρατικό ήθος, την τιμιότητα, την αξιοσύνη, κινδυνεύει να καταστεί αποσυνάγωγο», δήλωσε ο πρώην πρωθυπουργός, για να προσθέσει ότι «αυτό είναι θλιβερό για τις εκατοντάδες χιλιάδες αγνούς Νεοδημοκράτες». Η τόση παρθενική αγνότητα εγείρει ένα πονηρό ερώτημα: Για ποιους γίνονταν τα επίδικα ρουσφέτια που ερευνά η Ευρωπαϊκή Εισαγγελία; Οι αποδέκτες των χρημάτων και όσοι προσπάθησαν να γίνουν αποδέκτες συγκαταλέγονται άραγε στο ποίμνιο της αγνότητας; Οι κομματικοί ενορχηστρωτές του σκανδάλου; Αν η «ασπόνδυλη» Ν.Δ. πρόλαβε να «μεταλλαχθεί σε όλα τα επίπεδα» μέσα σε δέκα χρόνια, ενώ προηγουμένως τόσο αυτή όσο και οι υπόλοιπες παρατάξεις είχαν οικοδομήσει ένα κράτος αξιόπιστο και αδιάφθορο, τότε μικρό το κακό. Eχουμε την τεχνογνωσία. Θα το ξαναφτιάξουμε.
