Επιτέλους, αυτό που το Πανελλήνιο περίμενε μήνες τώρα να συμβεί, ο τοκετός της ελπίδας του, συνέβη προχθές. Μια μέρα βροχερή, με τον ουρανό βαρύ από τα σύννεφα και τη «βρόχα που έπιπτε straight through» κατά τον μεγάλο Ζαμπέτα ανακοινώθηκε επιτέλους η ίδρυση ενός νέου κινήματος. Eνα πολιτικό κίνημα που θα φέρει την ελπίδα, την αλήθεια, τη δικαιοσύνη, και την αξιοπρέπεια. Υπάρχουν κι άλλα τα οποία υποθέτω θα ακολουθήσουν στη συνέχεια: η ομόνοια στον γάμο, το εύκρατο κλίμα, η χαρά στα μέσα μαζικής μεταφοράς, το αέναο φλερτ, η ερωτική επιθυμία στην Πέμπτη ηλικία, το ατέλειωτο καλοκαίρι, το γέλιο. Eνα κίνημα, εν κατακλείδι, που θα καταργήσει τον χειμώνα και ό,τι άλλο μας κάνει δυστυχείς. Θα λύσει το πρόβλημα της πείνας στην Αφρική, της ειρήνης στη Μέση Ανατολή και θα επιτρέψει την ομαλή διεξαγωγή της δίκης για τα Τέμπη. Αυτό δεν είναι κίνημα, ούτε κόμμα. Αυτό είναι διακήρυξη πίστης στην ανθρώπινη καλοσύνη, θρησκευτική πίστη, αγάπη για τα περιστέρια. Επειδή όλ’ αυτά είναι πολύ μεγάλα και δυσκολεύεται να τα χωρέσει ο νους του απλού ανθρώπου στον οποίον απευθύνεται το κίνημα, η ανακοίνωση του τοκετού συνδυάστηκε με την εικόνα ενός περιστεριού –τι πιο εύγλωττο– που ανοίγει τα φτερά του σε κάτι που μοιάζει με μέλλον. Απ’ ό,τι αντιλαμβάνομαι δυσκολεύονται να βρουν τίτλο για το κίνημα. Θα πρότεινα δύο εναλλακτικές. Η πρώτη είναι «Το αιώνιο καλοκαίρι». Η δεύτερη «Το απέραντο γαλάζιο». Υπάρχουν κι άλλες πιο μαχητικές όπως το «Κάτω το κακό» ή, επί το θετικότερο, «Ζήτω το καλό».
Εννοείται, για όσους δεν το κατάλαβαν ήδη, ότι αναφέρομαι στην πρωτοβουλία της κυρίας Καρυστιανού για να ανανεώσει τη χειμάζουσα πολιτική μας ζωή. Να την τονώσει με νέες ιδέες οι οποίες προκύπτουν αβίαστα αν σκεφτεί κανείς ότι αυτό που μετράει πάνω απ’ όλα στην πολιτική είναι η αγάπη για τον άνθρωπο. Και δεν αντιλαμβάνομαι όσους την ειρωνεύονται υποστηρίζοντας ότι δεν έχει τίποτε να πει και ότι παρουσιάζει ένα πρόγραμμα που μπορεί να μην έχει σχέση με την πολιτική, είναι όμως μια πρώτης τάξεως έκθεση κάποιας τάξης του δημοτικού με θέμα «Τι θα έκανα αν γινόμουν μια μέρα πρωθυπουργός». Κοινώς απευθύνεται στη σκέψη και την επιθυμία ενός μεγάλου μέρους του εκλογικού σώματος το οποίο είμαι βέβαιος ότι επιτέλους περίμενε κάποιον να του μιλάει τη γλώσσα που καταλαβαίνει. Γι’ αυτό μην την υποτιμάτε την κ. Καρυστιανού και μην περιφρονείτε την εικόνα του περιστεριού ως κακόγουστη. Μπορεί να θυμίζει ιερά εμποροπανήγυρη για τα Φώτα, έχει όμως την απλότητα που χρειάζεται η αλήθεια, η ειρήνη και η δικαιοσύνη για να πείσει. Σκεφθείτε μόνον τη δύναμη που έχει η λέξη Ελπίδα. Κινητοποίησε τόσους το 2015 ώστε να φέρουν τον κ. Τσίπρα στην κυβέρνηση. Η κ. Καρυστιανού έρχεται να μας θυμίσει ότι τις παλιές κονσόλες δεν πρέπει να τις πετάς ποτέ. Δεν ξέρεις πότε θα τις χρειαστείς.
