Το θρυλικό περιστατικό με πρωταγωνιστή τον Μάνο Χατζιδάκι αναφέρει και στο αυτοβιογραφικό βιβλίο του ο Διονύσης Σαββόπουλος: 1979, ο Χατζιδάκις ως διευθυντής του Τρίτου Προγράμματος παίζει καθημερινά το 15λεπτο λογοκριμένο «Μακρύ ζεϊμπέκικο για το Νίκο». Παίρνουν φωτιά τα τηλέφωνα απ’ το υπουργείο. Αμετακίνητος ο Χατζιδάκις. Ωσπου του τηλεφωνεί ο ίδιος ο υπουργός (Αθανάσιος Τσαλδάρης). Ο συνθέτης τον άκουγε «βλοσυρός, κατηφής και αμίλητος». Κάποια στιγμή τον ρώτησε αν τελείωσε. Κι όταν εκείνος του απάντησε καταφατικά, ο Χατζιδάκις του είπε: «Υπουργέ, είσαι βλαξ!». Και κρακ το τηλέφωνο.
Στο σκάνδαλο του ΟΠΕΚΕΠΕ, με τον αριθμό των εμπλεκόμενων βουλευτών της Ν.Δ. να αυξάνεται, η διαδικασία των «αλληλοεξυπηρετήσεων», μέσω των πολιτικών γραφείων, είχε κομβικό ρόλο. Δεκάδες τηλεφωνήματα από και προς, με διαλόγους διαχρονικά επαναλαμβανόμενους, για τη «διευθέτηση» αιτημάτων. «Είναι του Γ…, 100% δικός του», μια εκδοχή. «Θα μας φανεί χρήσιμος ο Σ…, δες το θέμα του», άλλη εκδοχή. Ακόμη και το ηλεκτρονικό σύστημα παρακάμπτεται για να «κάνει χεράτα», ο δείνα, τις παρατυπίες. Επαιρναν κι έδιναν οι «τακτοποιήσεις» και τα ρουσφέτια. Κι αν κάποιος κρίκος της αλυσίδας αντιδρούσε επικαλούμενος τη νομιμότητα, ή αναγκαζόταν να συνετιστεί ή παραμεριζόταν. Οι δικογραφίες της Ευρωπαϊκής Εισαγγελίας, εξαιρετικά επιβαρυντικές για τα εμπλεκόμενα πρόσωπα, έφεραν κλυδωνισμούς και ανασχηματισμούς στην κυβέρνηση.
Η αναφορά στον Μάνο Χατζιδάκι δεν γίνεται για να προκαλέσει σχόλια, χιλιοειπωμένα και εμπεδωμένα, για το ανάστημα και τη γενναιότητα ενός μοναδικού δημιουργού. Αλλά γι’ αυτήν τη μικρή φράση-κλειδί: «και κρακ το τηλέφωνο». Οταν ο υφιστάμενος μένει απροστάτευτος και μόνος, αλλά ήσυχος με τη συνείδησή του ότι έπραξε το σωστό, ποιος μηχανισμός τάσσεται με το μέρος του; Γιατί το σύστημα της ανομίας, των «δικών μας», των «χρήσιμων» και των «κολλητών» είναι τόσο οχυρωμένο, ενώ μένουν εκτεθειμένοι (συνήθως) όσοι αρνούνται να υπακούσουν σε προφανείς λαθροχειρίες; Και από πού αντλεί το σύστημα αυτό τη βεβαιότητα ότι η αυθαιρεσία και η αλλοίωση της πραγματικότητας θα παραμείνουν αθέατες και ατιμώρητες;
Οσοι ανασχηματισμοί κι αν γίνονται, όσες ασυλίες κι αν αρθούν, οι πελατειακές σχέσεις (βουλευτή – ψηφοφόρου) θα συνεχίσουν να συστέλλονται και να διαστέλλονται ανάλογα με τους καιρούς. Κάποια «κρακ στο τηλέφωνο» δηλώνουν τα όρια και την αντοχή. Οχι μόνο των πολιτικών, όσο των θεσμών.
