«Γι’ αυτούς που εξακολουθούν να ρωτούν γιατί να πάμε στο φεγγάρι ή γιατί να εξερευνήσουμε το Διάστημα… Αν πιστέψουμε ορισμένα άτομα χωρίς φαντασία, τότε θα πρέπει να παραδεχτούμε πως η ανθρωπότητα είναι για πάντα παγιδευμένη σ’ αυτήν τη γήινη σφαίρα, χωρίς καμιά ελπίδα εξόδου προς τους άλλους πλανήτες!..».
Αυτά έλεγε κάποτε ο Ιούλιος Βερν. Αγνοούσε, φυσικά, τους τεράστιους κινδύνους που εγκυμονεί για τον ανθρώπινο οργανισμό το Διάστημα. Σήμερα ξέρουμε ότι μια αποστολή στον Αρη, με την υφιστάμενη τεχνολογία, θα ήταν αποστολή αυτοκτονίας ή, έστω, one way: άνευ επιστροφής δηλαδή. Και αυτό διότι ο ανθρώπινος οργανισμός θα είχε εκτεθεί σε ακτινοβολίες και άλλες απειλές που δεν θα προλάβαινε να επιστρέψει – και αν κατάφερνε να επιστρέψει στη Γη, θα ήταν πλέον τρομακτικά ευάλωτος στο γήινο περιβάλλον εξαιτίας των αλλοιώσεων που θα είχε υποστεί έπειτα από μια τόσο μακροχρόνια παραμονή στο βαθύ Διάστημα και στην εξίσου εχθρική επιφάνεια του Αρη.
Οι αστροναύτες των αποστολών «Απόλλων» και οι σημερινοί των αποστολών «Αρτεμις» θα εκτεθούν σε ακτινοβολίες και άλλες τέτοιες απειλές στο πολύ πιο ελεγχόμενο πλαίσιο των δέκα ημερών. Το όραμα, ωστόσο, παραμένει, διότι αυτή είναι η φύση του ανθρώπου.
«Αν πιστέψουμε ορισμένα άτομα χωρίς φαντασία», λέει ο Βερν. Φαντασία· λέξη-κλειδί. «Η ανθρώπινη επινοητικότητα δεν έχει τελειωμό», έγραφαν στην «Κ» οι φυσικοί Μάνος Δανέζης και Στράτος Θεοδοσίου. Στο ίδιο άρθρο μνημονεύουν τον Βοστωνέζο κληρικό Εντουαρντ Εβερετ Χέιλ, ο οποίος το 1869 δημοσίευσε ένα παράξενο αφήγημα στο ιστορικό, και ιδιαιτέρως μάχιμο σήμερα, περιοδικό κύρους The Atlantic Monthly.
Εκεί ο Χέιλ έγραφε για τη δημιουργία ενός τεχνητού δορυφόρου, της «Πλίνθινης Σελήνης», που θα βοηθούσε τους ναυτικούς στην πλοήγηση.
Οταν εκτοξεύεται ο δορυφόρος στην ιστορία του Χέιλ, κατά λάθος, παρασύρει εργάτες και τις οικογένειές τους που συμμετείχαν στην εκτόξευση. Αποτέλεσμα, να γίνουν μόνιμοι κάτοικοι του τεχνητού αυτού δορυφόρου.
Κάπως έτσι, ο Χέιλ έγινε ο πρώτος συγγραφέας, τονίζουν οι Δανέζης – Θεοδοσίου, που συνέλαβε την ιδέα εγκατάστασης σε ένα άλλο ουράνιο σώμα ενός στελεχωμένου διαστημικού σταθμού ή, με άλλα λόγια, μιας διαστημικής αποικίας.
Υπό μία έννοια, και τηρουμένων πολλών αναλογιών, ο Χέιλ προέβλεψε τον Διεθνή Διαστημικό Σταθμό – ή ίσως και το «Αρτεμις ΙΙ», αφού αυτό είναι το πρώτο βήμα για την εγκατάσταση σταθμών στη Σελήνη (θα πάρει πολλά χρόνια για να συμβεί αυτό, βέβαια).
Το 1901, ο σπουδαίος Τζ. Χ. Ουέλς έγραψε και αυτός το μυθιστόρημα «Οι πρώτοι άνθρωποι στη Σελήνη», οι οποίοι ανακαλύπτουν ότι κάτω από την επιφάνειά της ζει ένας εξωγήινος πολιτισμός, οι Σεληνίτες, που στην όψη θυμίζουν έντομο…
Τώρα θα αρχίσουμε να εξερευνούμε τη Σελήνη στα σοβαρά. Από παλιά, όμως, εξήπτε τη φαντασία των ανθρώπων. «It is only a Paper Moon» τραγουδούσε το 1944 το τρίο του Νατ Κινγκ Κόουλ…
