Ο πρόεδρος του Ιράν απέστειλε μια επιστολή προς τον αμερικανικό λαό για να τον πείσει πως η χώρα του δεν αποτελεί «αντικειμενική απειλή» για τις ΗΠΑ. Φυσικά ουδείς ποτέ ισχυρίστηκε πως το Ιράν απειλεί την υπερδύναμη. Ομως είναι γεγονός πως αποτελεί παράγοντα αποσταθεροποίησης της περιοχής της Μέσης Ανατολής. Ο Μασούντ Πεζεσκιάν, ενώ θεωρεί, όπως γράφει, τις ΗΠΑ «πληρεξούσιο του Ισραήλ», ξεχνά να αναφέρει τη σχέση της πατρίδας του με τους δικούς της πληρεξουσίους, δηλαδή με τις τρομοκρατικές οργανώσεις των Χούθι, Χαμάς και Χεζμπολάχ, όπως και τις απειλές που συνεχώς εκτοξεύουν κορυφαία στελέχη του θεοκρατικού καθεστώτος κατά του Ισραήλ. Αυτή ακριβώς είναι η ουσία του προβλήματος που ο Πεζεσκιάν αρνείται να δει.
Η αιχμή όλων αυτών συνοψίζεται στο πυρηνικό πρόγραμμα του Ιράν. Προφανώς είναι αναφαίρετο δικαίωμα κάθε χώρας να αναπτύξει το πυρηνικό πρόγραμμά της, όμως όταν απειλεί με πυρηνικό όλεθρο μια άλλη χώρα με την οποία δεν έχει καν κοινά σύνορα, τότε αποτελεί έναν διεθνή ταραξία που θα πρέπει είτε να τεθεί υπό διεθνή επιτήρηση είτε να εκμηδενιστούν οι δυνατότητές του να απειλεί άλλα κράτη. Στον βαθμό που απέτυχε η πρώτη λύση, ενεργοποιήθηκε η δεύτερη. Γιατί απέτυχε ο διεθνής έλεγχος; Διότι το Ιράν έτρεχε ένα κρυφό, παράλληλο πρόγραμμα εμπλουτισμού ουρανίου για κατασκευή πυρηνικών κεφαλών. Σήμερα η Διεθνής Υπηρεσία Ατομικής Ενέργειας υποστηρίζει πως το Ιράν διαθέτει 440 κιλά εμπλουτισμένου ουρανίου περί το 60%, που τα έχουν κρύψει, υπό διάφορες μορφές, στα έγκατα της γης.
Μετριοπαθής μεν, ωστόσο μην ξεχνάμε πως τυπικά και ουσιαστικά αποτελεί έναν ηθικό συναυτουργό στις δολοφονίες των χιλιάδων Ιρανών αντιφρονούντων τον Ιανουάριο του 2026.
Ο Μασούντ Πεζεσκιάν τα γνωρίζει όλα αυτά, αλλά τι να πει; Αναμφίβολα είναι μια μετριοπαθής προσωπικότητα μπροστά στους διοικητές των Φρουρών της Επανάστασης, όμως είναι εντελώς ανίσχυρος. Προειδοποίησε πριν από λίγες μέρες τους φανατικούς του καθεστώτος πως η οικονομία του Ιράν αντέχει για τρεις εβδομάδες, αλλά ποιος τον ακούει; Εξάλλου να μην ξεχνάμε πως τυπικά και ουσιαστικά αποτελεί έναν ηθικό συναυτουργό στις δολοφονίες των χιλιάδων Ιρανών αντιφρονούντων τον Ιανουάριο του 2026. Και ο Αλμπερτ Σπέερ ήταν ένας μετριοπαθής – τεχνοκράτης ναζί, αλλά ήταν ναζί.
Το Ιράν είχε πολλές ευκαιρίες να εγκαταλείψει τα μεγαλεπήβολα πυρηνικά σχέδιά του και να ενταχθεί στη διεθνή οικονομική κοινότητα. Είναι μια χώρα 92 εκατομμυρίων κατοίκων, με νεανικό πληθυσμό, με ικανοποιητικό επίπεδο εκπαίδευσης, αλλά με ΑΕΠ μόλις 450 δισεκατομμύρια δολάρια. Το πυρηνικό πρόγραμμά του που συνολικά κόστισε πολλά τρισεκατομμύρια, σήμερα μετράει τις κατεστραμμένες υποδομές του. Θα ήταν άχαρο να πούμε ποια θα ήταν η ανάπτυξη του Ιράν αν αυτός ο πακτωλός κεφαλαίων επενδυόταν σε μια οικονομία χωρίς κυρώσεις.
Κάθε κρίση γεννά και μια νέα ευκαιρία. Μπορεί ο ίδιος ο Πεζεσκιάν να βλέπει ποια είναι η έξοδος από το τούνελ, αδυνατεί όμως να την επιβάλει στους φανατικούς διοικητές των Φρουρών της Επανάστασης που ασκούν την εξουσία στο Ιράν.
