Η αλήθεια είναι ότι υπήρχαν πάντα παθογένειες του ελληνικού κράτους, εξ ου και ο χαρακτηρισμός «διαχρονικές». Αυτό πιστοποιείται από το γεγονός ότι οι Ελληνες έχουν καταψηφίσει ένα σκασμό κυβερνήσεις, που υποσχέθηκαν ότι θα βάλουν τέλος στη διαφθορά, αλλά τελικώς είτε δεν το κατάφεραν είτε τη διόγκωσαν. Ουδείς από όσους καταψηφίσθηκαν είπε στον ελληνικό λαό: «Τι κάνετε, μωρέ; Οι παθογένειες είναι διαχρονικές…».
Η άλλη αλήθεια είναι ότι από τη δεκαετία του ’80 γινόταν πάρτι με τις αγροτικές επιδοτήσεις. Ολοι θεωρούσαν τα λεφτά της Κοινής Αγροτικής Πολιτικής δώρο εξ ουρανού, που μπορούσαν να το εκμεταλλευθούν για ίδιον όφελος. Ενα συμβάν, που απεικονίζει αυτήν την αντίληψη, είναι ότι ο καθ’ όλα αξιοπρεπής πρωθυπουργός Γεώργιος Ράλλης, παραμονές των εκλογών του 1981, μοίραζε ιδιοχείρως τις επιταγές της τότε ΕΟΚ μπροστά στις τηλεοπτικές κάμερες…
Αλλοι καιροί, άλλα ήθη, αλλά υποτίθεται ότι από τότε μάθαμε. Ή, τουλάχιστον, κάποιοι του «επιτελικού (τρομάρα μας!) κράτους» έπρεπε να είχαν πληροφορηθεί ότι ο «Κανονισμός (Ε.E.) 2017/1939 θεσπίζει μια ανεξάρτητη εισαγγελία της Ευρωπαϊκής Ενωσης (E.E.) που είναι αρμόδια για την έρευνα, τη δίωξη και την παραπομπή ενώπιον της Δικαιοσύνης των εγκλημάτων που διαπράττονται εις βάρος των οικονομικών συμφερόντων της Ενωσης» (απόφαση Συμβουλίου 12.10.2017). Αν το είχαν πληροφορηθεί μάλλον θα είχαν συμμαζευτεί, αφού ξέρουν ότι δεν διορίζουν τους επικεφαλής των ευρωπαϊκών δικαστηρίων για να κάνουν τα γνωστά πάρε-δώσε.
Το άλλο στοιχείο που ξεχωρίζει το σκάνδαλο του ΟΠΕΚΕΠΕ δεν είναι οι γνωστές και διαχρονικές μικροαπάτες, που κάνουν (όχι μόνον εδώ) οι αγρότες, δηλώνοντας περισσότερα στρέμματα ή μεγαλύτερη παραγωγή.
Αυτό που ερευνά η Ευρωπαϊκή Εισαγγελία, μόνο στην Ελλάδα, είναι η οργάνωση όλων αυτών των «διαχρονικών» παθογενειών με μεγάλες εγκληματικές συμμορίες που πιθανόν να είχαν πολιτική κάλυψη.
Αν και ουδέποτε υπήρξε εμπλοκή τόσων κυβερνητικών στελεχών και βουλευτών σε ένα σκάνδαλο, πρέπει να σημειώσουμε ότι δεν είναι πρώτη φορά που κατηγορούνται υπουργοί. Το 1989 αποκαλύφθηκε το «σκάνδαλο του γιουγκοσλαβικού καλαμποκιού». Μια κρατική εταιρεία εισήγε φθηνό καλαμπόκι και το εμφάνιζε ως ελληνικό για να πάρει τις επιδοτήσεις. Η διαφορά είναι ότι, τότε, έγινε προανακριτική επιτροπή, ο εμπλεκόμενος υπουργός κάθισε στο σκαμνί του ειδικού δικαστηρίου και μπήκε τρία χρόνια στη φυλακή. Οπότε θα μπορούσαμε να πούμε: «Καημένε Αθανασόπουλε, τι σου ‘μελλε να πάθεις, αφού δεν έμαθες ποτέ για τις “διαχρονικές παθογένειες” και πόσο έφταιγε η τότε “τοξική αντιπολίτευση”».
