Στην προχθεσινή δημοσκόπηση της GPO για τηλεοπτικό σταθμό, το 51,7% των ερωτηθέντων δήλωσε ότι επιθυμεί αυτοδύναμη κυβέρνηση, ακόμη κι αν χρειαστεί να γίνουν επαναλαμβανόμενες εκλογές. Αυτοδυναμία μέχρι τελικής πτώσεως ή αυτοδυναμία και ξερό ψωμί. Είναι μια ξεκάθαρη θέση, καθώς δεν συνυπολογίζει το οποιοδήποτε κόστος –τις συνεχόμενες εκλογικές αναμετρήσεις– για την επίτευξή της. Από τις υπόλοιπες απαντήσεις της συγκεκριμένης δημοσκόπησης, λογικά προκύπτει ότι ένα ιδιαίτερα μεγάλο ποσοστό όσων κινούνται στην περιοχή των αναποφάσιστων επιλέγει κι αυτό την αυτοδύναμη διακυβέρνηση. Διότι είναι εξίσου λογικό οι φίλοι των κομμάτων της αντιπολίτευσης να βρίσκονται μέσα στο 45% που προτιμάει κυβερνήσεις συνεργασίας. Τι πολιτικά συμπεράσματα μπορεί να εξαχθούν;
Πρώτον: οι κυβερνήσεις συνεργασίας στην Ελλάδα δεν έχουν ευδοκιμήσει. Οι εμπειρίες του παρελθόντος, απώτερου (1989-1990) και πρόσφατου (2011-2019) δεν ήταν και οι καλύτερες. Ισως διότι συνδέθηκαν στο μυαλό και στην ψυχή των πολιτών με καταστάσεις δυσάρεστες τις οποίες κλήθηκαν να διαχειριστούν. Ηταν αυτές οι κυβερνήσεις λύση ανάγκης και όχι το αποτέλεσμα προγραμματικών συγκλίσεων με ορίζοντα τετραετίας. Με απλά λόγια, δεν ενέπνευσαν τους πολίτες, οι οποίοι εξάλλου δεν διέθεταν την κουλτούρα των συνεργασιών. Ενα πολιτικό σύστημα δομημένο πάνω στην κυριαρχία του ηγέτη, δεν αντέχει συμβιβασμούς και αμοιβαίες υποχωρήσεις. Μάλιστα η περίοδος 2011-2019 ήταν τραυματική για όλα τα κόμματα που τη διαχειρίστηκαν. Η Νέα Δημοκρατία έφτασε στο ιστορικά χαμηλότερο ποσοστό της, το ΠΑΣΟΚ ουσιαστικά κατέρρευσε, οι ΑΝΕΛ και η ΔΗΜΑΡ διαλύθηκαν και ο ΣΥΡΙΖΑ υπέστη αλλεπάλληλες ήττες με τη γνωστή κατάληξη. Αρα, γιατί να είναι ελκυστικές οι κυβερνήσεις συνεργασίας; Προσωπικά εξεπλάγην που ένα τόσο υψηλό ποσοστό (45%) εξακολουθεί να τις θεωρεί την καλύτερη λύση.
Η Νέα Δημοκρατία δεν έχει κανέναν λόγο να απαντάει στο πονηρό ερώτημα με ποιον θα συγκυβερνήσει, μετά την οριστική άρνηση του ΠΑΣΟΚ.
Δεύτερον: αυτό το 51,7% διευκολύνει τη Νέα Δημοκρατία στην ανάπτυξη της στρατηγικής της αυτοδυναμίας. Θα έλεγα μάλιστα ότι βολεύει και το ΠΑΣΟΚ το οποίο, με δεδομένο πως δεν θα είναι πρώτο κόμμα, θα ήθελε ανομολόγητα την αυτοδυναμία του κυβερνώντος κόμματος από την πρώτη Κυριακή κιόλας, για να αποφύγει τη βάσανο των δεύτερων ή και των τρίτων εκλογών, οι οποίες αναπόφευκτα θα επέφεραν και συρρίκνωση των ποσοστών του. Τούτων δοθέντων, η Νέα Δημοκρατία δεν έχει κανέναν λόγο να απαντάει στο πονηρό ερώτημα με ποιον θα συγκυβερνήσει, μετά την οριστική άρνηση του ΠΑΣΟΚ. Απαντάει εκ μέρους της το 51,7% των πολιτών: αυτοδυναμία, όσες εκλογικές αναμετρήσεις κι αν χρειαστεί να διεξαχθούν. Είναι μια ξεκάθαρη στρατηγική που βάζει στη ζυγαριά από τη μια την κυβερνητική σταθερότητα με μια μονοκομματική κυβέρνηση και από την άλλη μια κυβέρνηση συνεργασίας ετερόκλητων δυνάμεων, που παραπέμπει σε ζοφερές εποχές.
Πάνω σ’ αυτό το δίλημμα η κυβέρνηση θα οικοδομήσει την κεντρική της ατζέντα. Και σ’ αυτό τη βοηθάει σημαντικά το προαναφερθέν δημοσκοπικό εύρημα. Να στηρίζεις τη στρατηγική σου πάνω σε ένα 51,7% δεν είναι και λίγο!
