Δεν γίνεται να μιλήσεις για τη διαχρονική εμμονή του ανθρώπου με την εξερεύνηση άλλων κόσμων δίχως να σταθείς στον Ιούλιο Βερν.
Χθες, με αφορμή την αποστολή «Αρτεμις ΙΙ» της NASA στο φεγγάρι (η πρώτη στελεχωμένη αποστολή έπειτα από 54 ολόκληρα χρόνια), μιλήσαμε για ένα παλαιότερο άρθρο της Ελένης Χατζηχρήστου στην «Κ» αναφορικά με τη διορατικότητα του Βερν στα θρυλικά μυθιστορήματά του «Από τη Γη στη Σελήνη» (1865) και «Γύρω από τη Σελήνη» (1870).
Σύμφωνα με την Ελληνίδα αστροφυσικό, ο Βερν είχε υπολογίσει πως το διαστημόπλοιό του χρειαζόταν αρχική ταχύτητα 11 χλμ. το δευτερόλεπτο για να διαφύγει από τη γήινη βαρύτητα.
Ηταν απολύτως σωστός ο υπολογισμός του. Επίσης, προέβλεψε ότι η πτήση θα διαρκούσε 97 ώρες και 13 λεπτά. Το «Απόλλων 11», το 1969, έφτασε εκεί σε 102 ώρες και 46 λεπτά. Οχι και άσχημα, έτσι;
Ο Βερν είχε υπολογίσει τέσσερα βασικά στοιχεία για το φανταστικό του διαστημόπλοιο: πρώτον, την απορρόφηση των κραδασμών· δεύτερον, την έξοδο από το όχημα κατά την προσσελήνωση· τρίτον, τα σημεία θέασης του εξωτερικού από τον θάλαμο του διαστημοπλοίου και, τέταρτον, την αναπλήρωση του οξυγόνου του θαλάμου. Κατά την Ελένη Χατζηχρήστου, και τα τέσσερα αποτέλεσαν συστατικά στοιχεία όλων των αποστολών «Απόλλων».
Θέλετε κι άλλα; Ιδού: η πρώτη εικόνα της επιφάνειας του σεληνιακού εδάφους που αντίκρισαν οι αστροναύτες του Γάλλου συγγραφέα μέσα από τα φινιστρίνια του θαλάμου τους με «ναυτικά κιάλια εξαιρετικής απόδοσης» ήταν όμοια με εκείνη που αντίκρισαν οι Αμερικανοί αστροναύτες μέσα από τα φινιστρίνια του «Απόλλων 11» και των αποστολών που ακολούθησαν (η τελευταία προσσελήνωση έγινε το 1972 από την αποστολή «Απόλλων 17» – αυτό είναι κάτι που πολύς κόσμος αγνοεί: συνολικά δώδεκα αστροναύτες έχουν περπατήσει στην επιφάνεια της Σελήνης· δεν ήταν μόνον ο Αρμστρονγκ και ο Ολντριν. Αλλά, ως γνωστόν, οι πρώτοι παίρνουν όλη τη δόξα…).
Η Ελένη Χατζηχρήστου προσθέτει ακόμα ότι οι περιγραφές του Νιλ Αρμστρονγκ ακούγονταν σαν να διάβαζε Ιούλιο Βερν! Π.χ.: «Στιλπνές μεταλλικές γαλαζωπές αντανακλάσεις σε ορισμένα σημεία, έντονος κοκκινωπός χρωματισμός σε άλλα. (…) Τίποτα δεν πιστοποιεί την ύπαρξη έστω και μιας κατώτερης μορφής ζωής».
Το βέβαιο είναι ότι ο Ιούλιος Βερν προέβλεψε, έστω και αν δεν ήταν αυτός ο στόχος του, ότι η πρώτη στελεχωμένη διαστημική πτήση σε έναν άλλο κόσμο εκτός Γης θα ήταν στη Σελήνη. «Για ό,τι ένας άνθρωπος μπορεί να φανταστεί, θα βρεθούν πολλοί που θα μπορέσουν να το πραγματοποιήσουν», φέρεται να είχε πει ο σπουδαίος Γάλλος συγγραφέας.
Ο Βερν όμως δεν περιορίστηκε στο φεγγάρι: στο μυθιστόρημα «Εκτόρ Σερβαντάκ», που γράφτηκε μετά τα βιβλία της Σελήνης, οραματίστηκε έναν κομήτη να περνάει ξυστά από τη Γη και να παρασύρει ένα κομμάτι της – μαζί με ανθρώπους! Το 1908, τρία χρόνια μετά τον θάνατό του, εκδόθηκε και το «Κυνηγώντας τον μετεωρίτη».
Για τον Ιούλιο Βερν, ο ουρανός ήταν το όριο.
