Είναι κάτι στιγμές που δεν χρειάζεται να δεις το «αποτύπωμα» της πραγματικότητας για να την καταλάβεις. Τη ζεις, αισθάνεσαι πως την κρατάς στα χέρια σου, την απολαμβάνεις. Κάπως έτσι έγινε και με το συνέδριο του ΠΑΣΟΚ. Για δύο ημέρες ξεχάστηκαν οι δυσάρεστες συζητήσεις για τις δημοσκοπήσεις που στερεοτυπικώς «αποτυπώνουν» την κατάσταση της στιγμής. Ξεχάστηκαν, και μ’ ένα μεγάλο άλμα, σαν αυτό που παρακινούσε ο κ. Ανδρουλάκης να τολμήσουν επιτέλους, όλοι μαζί μεταφέρθηκαν στο μέλλον. Ενα μέλλον που τους έφερε ακόμη πιο κοντά στο παρελθόν τους, τότε που το κόμμα ήταν κυρίαρχη δύναμη, τότε που η χώρα ταυτιζόταν με το ΠΑΣΟΚ, τότε που τίποτε δεν μπορούσε να γίνει χωρίς το ΠΑΣΟΚ. Κι ενώ ο κ. Ανδρουλάκης φώναζε στα μικρόφωνα, όλοι μαζί οι σύνεδροι, συνεπαρμένοι, αισθάνονταν, έστω και για λίγα λεπτά, πως ίπτανται στον χρόνο, πως σε αργή κίνηση έκαναν το άλμα και ετοιμάζονταν να προσγειωθούν στη χώρα των ονείρων τους. Σε μια Ελλάδα όπου το ΠΑΣΟΚ έχει κερδίσει τις εκλογές, είναι πρώτο κόμμα έστω και με μία ψήφο διαφορά, ετοιμάζεται να κυβερνήσει και λέει το μεγάλο «Οχι» στη Ν.Δ. «Να φύγετε, να πάτε αλλού». Εμείς εδώ δεν θέλουμε να κυβερνήσουμε μαζί σας. Μη ρωτάτε με ποιους θα συγκυβερνήσουν αν, ο μη γένοιτο, δεν επιτύχουν την αυτοδυναμία που απαιτούν οι περιστάσεις. Δεν έχει σημασία. Σημασία έχει ότι οργάνωσαν ολόκληρο συνέδριο για να διακηρύξουν ότι δεν πρόκειται να συγκυβερνήσουν με τον Μητσοτάκη. Και το κατάφεραν. Το διακήρυξαν, τους ακούσαμε, το εμπεδώσαμε. Φαντασθείτε τι θα είχε γίνει αν ο Μητσοτάκης τούς είχε προτείνει να συγκυβερνήσουν μετεκλογικά. Και πόση αξία θα αποκτούσε το άλμα που θα οδηγούσε στο μεγάλο «Οχι».
Τους αδικώ, θα μου πείτε. Διότι κατά γενικήν ομολογίαν το συνέδριο είχε γενικήν επιτυχίαν. Κατ’ αρχάς ο αρχηγός έμεινε αρχηγός. Δεν τον αμφισβήτησε κανείς, μάλλον για να διαπιστώσουν ποια τύχη θα έχει το άλμα του και μετά να πράξουν αναλόγως. Φώναξαν ωραία συνθήματα, αθάνατα σουξέ, και στο τέλος ψήφισαν. Ηταν ένα γεμάτο τριήμερο. Και εννοείται ακούστηκαν καινούργιες ιδέες όχι μόνον για το ΠΑΣΟΚ, αλλά για τον κόσμον όλον. Οπως αυτή με τα βαν που θα οργώνουν τη χώρα κάνοντας την έκπληξη. Δεν θα πουλάνε πατάτες ούτε καρπούζια. Θα μεταδίδουν εντελώς δωρεάν τον λόγο του κόμματος. Δεν συγκράτησα το όνομα του συνέδρου που έριξε την ιδέα. Είμαι όμως σίγουρος ότι το πνεύμα του Αντρέα, που παρακολουθούσε τις εργασίες από κει ψηλά, θα σκέφτηκε ότι αυτό το παιδί έχει μέλλον. Δεν ξέρω ποιο θα είναι το μέλλον του ΠΑΣΟΚ μετά τις επόμενες εκλογές. Εκείνο που ξέρω είναι ότι το κόμμα κατάφερε μια μεγάλη νίκη. Νίκησε τον εαυτό του. Και όπως υποστηρίζουν οι διάφοροι θεωρητικοί της ευζωίας, μόνον αν καταφέρεις να νικήσεις τον εαυτό σου μπορείς να προχωρήσεις σ’ αυτήν τη ζωή. Εξάλλου σημασία δεν έχει η νίκη. Σημασία έχει ο αγώνας και η προσπάθεια.
