Σήμερα αναμένεται η κοσμοϊστορική στιγμή της εκτόξευσης της αποστολής «Αρτεμις ΙΙ» με τετραμελές πλήρωμα σε ένα ταξίδι δέκα ημερών έως τη Σελήνη και ξανά πίσω στη Γη.
Πέρασε κάτι περισσότερο από μισός αιώνας μετά την τελευταία αποστολή και τώρα το «Αρτεμις ΙΙ» θα πραγματοποιήσει μία περιφορά γύρω από τη Σελήνη. Στο χθεσινό σημείωμα αναφερθήκαμε στην εδώ και αιώνες εμμονή του ανθρώπου με τον δορυφόρο της Γης, εκκινώντας από την αρχαιότητα και τον Λουκιανό.
Εως τον 19ο αιώνα, στα διάφορα έπη και μυθιστορήματα, ο άνθρωπος ταξίδευε μέχρι το φεγγάρι με τους πιο ευφάνταστους, εξωπραγματικούς τρόπους. Ο Ιούλιος Βερν έβαλε ένα τέλος στις τελείως αυθαίρετες ονειροφαντασίες, μπολιάζοντας τις δικές του με άφθονη επιστήμη. Το 1865 εκδίδει το «Από τη Γη στη Σελήνη» και το 1870 το «Γύρω από τη Σελήνη».
Οπως έχουν σχολιάσει σε παλαιότερο άρθρο τους στην «Κ» οι φυσικοί Μάνος Δανέζης και Στράτος Θεοδοσίου, στο «Από τη Γη στη Σελήνη» παρουσίασε το προσχέδιο ολόκληρου διαστημικού προγράμματος, έχοντας συνειδητοποιήσει ότι το πρώτο βασικό πρόβλημα μιας πτήσης στα άστρα είναι να δώσουμε στο διαστημόπλοιο αρκετά μεγάλη ταχύτητα προκειμένου να μπορέσει να ξεφύγει από τη βαρύτητα της Γης. Γι’ αυτό και πρότεινε τη χρήση πυραύλων, δίνοντας μάλιστα έμφαση στην τροχιά.
Ο Βερν είχε επίσης απόλυτη επίγνωση των κινδύνων που θα μπορούσαν να διατρέξουν οι αστροναύτες από τη θερμότητα της ατμόσφαιρας. Εκτός, λοιπόν, από την αφηγηματική μαεστρία του, επιστημονικά είχε απρόσμενα γερές βάσεις και δεν θα ήταν υπερβολή να πούμε ότι, κατά κάποιον τρόπο, επηρέασε τις κατοπινές εξελίξεις μέσα στον 20ό αιώνα.
Η αστροφυσικός Ελένη Χατζηχρήστου έχει αναφέρει σε παλαιότερο άρθρο της στην «Κ» ότι οι τρεις πρωτεργάτες διαστημικών πτήσεων Κονσταντίν Τσιολκόφσκι, Ρόμπερτ Γκόνταρντ και Χέρμαν Ομπερθ (αλλά και οι πρωτοπόροι αστροναύτες Γιούρι Γκαγκάριν και Νιλ Αρμστρoνγκ) είχαν δηλώσει ότι ο Βερν ήταν γι’ αυτούς «αξιοσημείωτη επιρροή» και πηγή έμπνευσης.
Η ίδια έχει επίσης θίξει ορισμένα πολύ ενδιαφέροντα στοιχεία όσον αφορά το «Από τη Γη στη Σελήνη». Π.χ., ο Βερν περιέγραψε πώς ένα κανόνι, η Κολομβιάδα, θα εκτόξευε από τα σωθικά της Γης ένα κυλινδρικό διαστημόπλοιο από αλουμίνιο, στο οποίο θα επέβαιναν τρεις αστροναύτες.
Τριμελές ήταν και το πλήρωμα της αποστολής «Απόλλων 11», που προσσεληνώθηκε το 1969. Μάλιστα, ο θάλαμος διακυβέρνησης του Αετού που προσσεληνώθηκε ονομαζόταν Κολούμπια. Και η φανταστική αποστολή του Βερν και η πραγματική του «Απόλλων 11» εκτοξεύθηκαν από τη Φλόριντα(!).
Αύριο θα δούμε και άλλες εκπληκτικές ομοιότητες ανάμεσα στη μυθοπλασία του Ιουλίου Βερν και στην πραγματικότητα των αποστολών στη Σελήνη του 20ού αιώνα.
Ας μην πούμε ότι ήταν «προφήτης»· να πούμε, όμως, σίγουρα ότι ήταν απίστευτα διορατικός.
