Το παράδοξο σχεδόν πάντα έχει την εξήγησή του, αρκεί να βάλουμε το μυαλό μας να δουλέψει. Και αυτή η νοητική μας προσπάθεια είναι αντιστρόφως ανάλογη του μεγέθους της παραδοξολογίας. Προς τι αυτός ο πρόλογος; Διότι, έχουμε και λέμε: Το Ιράν δεν διαθέτει αεροπορία, δεν διαθέτει ναυτικό, δεν διαθέτει αεράμυνα, σχεδόν όλη η ηγεσία του έχει εξοντωθεί, δεν διαθέτει ασφαλείς επικοινωνίες, τα αποθέματα των όπλων του εξαντλούνται, έχει εκμηδενιστεί η ισχύς των πληρεξουσίων του, η οικονομία του αντέχει τρεις εβδομάδες, όπως παραδέχεται ο πρόεδρος της χώρας Μασούντ Πεζεσκιάν, και όμως…
Ενα σημαντικό μέρος των ΜΜΕ, διεθνών και εγχωρίων, παρουσιάζει την κατάσταση εντελώς αντεστραμμένη. Σαν να επίκειται η πτώση του Τελ Αβίβ και η κατάρρευση των ΗΠΑ. Ενας πύραυλος, από τους χιλιάδες που εκτόξευσε το καθεστώς του Ιράν, διαπέρασε την αεράμυνα του Ισραήλ και αμέσως ακολούθησαν σχόλια για τις αντοχές και τις επιτυχίες των Φρουρών της Επανάστασης και τις αδυναμίες του ισραηλινού αμυντικού θόλου.
Ενα τμήμα διαμορφωτών της κοινής γνώμης διάκειται ευμενώς προς τον ασθενέστερο, έστω και αν αυτός είναι ένα αυταρχικό καθεστώς που εξοντώνει και καταπιέζει τους αντιφρονούντες. Αλλά δεν αντιλαμβάνονται τη διακύβευση αυτού του πολέμου;
Τέτοια παραδείγματα υπάρχουν πολλά. Θυμάμαι, στις αρχές του 1991, λίγες μέρες πριν από την έναρξη του πρώτου πολέμου στον Κόλπο, μια ομάδα κομάντος των Ιρακινών από το κατειλημμένο Κουβέιτ επέδραμε σε περιοχή της Σαουδικής Αραβίας. Σύμπας ο εγχώριος «προοδευτικός» Τύπος, αφού εξυμνούσε τις ικανότητες του ιρακινού στρατού, προδίκαζε και την αποτυχία μιας επέμβασης της δυτικής συμμαχίας στο έδαφος του Ιράκ. Το τι έγινε στη συνέχεια είναι γνωστό.
Να δεχθώ πως ένα τμήμα των διαμορφωτών της κοινής γνώμης διάκειται ευμενώς προς τον ασθενέστερο, έστω και αν αυτός είναι ένα αυταρχικό καθεστώς που εξοντώνει και καταπιέζει τους αντιφρονούντες. Επίσης να δεχθώ έναν παραδοσιακό αντιαμερικανισμό που υπάρχει σε ένα άλλο τμήμα των σχολιαστών, αν και αυτή η αιτία δεν ερμηνεύει το γεγονός γιατί σε αυτή τη θετική προβολή του Ιράν –άμεση ή συγκεκαλυμμένη– πρωτοστατούν και ΜΜΕ των ΗΠΑ. Να δεχθώ ακόμη την αντίθεση που υπάρχει στις πολιτικές και στις συμπεριφορές των Τραμπ – Νετανιάχου, κάτι που ισοφαρίζει, για να μην πω υποσκελίζει, την αποστροφή προς το καθεστώς της Τεχεράνης. Αυτή η τάση επωάστηκε μετά την 7η Οκτωβρίου 2023 και αναδεικνύεται πανηγυρικά αυτές τις ημέρες, με κύριο υποκείμενο την αποκαλούμενη ισλαμοαριστερά. Μια τάση υπαρκτή και δυναμική σε ΗΠΑ και Ευρώπη.
Αν όλα αυτά τα αθροίσουμε, έχουμε μια ικανοποιητική εξήγηση για τη συμπάθεια που δείχνουν μεγάλα ΜΜΕ προς το ιρανικό καθεστώς το τελευταίο χρονικό διάστημα. Είναι εύλογο να εκφράζουν τις ανησυχίες οικονομικών παραγόντων για τις συνέπειες της συνέχισης των εχθροπραξιών, αλλά μου φαίνεται αδιανόητο έμπειροι αναλυτές να μην αντιλαμβάνονται τη διακύβευση αυτού του πολέμου. Φυσικά ο πασιφισμός είναι ένα ευπώλητο είδος. Ομως, καθώς per se στερείται του συγκεκριμένου κάθε φορά πολιτικού υποβάθρου, δύναται να οδηγήσει σε μια συλλογική αποχαύνωση. Αυτό ακριβώς που επιζητούν όλοι οι φανατισμένοι ηγέτες που μισούν τον δυτικό τρόπο ζωής.
