Το όνομα του Αλκιβιάδη δεν αναφέρεται στα «Ομοσπονδιακά Κείμενα των ΗΠΑ» (στα ελληνικά εκδ. Παπαζήση), αλλά όλοι οι ειδικοί συνομολογούν ότι στοίχειωνε τους πατέρες του αμερικανικού έθνους. Στη μεγάλη συζήτηση που έγινε με ψευδώνυμα άρθρα σε εφημερίδες της εποχής (και προπαντός στα κείμενα του αρχιτέκτονα του συντάγματος Τζέιμς Μάντισον) αναφέρεται συχνά ο κίνδυνος των χαρισματικών δημαγωγών, ο φόβος για την επιρροή ξένων δυνάμεων στην εξωτερική πολιτική της Ομοσπονδίας, που –όπως έγινε στην Αρχαία Αθήνα– μπορεί να οδηγήσουν σε μια σικελική εκστρατεία και τελικώς στον θάνατο της Δημοκρατίας.
Γι’ αυτό επινόησαν το Κολέγιο των Εκλεκτόρων: «Ο λαός κάθε Πολιτείας θα επιλέξει έναν αριθμό ατόμων ως ψηφοφόρους, ίσο με τον αριθμό των γερουσιαστών και εκπροσώπων από εκάστη Πολιτεία στην εθνική κυβέρνηση, οι οποίοι θα συγκεντρώνονται μέσα στην Πολιτεία και θα ψηφίζουν ένα άτομο κατάλληλο για τη θέση του Προέδρου» (Αλεξάντερ Χάμιλτον, ως «Publius», New York Packet, 14.3.1788). Mε αυτό το σκεπτικό συντάχθηκε το άρθρο 2 του Αμερικανικού Συντάγματος. «Η διαδικασία εκλογής», συνεχίζει ο Χάμιλτον, «προσδίδει μια ηθική βεβαιότητα ότι η θέση του προέδρου ποτέ δεν θα τύχει σε κάποιον άνθρωπο που δεν είναι προικισμένος σε σημαντικό βαθμό με τα απαραίτητα προσόντα. Τα ταλέντα για ποταπές μηχανορραφίες και τα ευτελή τεχνάσματα δημοτικότητας μπορούσαν από μόνα τους να αρκέσουν για να ανεβάσουν έναν άνθρωπο στις ανώτατες τιμές σε μια πολιτεία· όμως απαιτούνται διαφορετικά ταλέντα και μια άλλου είδους αξία (…) για το επιφανές αξίωμα του προέδρου των Ηνωμένων Πολιτειών» (Αλεξάντερ ό.π.).
Ο αντιπροσωπευτικός αυτός θεσμός ατόνησε σχεδόν αμέσως. Το Κολέγιο των Εκλεκτόρων έγινε κάτι σαν το ελληνικό κοινοβούλιο. Δεν γίνεται συζήτηση ούτε αντιπαράθεση για τα χαρακτηριστικά των υποψηφίων. Χρησιμεύει μόνο για να μπερδεύει τους ξένους, αφού κυριάρχησε ότι ο νικητής σε κάθε Πολιτεία παίρνει όλους τους εκλέκτορες, με αποτέλεσμα το Κολέγιο να μην αντιπροσωπεύει ούτε τη βούληση της πλειοψηφίας. Eμεινε ένα θεσμικό απολίθωμα, κάτι σαν τις τελετές για τις οποίες ουδείς θυμάται γιατί γίνονταν. Δεν λειτούργησε ούτε στην περίπτωση ενός εξόφθαλμα ανίκανου και διεφθαρμένου υποψηφίου. Ο Ντόναλντ Τραμπ έχει ήδη καταδικαστεί για 34 αδικήματα σε μια υπόθεση και, λόγω εκλογής του, παραγράφηκαν 52 αδικήματα σε τρεις ακόμη υποθέσεις.
Οι κινηματίες του MAGA δεν είναι τα καλύτερα παιδιά, ούτε έχουν ιδιαίτερες ευαισθησίες για το Σύνταγμα, πέραν της δεύτερης τροποποίησης για το ελεύθερο της οπλοφορίας.
Φυσικά, μετά τόσα χρόνια αχρηστίας, ο θεσμός δεν θα μπορούσε να αναστηθεί μόνο και μόνο για τον Ντόναλντ Τραμπ. Σε μια τέτοια περίπτωση θα είχαμε αιματοκύλισμα στην Αμερική. Οι κινηματίες του «Make America Great Again» δεν είναι τα καλύτερα παιδιά, ούτε έχουν ιδιαίτερες ευαισθησίες για το Σύνταγμα, πέραν της δεύτερης τροποποίησης για το ελεύθερο της οπλοφορίας. Η αμερικανική, όμως, εμπειρία είναι ένα καλό μάθημα για το τι συμβαίνει όταν ατονούν οι αντιπροσωπευτικοί θεσμοί.
Το Κολέγιο των Εκλεκτόρων ήταν ένας θεσμός επιβράδυνσης στο πολιτικό σύστημα. Θεσπίστηκε για τις βεβιασμένες κρίσεις των πολιτών. Από μια άποψη, η συζήτηση και διύλιση μιας απόφασης μπορεί να θεωρηθεί περιττό χασομέρι, όπως θεωρούν πολλοί τις κοινοβουλευτικές διαδικασίες για τα καθ’ ημάς. Ομως το κόστος της χρονοτριβής θα ήταν ελάχιστο για την Αρχαία Αθήνα αν μπορούσαν να μετριάσουν τη δημαγωγία του Αλκιβιάδη και να αποφύγουν τη σικελική εκστρατεία.
Δεν ξέρουμε το αποτέλεσμα της ιρανικής εκστρατείας του Ντόναλντ Τραμπ ή άλλων εκλάμψεων που έχει. Προσευχόμαστε να έχει δίκιο ο ιστορικός Ρομπέρτο Λόπεζ που έλεγε ότι «η ιστορία ποτέ δεν επαναλαμβάνεται. Μοιάζει να επαναλαμβάνεται σε εκείνους που δεν προσέχουν τις λεπτομέρειες». Ας ελπίσουμε ότι αυτές οι λεπτομέρειες δεν έχουν να κάνουν μόνο με το γεγονός ότι ο Αλκιβιάδης, εκτός από όμορφος, ήταν και μορφωμένος.
