Υπάρχει κάτι παράδοξο στον τρόπο που συζητείται η λεγόμενη Διπλή Ανάπλαση. Ενώ τυπικά πρόκειται για ένα σχέδιο με δύο σαφείς πόλους, στην πράξη ο ένας έχει σχεδόν εξαφανιστεί από τον δημόσιο διάλογο. Ολα τα φώτα είναι στραμμένα στον Βοτανικό: στο νέο γήπεδο, στις συνοδευτικές υποδομές, στο χρονοδιάγραμμα που –επιτέλους– δείχνει να αποκτά υπόσταση. Ο έτερος πόλος, όμως, αυτός της λεωφόρου Αλεξάνδρας, παραμένει αδικαιολόγητα εκτός κάδρου.
Ακούω ήδη τον αντίλογο: Mα, προϋπόθεση για να απελευθερωθεί η έκταση στη «Λεωφόρο» είναι η ολοκλήρωση των εγκαταστάσεων στον Βοτανικό. Και αν για το γήπεδο η εικόνα είναι ενθαρρυντική, οι αντίστοιχες υποδομές του Ερασιτέχνη έχουν μείνει κατασκευαστικά πίσω, επομένως δεν μπορούμε να πειράξουμε ούτε πετραδάκι από τη «Λεωφόρο» μέχρι και τα δύο τρένα να μπουν στις ράγες.
Σύμφωνοι, αλλά δεν θα πρέπει η πόλη να προετοιμάζεται ήδη για το μεγάλο στοίχημα που έχει μπροστά της; Γιατί η πραγματική πρόκληση βρίσκεται ακριβώς εκεί. Οχι τόσο στην κατασκευή ενός ακόμη μεγάλου έργου στο no man’s land του Βοτανικού, αλλά στην αποδέσμευση μιας τόσο πολύτιμης και φορτισμένης έκτασης μέσα στον πιο πυκνοδομημένο ιστό της πόλης.
Ενώ όλα τα βλέμματα είναι στραμμένα στον Βοτανικό, ο έτερος πόλος παραμένει αδικαιολόγητα εκτός κάδρου.
Αντί, λοιπόν, να έχει ήδη εξαγγελθεί ένας διεθνής αρχιτεκτονικός διαγωνισμός με όρους και προϋποθέσεις, επικρατεί μια αόριστη ρητορική περί «πρασίνου» και «κοινόχρηστων χώρων», χωρίς συγκεκριμένο σχέδιο, χωρίς δεσμεύσεις, χωρίς χρονοδιάγραμμα. Σαν να θεωρείται αυτονόητο ότι η νέα «φάση» της περιοχής θα είναι υποχρεωτικά καλύτερη από την προηγούμενη: «κακό» τσιμέντο, «καλό» πράσινο. Εχουμε διαβάσει και ακούσει περί «χώρου πρασίνου», «μουσείου του ΠΑΟ», «εντευκτηρίου» και «υπόγειου χώρου στάθμευσης», αλλά ένα σχεδόν χρόνο πριν από την ολοκλήρωση του γηπέδου στον Βοτανικό όλα αυτά δεν συνιστούν σοβαρή διαχείριση μιας πραγματικά μεγάλης ευκαιρίας για το κέντρο της Αθήνας, σε συνδυασμό, πάντα, με το μεγάλο ερώτημα για το μέλλον των Προσφυγικών.
Στην πραγματικότητα, αυτή η ασάφεια γεννά την ανησυχία. Γιατί ξέρουμε πού οδηγούν όλα αυτά. Το ερώτημα, λοιπόν, δεν είναι απλώς τι θα γίνει στη «Λεωφόρο». Είναι γιατί δεν συζητείται σοβαρά. Γιατί πολιτεία και δημοτική αρχή δείχνουν να επενδύουν όλο το πολιτικό και επικοινωνιακό τους κεφάλαιο στο ένα σκέλος της ανάπλασης, αφήνοντας το άλλο να αιωρείται;
Το ερώτημα είναι προφανώς ρητορικό. Αλλά η διπλή ανάπλαση δεν θα κριθεί τελικά μόνο από το πόσο γρήγορα θα είναι έτοιμος ο Βοτανικός, αλλά και από το πώς θα ξημερώσει η «επόμενη μέρα» στη λεωφόρο Αλεξάνδρας. Με όρους μητροπολιτικής ανάταξης ή με όρους εργολαβικής μικροδιαχείρισης; Αν εκεί χαθεί η ευκαιρία, τότε το «διπλή» θα παραμείνει ένας ακόμα ευφημισμός. Και η Αθήνα θα χάσει πολύ περισσότερα από ένα ιστορικό γήπεδο.
