Κάποια στιγμή ο πόλεμος στο Ιράν θα τελειώσει και η κατάσταση θα αρχίσει να ομαλοποιείται. Βεβαίως ουδείς γνωρίζει πώς θα έχει διαμορφωθεί, σίγουρα όμως οι ισορροπίες που θα προκύψουν θα έχουν τα χαρακτηριστικά μιας σταθερότητας, έστω προσωρινής. Αρα είναι λογικό να λήξει και ο συναγερμός που σήμανε σε κράτη της ευρύτερης ζώνης του πολέμου. Μεταξύ αυτών είναι και η Κύπρος.
Το παίρνω από την αρχή. Το έδαφος της Κυπριακής Δημοκρατίας δέχθηκε επίθεση είτε από το Ιράν είτε από τη σύμμαχό του, τη Χεζμπολάχ. Πάραυτα προσέτρεξε η ελληνική κυβέρνηση ενεργοποιώντας το δόγμα του ενιαίου αμυντικού χώρου. Ετσι έστειλε στη Μεγαλόνησο τα τέσσερα F-16 και τις δύο φρεγάτες, κάτι που επιδοκίμασε η συντριπτική πλειονότητα των Ελλήνων. Επιπροσθέτως έστειλε και μια συστοιχία Patriot στην Κάρπαθο. Συνεπώς, και για να μην υπάρχουν παρερμηνείες, όλη αυτή η κινητοποίηση προκλήθηκε λόγω της απειλής κατά της Κύπρου από το Ιράν και τους συμμάχους του και ουδεμία σχέση είχε με την κατοχή της Βόρειας Κύπρου από την Τουρκία.
Υπεύθυνη πολιτική δεν χαράσσεται με το τι θα πει ένα μέρος της αντιπολίτευσης, όμως στα εθνικά θέματα μερικές φορές οι ευαισθησίες συνδιαμορφώνουν τις αποφάσεις. Το ζητούμενο κάθε φορά είναι το τίμημα.
Τι λέει η λογική; Πως μόλις εκλείψει η παρούσα απειλή θα επέλθει και το status quo ante. Δηλαδή, αεροπλάνα και φρεγάτες θα επιστρέψουν στην Ελλάδα, εκτός εάν υπάρχουν δεύτερες σκέψεις στο μυαλό των κυβερνώντων, με γνώμονα την εσωτερική πολιτική κατάσταση. Εξηγούμαι: παρέστην σε μια συζήτηση στο Money and Show στη Θεσσαλονίκη με αντικείμενο την ΑΟΖ και τα ευρύτερα εθνικά θέματα του Αιγαίου. Οι περισσότεροι ομιλητές – διαμορφωτές της κοινής γνώμης ήταν έτοιμοι να βάλουν κράνη και παλάσκες και να οδεύσουν προς την Κωνσταντινούπολη. Ενας εξ αυτών εξέφρασε την ευχή για τη μόνιμη παρουσία στη Μεγαλόνησο των F-16 και των φρεγατών, σημειώνοντας πως το αντίθετο θα συνιστούσε εθνική ήττα. Κάτι με το οποίο συμφώνησε η πλειονότητα των ομιλητών, αλλά και των παρισταμένων. Εικάζω δε πως αυτό το θέμα ενδεχομένως να αποτελέσει τη νέα αντιπολιτευτική πλατφόρμα του αποκαλούμενου πατριωτικού χώρου, γεγονός που αναμφίβολα θα προκαλέσει πίεση στην κυβέρνηση.
Είναι γνωστό πως η έννοια του αυτονόητου επιδέχεται πολλές ερμηνείες. Ως εκ τούτου λύσεις που φαίνονται εύκολες τελικά δεν είναι, διότι έρχεται ένα άλλο αυτονόητο που τις αντιστρατεύεται. Δηλαδή, όσο αυτονόητο είναι για κάποιους το status quo ante του πολέμου, άλλο τόσο αυτονόητη είναι για κάποιους άλλους η εκμετάλλευση της δυναμικής που προέκυψε από αυτόν τον πόλεμο. Και το πρόβλημα για αυτούς που αποφασίζουν οξύνεται αν συνεκτιμήσουμε και την πολιτική συγκυρία. Σήμερα ο «πατριωτικός» χώρος στερείται ατζέντας και ενδεχομένως να τη συγκροτήσει αν επιστρέψουν στην Ελλάδα από την Κύπρο τα αεροπλάνα και οι φρεγάτες.
Εννοείται πως υπεύθυνη πολιτική δεν χαράσσεται με το τι θα πει ένα μέρος της αντιπολίτευσης, όμως στα εθνικά θέματα μερικές φορές οι ευαισθησίες συνδιαμορφώνουν τις αποφάσεις. Το ζητούμενο κάθε φορά είναι το τίμημα.
