Δεν έχει απαντηθεί το ερώτημα αν η τέχνη αντιγράφει τη ζωή ή αν η ζωή αντιγράφει την τέχνη. Τα κοινωνικά δίκτυα υποδεικνύουν το δεύτερο. Στην τέχνη των κόμικς, πριν από πολλά χρόνια εμφανίστηκε για λίγο ο χαρακτήρας του Φένιμορ Μπάτερκαπ να σπάει πέτρες σε καταναγκαστικά έργα της Αγριας Δύσης. «Γραφικός τύπος αυτός ο Μπάτερκαπ», έλεγε ο διευθυντής των φυλακών στον Λούκυ Λουκ. «Η ικανότητά του στην πλαστογράφηση δολαρίων είναι αξιοζήλευτη (…) αλλά υπέγραφε τα χαρτονομίσματα ως “υπουργός Οικονομικών των ΗΠΑ Φένιμορ Μπάτερκαπ”». Ο δε κόκκινος από την οργή κρατούμενος απαντούσε: «Γιατί όχι; Είμαι καλλιτέχνης και ένας καλλιτέχνης πρέπει να υπογράφει τα έργα του» («Ο θησαυρός των Ντάλτον», 1980).
Στα κοινωνικά δίκτυα κυκλοφορούν πολλοί τέτοιοι «καλλιτέχνες» της παρανομίας. Παιδιά που κάνουν επικίνδυνες σούζες στους δρόμους, νεαροί που πατάνε το γκάζι του αυτοκινήτου τους για ταχύτητες άνω των 200 χλμ. την ώρα, άλλοι που κάνουν σλάλομ κινούμενοι ανάποδα σε μονόδρομους, ακόμη και κορίτσια που βιντεοσκοπούν τις βιαιοπραγίες τους για να τις ανεβάσουν στο Instagram. Υπήρξε μάλιστα και ένας νεαρός που κατάφερε να διαφύγει από την αστυνομία και μετά ανέβασε την καταδίωξή του στα κοινωνικά δίκτυα. «Ενας καλλιτέχνης πρέπει να υπογράφει τα έργα του», που ‘λεγε και ο Φένιμορ Μπάτερκαπ, αλλά έτσι τον ανακάλυψε και τον συνέλαβε η ΕΛ.ΑΣ.
Ας μη φορτώσουμε κι αυτό το κακό στα κοινωνικά δίκτυα με τη λογική «ράβδος εν γωνία, άρα βρέχει». Αυτά τα παιδιά δεν τρέχουν με 200 χλμ. την ώρα για να το καταγράψουν στο Instagram. Πάντα οι νέοι έκαναν επικίνδυνα πράγματα. Απλώς τώρα μπορούμε να τα βλέπουμε οι υπόλοιποι, συμπεριλαμβανομένων των διωκτικών αρχών. Αν πρέπει να ψέξουμε μια τεχνολογική εξέλιξη που βάζει σε κίνδυνο ζωές, δεν είναι το TikTok, αλλά τα γρήγορα αυτοκίνητα που (συνήθως) οι γονείς τούς αγοράζουν.
Τα παραπάνω δεν αποτελούν επιχειρήματα κατά της απαγόρευσης της χρήσης των κοινωνικών δικτύων από ανηλίκους. Ετσι κι αλλιώς οι ανήλικοι (κατά κανόνα) δεν οδηγούν. Αυτή η απαγόρευση δεν αποτελεί αντιφιλελεύθερο μέτρο, όπως διατείνονται κάποιοι, αλλά μέρος της μέριμνας των μεγαλυτέρων για όσους δεν έχουν την ωριμότητα ή τα πνευματικά εφόδια να σταθμίσουν τους κινδύνους. Δεν αφήνουμε τα μωρά να βάζουν τα δάχτυλα στην πρίζα, τα μικρά παιδιά να ακουμπούν τη σόμπα, τους εφήβους να αγοράζουν προϊόντα καπνού ή αλκοόλ (λέμε τώρα, αλλά η απαγόρευση τυπικώς ισχύει), ακόμη και την πρόσβαση στην πορνογραφία (ξαναλέμε τώρα). Το αυτό ισχύει και με τα κοινωνικά δίκτυα μέχρι να καταλάβουμε τι ζημιές προκαλούν στον ψυχισμό των παιδιών.
