Συμβαίνει πλέον συχνά να σφάζονται μεταξύ τους οργίλοι έφηβοι που μαθαίνουν τη ζωή στις αρένες του Διαδικτύου και αγνοούν πως δεν είναι ηρωισμός να δολοφονείς. Πως δεν είναι μαγκιά να μπήγεις στον άλλο το μαχαίρι. Πως δεν αξίζει η στιγμή που μπορεί να καταργήσει και τις δικές σου στιγμές ακόμη κι αν γίνεις «εικόνισμα» στ’ αδελφικά στέκια.
Πέντε έχασαν τη ζωή τους μέσα σε λίγους μήνες από χέρι ανηλίκου ή 20άρη. Ο Καρδιτσιώτης τραγουδιστής, ο 20χρονος στην Καλαμαριά, ο 17χρονος στο Λουτράκι, ο 17χρονος στις Σέρρες, ο 20χρονος στη Χαλκίδα… Σοκαριστήκαμε, απελπιστήκαμε και ύστερα σηκώσαμε ανήξερα τους ώμους. Πόσα λεπτά φρίκης κοστίζει μια ζωή; Δεν σταματάει να ρέει το θολό ματωμένο ποτάμι της άγουρης βίας. Σε όλη την Ευρώπη, σύμφωνα με έκθεση του ΠΟΥ, περί τους 6.000 εφήβους και νέους έως 20 ετών χάνουν κάθε χρόνο τη ζωή τους –συχνότερα από μαχαίρι– σε επιθέσεις βίας, σε συμπλοκές για τον έλεγχο της περιοχής, για την ομάδα, για ναρκωτικά ή δι’ ασήμαντον αφορμήν. Πολλές οι νύχτες που σέρνουν οι θύτες την οργή τους μες στις συσκοτισμένες πολιτείες. Κι ας ακούν την αυγή να ουρλιάζει. «Αδεια πελάγη, άδεια καράβια, κεφάλια αδύναμα, ψυχές πιασμένες στο δίχτυ της μεγάλης αράχνης», όπως λέει ο ποιητής.
Στο δίχτυ της παρανομίας, του φανατισμού, του θυμού, του συρμού ή του φόβου. Δέκα χρόνια νωρίτερα, στιλέτο έβγαζαν μόνο μέλη συμμορίας. Σήμερα το μαχαίρι είναι στην τσέπη και κοινών εφήβων – μαζί με τον μύθο της ανυπέρβλητης δύναμης, της προστατευτικής ασπίδας, της ξεχωριστής ταυτότητας, ενός αισθήματος ελέγχου των όποιων απειλών, του εσωτερικού και εξωτερικού χάους.
Σε επιχείρηση «σκούπα» στους δρόμους των πόλεων πέρυσι η βρετανική αστυνομία αφαίρεσε από τις τσέπες εφήβων 60.000 μαχαίρια… Πλέον απαγορεύεται η πώληση στιλέτων σε ανηλίκους, όμως υπάρχουν και τα κουζινομάχαιρα. Και οι έλεγχοι δεν αρκούν.
Για να καταλάβει το 11χρονο τι εστί λεπίδα χρειάζονται κι άλλα, φροντίδα, θετικές αξίες, παιδεία, όλα όσα εξαγγέλλονται και στην πορεία ναυαγούν. Χρειάζονται θετικά παραδείγματα. Συχνά δεν τα έχουν. Και οι ζωές αρκετών γίνονται αδιαπέραστες στην αυτοσυγκράτηση και στην ευθυκρισία. Προσλαμβάνουν μόνο τα θελκτικά συμπαρομαρτούντα των βίαιων πράξεων όσων δρουν υπεράνω κανόνων: το διαδικτυακό χειροκρότημα και την ανάρρηση στην «ηγεσία». Ζούμε ημέρες θολές ενός πολέμου που δεν κερδίζεται με πρότυπα αντιφατικά και ασύμμετρα, με ασυνέπειες και μεγαλοστομίες.
