Τέτοιες μέρες, το όχι πολύ μακρινό 1999, NATOϊκά αεροσκάφη –κυρίως αμερικανικά F-16 και Στελθ– βομβάρδιζαν στρατώνες, βιομηχανικές και ενεργειακές υποδομές, οδικά δίκτυα κ.λπ. στη Σερβία, σε μια επιχείρηση εξαναγκασμού του Σλόμπονταν Μιλόσεβιτς να αποσύρει τις δυνάμεις του στρατού και της αστυνομίας του από το Κόσοβο. Ο πόλεμος θα λήξει έπειτα από έντεκα εβδομάδες με ήττα και αποχώρηση των Σέρβων από το, κατ’ εκείνους, «λίκνο του έθνους» τους και θα ανοίξει ο δρόμος για την παράδοσή του στους Αλβανούς, οι οποίοι αποτελούσαν και τη συντριπτική πλειονότητα του πληθυσμού.
Τώρα οι ουρανοί φλέγονται πάνω από τη Μέση Ανατολή, με τα αμερικανικά και ισραηλινά αεροσκάφη να βομβαρδίζουν το Ιράν, που απαντά με καταιγισμό drones και βαλλιστικών πυραύλων. Προφανώς και τα μεγέθη δεν είναι ίδια, ούτε οι πρωταγωνιστές, ούτε φυσικά και το διακύβευμα. Το 1999 η ανθρωπότητα αναρωτιόταν αν «άξιζε» να καταστραφεί από τις βόμβες μια ολόκληρη χώρα για να αποσπαστεί ένα πολύ μικρό κομμάτι της και να δημιουργηθεί ένα νέο ανεξάρτητο κράτος σε μια ασταθή περιοχή. Τώρα κρατάει την ανάσα της. Αξίζει να γίνουν, ωστόσο, ορισμένες παρατηρήσεις. Οι αεροπορικές επιδρομές στο Κόσοβο ξεκίνησαν με την κατάρρευση των συνομιλιών Σέρβων και Αλβανών στο Ραμπουγιέ της Γαλλίας.
Εν προκειμένω, στον Περσικό ο πόλεμος άρχισε μετά το ναυάγιο των διαπραγματεύσεων για το πυρηνικό πρόγραμμα του Ιράν· αν πιστέψουμε ότι γίνονταν πραγματικά, και δεν χρησιμοποιήθηκαν, το πιθανότερο, για να κερδίσουν οι δύο πλευρές χρόνο ενώπιον της επερχόμενης σύγκρουσης.
Ο Κλίντον διέταξε τους βομβαρδισμούς κατά της Σερβίας παρακάμπτοντας το Συμβούλιο Ασφαλείας του ΟΗΕ και ενεργοποιώντας το ΝΑΤΟ για να τους νομιμοποιήσει. Ο Τραμπ αγνόησε ακόμη και τη συνταγματική υποχρέωση η κήρυξη ενός πολέμου των ΗΠΑ να έχει την έγκριση του Κογκρέσου, βαφτίζοντας την επέμβαση απλώς «επιχειρήσεις». Και στις δύο περιπτώσεις το διεθνές δίκαιο, αν έχει απομείνει κάτι πια από την όποια ισχύ του, παραβιάστηκε.
Ευρισκόμενος τότε υπό πολιτική πίεση, ο πρόεδρος Κλίντον, μετά τη συνθηκολόγηση των Σέρβων, τον Ιούνιο του 1999, απευθύνθηκε στους Αμερικανούς λέγοντάς τους ότι «μπορώ να σας ανακοινώσω ότι νικήσαμε για έναν ασφαλέστερο κόσμο, για τις δημοκρατικές μας αξίες και για μια ισχυρότερη Αμερική».
Ο Τραμπ φαίνεται ότι ψάχνει να βρει κάποιο σημαντικό επίτευγμα στο πεδίο ώστε να ανακοινώσει και αυτός «νίκη», μπας και διασωθεί στις ενδιάμεσες εκλογές του Νοεμβρίου.
Η αλήθεια είναι ότι η επέμβαση στο Κόσοβο έφερε την ειρήνη, όχι όμως και την ηρεμία. Υστερα από 27 χρόνια το Κόσοβο εξακολουθεί να παραμένει η πιο επικίνδυνη εστία ανάφλεξης στα πάντα ασταθή Βαλκάνια. Αναρωτιέται κανείς πώς θα ειρηνεύσει και θα ηρεμήσει η Μέση Ανατολή όταν (και όπως) τελειώσει ο εν εξελίξει πόλεμος.
