Θα μου πείτε πλανητάρχης είναι, ό,τι θέλει κάνει. Εδώ έχει βαφτίσει «φιλελεύθερη» τη διάδοχο του Μαδούρο. Γιατί να μη βαφτίσει «δημοκράτη» και «μεγάλο ανθρωπιστή» τον Μοχάμεντ Γκαλιμπάφ, τον πρόεδρο του ιρανικού κοινοβουλίου; Βεβαίως, σε αυτήν την περίπτωση υπάρχει ένα μικρό πρόβλημα. Οι Ιρανοί αρνούνται ότι συνομιλούν και για να καθήσουν στο τραπέζι των διαπραγματεύσεων θέτουν προκαταρκτικά κάποιους όρους. Επιπλέον είναι άγνωστο ποια κέντρα εξουσίας μέσα στο Ιράν λαμβάνουν τις αποφάσεις και εξίσου άγνωστο ποια είναι η ισχύς τους εντός των εσωτερικών μηχανισμών του καθεστώτος. Δηλαδή, μύλος η υπόθεση. Το να λέει ο πρόεδρος πως «οι Ιρανοί θέλουν συμφωνία, αλλά φοβούνται να το πουν» μάλλον δεν καθησυχάζει τη διεθνή κοινότητα, καθώς γεννάται το κομβικό ερώτημα: Ποιοι Ιρανοί θέλουν τη συμφωνία και ποιους φοβούνται και δεν εκφράζουν τη βούλησή τους;
Επειδή γενικώς το όλο τοπίο είναι πολύ ρευστό, μέχρι στιγμής φαίνεται πως η στρατηγική του προέδρου Τραμπ για παράδοση άνευ όρων του Ιράν έχει αποτύχει. Οταν η άλλη πλευρά βάζει όρους όχι για να συμφωνήσει, αλλά για να αρχίσει τις διαπραγματεύσεις, αυτό σημαίνει πως θα «πουλήσει» πολύ ακριβά μια συμφωνία.
Φυσικά, πάντα υπάρχει το ενδεχόμενο τα κέντρα εξουσίας του Ιράν να έχουν υπερεκτιμήσει τις δυνάμεις τους και υποεκτιμήσει αυτές των αντιπάλων ή να έχουν παρεξηγήσει τα κίνητρα της ειρηνευτικής προσπάθειας των ΗΠΑ. Είναι ένα σύνηθες φαινόμενο με καταστροφικές συνέπειες, κάτι όμως που διαπιστώνεται εκ των υστέρων.
Θα φανεί στην πορεία αν η πρόσφατη τακτική του προέδρου Τραμπ αποβλέπει στη διάσπαση του εσωτερικού μετώπου του Ιράν ή αν είναι μια επικοινωνιακής μορφής φιγούρα, από αυτές που του αρέσουν.
Μέσα στο Ιράν είναι εμφανές πως συγκρούονται δύο κοσμοαντιλήψεις. Η μία, των φανατικών, που πρεσβεύει το «αποθανέτω μετά των αλλοφύλων» και η άλλη, η πιο ορθολογική, που πιστεύει σε ένα συμβιβασμό εφ’ όλης της ύλης. Τον συσχετισμό δυνάμεων μεταξύ των δύο πλευρών πιθανόν να τον γνωρίζουν μόνον οι Ισραηλινοί, λόγω της άριστης πληροφόρησης που έχουν.
Πάντως, για παράδοση άνευ όρων ουδείς συζητάει εκεί μέσα. Θα φανεί στην πορεία αν η πρόσφατη τακτική του προέδρου Τραμπ αποβλέπει στη διάσπαση του εσωτερικού μετώπου του Ιράν ή αν είναι μια επικοινωνιακής μορφής φιγούρα, από αυτές που του αρέσουν. Και ας μη βγάλουμε από το τραπέζι όλο αυτό το διαπραγματευτικό σκηνικό να μην είναι τίποτα άλλο παρά μια προσπάθεια των ΗΠΑ για να συγκεντρώσουν τις απαιτούμενες δυνάμεις για το μεγάλο χτύπημα. Αλλωστε, προς την κατεύθυνση αυτή πιέζουν τον πρόεδρο και οι σύμμαχοί του στον Κόλπο. Θέλουν να τελειώνουν άπαξ και διά παντός με το θεοκρατικό Ιράν.
Το τι θα κάνει τελικά ο πρόεδρος πιθανόν ούτε ο ίδιος να το γνωρίζει. Είναι μέσα στις προδιαγραφές του. Το να ισχυριστεί πως νίκησε και να αρχίσει να συνομιλεί με τους Ιρανούς είναι μεν μια βολική λύση, αλλά θα αφήσει πολλές εκκρεμότητες για το μέλλον. Το κρέας σπανίως βαφτίζεται ψάρι με τρόπο πειστικό και κυρίως αποτελεσματικό.
