Προκύπτει κάτι καλό από τα τεκταινόμενα στην αμερικανική πολιτική σκηνή. Οι ημέρες και τα έργα του Ντόναλντ Τραμπ θα έχουν για τον δεξιό λαϊκισμό τον ίδιο αντίκτυπο που είχε η διακυβέρνηση του ΣΥΡΙΖΑ για τον αριστερό λαϊκισμό στην Ελλάδα. Θα τον απαξιώσουν τελείως.
Ετσι, ίσως να γλιτώσουμε από τις ανοησίες του Αμερικανού αντιπροέδρου Τζέι Ντι Βανς, ο οποίος έλεγε πέρυσι στη Διάσκεψη Ασφαλείας του Μονάχου ότι «η απειλή για την οποία ανησυχώ περισσότερο έναντι της Ευρώπης δεν είναι η Ρωσία. Δεν είναι η Κίνα, δεν είναι κάποιος άλλος εξωτερικός παράγοντας. Και αυτό για το οποίο ανησυχώ είναι η απειλή από μέσα, η υποχώρηση της Ευρώπης από ορισμένες από τις πιο θεμελιώδεις αξίες της, αξίες που μοιράζονται με τις ΗΠΑ» (14.2.2025). Κάτι τέτοιο σήμερα θα είναι σαν ομιλία του Παναγιώτη Λαφαζάνη για τη νομισματική πολιτική της χώρας.
Με τι μούτρα θα εμφανίζεται ο Στιβ Μπάνον στις πρωτεύουσες της Ευρώπης προωθώντας τις απλοϊκές ιδέες του Make America Great Again (MAGA); Θα ακούγεται σαν τους θεωρητικούς της ΑΚΟΑ (Ανανεωτική Κομμουνιστική Οικολογική Αριστερά), την πάλαι ποτέ τάση Μπανιά, στον ΣΥΡΙΖΑ.
Λένε πολλοί ότι το καλύτερο φάρμακο κατά του λαϊκισμού είναι να τον δοκιμάζουν οι κοινωνίες. Είναι, πράγματι, δραστικό φάρμακο, αλλά όλα εξαρτώνται από τις παρενέργειες. Στη δική μας περίπτωση, το πρώτο εξάμηνο των ΣΥΡΙΖΑΝΕΛ και η «περήφανη διαπραγμάτευση με τα πουκάμισα έξω» κόστισε περί τα 100 δισ. ευρώ. Φθηνά μας βγήκε, αν σκεφτούμε ότι ο πόλεμος του Τραμπ στο Ιράν κοστίζει δύο με τρία δισεκατομμύρια δολάρια την ημέρα.
Σε αυτό δεν συμπεριλαμβάνεται το κόστος των καταστροφών σε υποδομές, ούτε το κόστος στην παγκόσμια οικονομία και στην τσέπη μας. Πώς το έλεγε ο δικός μας Γιάνης Βαρουφάκης; «Αν δεν υπάρξει υπογραφή, θα γίνει Αρμαγεδδών. Η απάντησή μου είναι: Ας γίνει. Αυτό είναι το σχέδιο Β». Η διαφορά με τον Τραμπ είναι ότι ο Αρμαγεδδών είναι το σχέδιο Α, αλλά μπορεί να είναι και το σχέδιο Β, ίσως και το σχέδιο Γ· εξαρτάται την ημέρα και την ώρα που θα τον ρωτήσουν οι δημοσιογράφοι.
Μ’ αυτά και μ’ αυτά, λοιπόν, οι ΗΠΑ πληρώνουν το κόστος της αφροσύνης της πλειονότητας των Αμερικανών να εκλέξουν έναν τηλεπαρουσιαστή και αποτυχημένο επιχειρηματία –έξι φορές χρεοκόπησε εταιρείες του–για το ανώτατο αξίωμα της χώρας.
Tο καλό όμως της Δημοκρατίας δεν είναι ότι παράγει τις βέλτιστες διακυβερνήσεις, όπως πιστεύουν κάποιοι. Παράγει διάφορες –καλές ή κακές– λύσεις, τις οποίες οι λαοί δεν μπορούν να φορτώσουν σε κανέναν άλλο. Και ίσως έτσι να μαθαίνουν, όπως μάθαμε εμείς λίγα οικονομικά μετά την αντιμνημονιακή φρενίτιδα.
