Πόσοι άραγε θυμούνται ότι όταν είχε ξεκινήσει η δίκη για το Μάτι η αίθουσα που είχε επιλεγεί για τη διεξαγωγή της είχε αποδειχθεί ακατάλληλη; Ο χώρος ήταν μικρός. Και μάλιστα δεν ήταν χώρος που είχε διαμορφωθεί για να εξυπηρετήσει τις ανάγκες της συγκεκριμένης δίκης. Παρ’ όλα αυτά δεν είχαν ακουστεί ούτε βαρύγδουπες δηλώσεις για τις συνθήκες που δεν επιτρέπουν τη διεξαγωγή μιας δίκαιης δίκης, ούτε είχε ζητηθεί η παραίτηση του υπουργού Δικαιοσύνης. Η δίκη έγινε, αν και με καθυστέρηση τεσσάρων ετών, οι ποινές κρίθηκαν μάλλον επιεικείς από τους ενδιαφερομένους και πέρυσι το καλοκαίρι ολοκληρώθηκε και ο δεύτερος βαθμός. Στο Μάτι έχασαν τη ζωή τους με φριχτό τρόπο 104 συμπολίτες μας. Δεν ξέρω πόσοι από τους εγκαυματίες που επέζησαν θα κουβαλούν τα τραύματά τους έως το τέλος της ζωής τους. Εκείνο που ξέρω είναι ότι για το Μάτι ούτε συλλαλητήρια έγιναν ούτε νέοι πολιτικοί φύτρωσαν στους λειμώνες της δημοκρατίας μας. Παρ’ όλα αυτά φαίνεται ότι το Μάτι επηρέασε πολύ πιο καίρια την πολιτική μας ζωή απ’ ό,τι φαίνεται να την επηρεάζει μέχρι στιγμής τουλάχιστον η τραγωδία των Τεμπών. Το Μάτι αποκάλυψε τη γύμνια του κρατικού μηχανισμού αλλά και την ανικανότητα μιας κυβέρνησης που, πανικόβλητη, αντιμετώπισε τα θύματα με αλαζονεία. Πόσο κόστισε στον κ. Τσίπρα η άνεση με την οποία είπε πως αν είχαν μοιράσει το διχίλιαρο θα το είχαν ήδη ξοδέψει και η δήλωση του κ. Καμμένου ότι για την τραγωδία έφταιγε η αυθαίρετη δόμηση, άρα τα ίδια τα θύματα. Δεν έχασαν τις εκλογές. Περιθωριοποιήθηκαν.
Τα Τέμπη δεν είναι μόνον μια τραγωδία εξίσου δυσβάσταχτη με το Μάτι. Είναι και εξίσου αποκαλυπτική. Και εκεί φάνηκε η διάλυση του κρατικού μηχανισμού, η ανευθυνότητα, η διαφθορά. Σε αντίθεση με το Μάτι, τα Τέμπη δεν μοιάζουν να επηρεάζουν το κεντρικό πολιτικό σύστημα. Η Ν.Δ. εξακολουθεί να παραμένει πρώτη δύναμη και να διατηρεί μεγάλη απόσταση στις δημοσκοπήσεις από την αντιπολίτευση, η οποία επένδυσε στην αξιοποίηση της τραγωδίας. Οι ηχηρές μειοψηφίες φωνάζουν όλο και περισσότερο, όμως η σιωπηρή πλειοψηφία μοιάζει να τηρεί στάση αναμονής. Οπως τηρούσε στάση αναμονής και μετά το Μάτι. Απλώς τότε η Ν.Δ. είχε ήδη προβάλει ως εναλλακτική λύση, ενώ σήμερα καμία από τις προτεινόμενες εναλλακτικές δεν δείχνει να εμπνέει εμπιστοσύνη. Κι αυτό κάνει τη θέση της ακόμη πιο δύσκολη. Οταν έπειτα από δύο τετραετίες στην κυβέρνηση η σιωπηρή πλειοψηφία εξακολουθεί να τηρεί στάση αναμονής, προσμονής, άρα να σε εμπιστεύεται, η παραμικρή διάψευση μπορεί να αποβεί μοιραία.
Πάντως η διάψευση δεν πρόκειται να έρθει από τη χωρητικότητα της αίθουσας όπου θα γίνει η δίκη. Οσο για τον στόχο των φωνακλάδων της δημοκρατίας, την καθυστέρηση, αυτός είναι τόσο προφανής πια ώστε να μην επηρεάζει παρά μόνον τα νεύρα μας.
