Αποκαλυπτική ήταν η εγκύκλιος του υπουργείου Παιδείας προς τα σχολεία της χώρας για τις εορταστικές εκδηλώσεις της 25ης Μαρτίου: «Απουσία μαθητή από τη σχολική εορτή θεωρείται αδικαιολόγητη απουσία από όσες διδακτικές ώρες προβλέπει το ωρολόγιο πρόγραμμα την ημέρα της πραγματοποίησής της». Δηλαδή, τουλάχιστον ένα δίωρο. Κατόπιν, η εγκύκλιος καταλήγει ότι με ευθύνη του διευθυντή του σχολείου ειδοποιούνται οι γονείς για την ώρα αποχώρησης των μαθητών από το σχολείο, υπονοώντας ότι δεν θα τηρηθεί το κανονικό ωρολόγιο πρόγραμμα και οι μαθητές θα φύγουν νωρίτερα. Δεν αναφέρει κάτι σε σχέση με το περιεχόμενο των εορταστικών εκδηλώσεων, αφού… είναι γνωστό τι γίνεται. Οι εορταστικές σχολικές εκδηλώσεις –κακά τα ψέματα– αντί να νοηματοδοτούν την ιστορική βαρύτητα της ημέρας, κεντρίζοντας το ενδιαφέρον των μαθητών, έχουν καταλήξει σχεδόν αγγαρεία για την πλειονότητα των μαθητών και των εκπαιδευτικών. Ποιήματα, τραγούδια, ίσως και ένα μικρό σκετς στις μικρότερες τάξεις, συνοδεύουν μια ομιλία ενός εκπαιδευτικού· συνήθως φιλολόγου, μάλλον επειδή γνωρίζει από Ιστορία, ενώ οι άλλες ειδικότητες καλύπτουν την αδιαφορία τους πίσω από τη μη σχετική ειδικότητά τους.
Αυτό που εγείρει ερωτήματα –επίσης κακά τα ψέματα– είναι το γιατί διατηρούνται με αυτόν τον τρόπο οι σχολικές εκδηλώσεις, οι οποίες στην πραγματικότητα δεν προσφέρουν τίποτε μετά γνώσεως «παιδευτικό» στους μαθητές (πλην ίσως σε όσους έχουν ταλέντο στην απαγγελία ποιημάτων).
Αν δούμε, όμως, όλο το πλαίσιο της σχολικής πραγματικότητας, θα διαπιστώσουμε ότι οι σχολικές γιορτές για τις εθνικές επετείους αποτελούν έναν ακόμη στρουθοκαμηλισμό για το υπουργείο Παιδείας. Οπως στρουθοκαμηλισμός είναι και ο τάχα επαγγελματικός προσανατολισμός, στον οποίο οι μαθητές λυκείου περιφέρονται βαριεστημένοι σε εταιρείες για να μάθουν τα μυστικά του επαγγέλματος.
Στρουθοκαμηλισμός δεν είναι και τα μονόωρα εβδομαδιαία μαθήματα, στα οποία οι μαθητές ακούν δυο λόγια για το π.χ. δίκαιο, αλλά μέχρι να έλθει το επόμενο μάθημα τα έχουν ξεχάσει;
Η ίδια κατάσταση δεν είναι αυτό που γίνεται στο λεγόμενο «κόντρα μάθημα» του λυκείου, το οποίο π.χ. για τους μαθητές της θετικής κατεύθυνσης είναι Ιστορία; Φιλόλογοι παραδέχονται πως όταν διδάσκουν Ιστορία, οι περισσότεροι μαθητές διαβάζουν –απροκάλυπτα– Φυσική, Χημεία ή Μαθηματικά, τα οποία τους ενδιαφέρουν.
Το σχολείο σε αρκετές περιπτώσεις «παριστάνει» πως είναι σχολείο και όλοι το γνωρίζουν. Το υπουργείο Παιδείας αρκείται στην «by the book» εκπαίδευση, αδιαφορώντας για την εξόφθαλμη σχολική πραγματικότητα.
