Η αλήθεια είναι πως ο μαυρόγυπας δεν είναι όμορφο πουλί. Επίσης είναι πτωματοφάγο, δηλαδή τρέφεται με νεκρά ζώα, χαρακτηριστικό όχι ιδιαίτερα γοητευτικό. Η εμφάνιση και η συμπεριφορά του δεν βοηθούν να κερδίσει τη… συμπάθεια της κοινής γνώμης, όπως λ.χ. ένα φλαμίνγκο.
Ωστόσο η είδηση της τυφλής δολοφονίας μαυρόγυπων και άλλων ειδών της άγριας ζωής στο εθνικό πάρκο της Δαδιάς μέσω δηλητηριασμένων δολωμάτων δεν άφησε κανέναν ασυγκίνητο. Ο μαυρόγυπας είναι ένα πουλί απειλούμενο και στη χώρα μας έχει τη μεγαλύτερη αποικία του στα Βαλκάνια, λίγο περισσότερα από 100 πουλιά. Μετά την αποτυχία (ή αδυναμία της) να προστατεύσει το δάσος της Δαδιάς, το οποίο σε μεγάλο βαθμό καταστράφηκε, η πολιτεία κατέβαλε σοβαρή προσπάθεια για να μη χαθούν μια για πάντα από την περιοχή όλα αυτά τα είδη της άγριας πανίδας που την έκαναν μοναδική. Επιστήμονες του Οργανισμού Φυσικού Περιβάλλοντος (ΟΦΥΠΕΚΑ) που εργάζονται στο εθνικό πάρκο προσπαθούσαν επί δύο χρόνια να «καταφέρουν» τους μαυρόγυπες να φωλιάσουν σε τεχνητές φωλιές μέσα στα καμένα, για να μη φύγουν. Τώρα δύο από τα λιγοστά ζευγάρια έμειναν «μισά», καθώς το ένα από τα δύο πουλιά δηλητηριάστηκε.
Χθες, επτά οργανώσεις (ΑΝΙΜΑ, Αρκτούρος, Ελληνική Εταιρεία Προστασίας της Φύσης, Ορνιθολογική Εταιρεία, Εταιρεία Προστασίας Βιοποικιλότητας Θράκης, Καλλιστώ, WWF) και ένας επιστημονικός φορέας (Μουσείο Φυσικής Ιστορίας Κρήτης) παρενέβησαν δημοσίως, ζητώντας από τις διωκτικές αρχές να εξαντλήσουν όλα τα περιθώρια για τον εντοπισμό του ενόχου. Ζητούν από την πολιτεία «να κινήσει όλα τα μέσα που έχει στη διάθεσή της για την εξιχνίαση κακουργημάτων, όπως ανακρίσεις, αξιοποίηση υλικού από κάμερες κυκλοφορίας, άρση απορρήτου τηλεπικοινωνιών κ.ά. Να διεξαχθούν άμεσα εξονυχιστικές και πλήρεις επιτόπιες έρευνες, τοξικολογικές εξετάσεις στα ευρήματα και νεκροψίες όλων των νεκρών ατόμων, ώστε να συγκεντρωθεί μια εμπεριστατωμένη δικογραφία».
Οργανώσεις και φορείς έχουν δίκιο. Σε όλη τη χώρα, τα δηλητηριασμένα δολώματα (που ρίχνουν συνήθως κυνηγοί, για να εξοντώσουν τους φυσικούς θηρευτές των θηραμάτων τους, ώστε να μείνουν χωρίς ανταγωνισμό) συνεχίζουν να αποτελούν σοβαρή αιτία καταστροφής της άγριας ζωής. Αν το έγκλημα στη Δαδιά μείνει ατιμώρητο, θα είναι όντως η πιο κραυγαλέα παραδοχή της αποτυχίας μας να προστατεύσουμε τη φύση.
