«Το Ιράν δεν είναι ο πόλεμός μας», δήλωσε η Κάγια Κάλας, η «υπουργός Εξωτερικών» της Ευρωπαϊκής Ενωσης. Μια θέση που εκφράζει, όπως φαίνεται, το σύνολο των κρατών-μελών της. Η αιτιολογία είναι πως δεν ρωτηθήκαμε για μια απόφαση που έλαβαν οι Ηνωμένες Πολιτείες με το Ισραήλ. Συνεπώς δεν έχουμε κανένα λόγο να συμμετάσχουμε, στη συνέχεια, στις πολεμικές επιχειρήσεις. Σκέφτομαι τώρα τον Ντόναλντ Τραμπ να διαβουλεύεται με τα 27 κράτη της Ε.Ε. για να ξεκινήσει τον πόλεμο με το Ιράν, τα 27 κράτη να απευθύνονται στα κοινοβούλιά τους και μετά να συνεδριάζουν όλοι μαζί για να βγάλουν μια άκρη. Καλό καλοκαίρι!
Το βασικό ερώτημα είναι για ποιο λόγο γίνεται ο πόλεμος εκεί κάτω. Προφανώς όχι για να αλλάξει το καθεστώς των αγιατολάδων. Και άλλα κράτη στον πλανήτη έχουν ολοκληρωτικά καθεστώτα, όμως όλες οι χώρες συνεργάζονται μαζί τους σε διάφορα επίπεδα. Και οι μοναρχίες του Κόλπου ελάχιστη σχέση έχουν με τη φιλελεύθερη δημοκρατία. Το πρόβλημα με το Ιράν βρίσκεται στο γεγονός πως θέλει να αποκτήσει πυρηνικά όπλα για να τα χρησιμοποιήσει, όπως διαλαλεί urbi et orbi, κατά μιας άλλης χώρας με την οποία δεν έχει καν κοινά σύνορα. Συγχρόνως διαθέτει συμμάχους –Χεζμπολάχ και Χούθι– που προθύμως θα συμμετείχαν σε αυτή την προσπάθεια.
Η μακαριότητα, η ατολμία, ο συβαριτισμός ήταν τα χρόνια συμπτώματα της Ευρωπαϊκής Ενωσης από τότε που αντάλλαξε την πρόσκαιρη, όπως αποδείχθηκε, ευημερία της με την ενδυνάμωση του Πούτιν.
Αυτό το ενδεχόμενο δεν ενδιαφέρει τα κράτη-μέλη της Ε.Ε.; Οι ηγέτες της εκτιμούν πως αποτελεί ένα τοπικό πρόβλημα; Προφανώς αυτή είναι η οπτική τους, αδιαφορώντας για όλες τις κύριες και τις παρεπόμενες συνέπειες, όπως είναι η τύχη του ΝΑΤΟ. Οι 27 ηγέτες νομίζουν πως η Ευρώπη μας βρίσκεται στεγανοποιημένη απέναντι στα όσα διαδραματίζονται στη Μέση Ανατολή, τα οποία θεωρεί ένα περιφερειακό συμβάν, ήσσονος σημασίας.
Η μακαριότητα, η ατολμία, ο συβαριτισμός ήταν τα χρόνια συμπτώματα της Ευρωπαϊκής Ενωσης από τότε που αντάλλαξε την πρόσκαιρη, όπως αποδείχθηκε, ευημερία της με την ενδυνάμωση του Πούτιν. Σήμερα προτιμάει να μείνει θεατής των εξελίξεων και να εκπλαγεί, για ακόμη μία φορά, στο τέλος της ημέρας όταν θα αντιληφθεί τις συνέπειες αυτής της επιλογής της.
