Οι γεωστρατηγικοί αναλυτές, λαλίστατοι και εμβριθείς μελετητές οπλικών συστημάτων, πετρελαϊκών αποθεμάτων και μελλοντολογικών προβλέψεων, στις διατριβές τους αφήνουν ένα κενό. Μπορεί να μας λένε ποιες θα είναι οι συνέπειες στη δική μας καθημερινότητα από τον αποκλεισμό των Στενών του Ορμούζ, μπορεί να εκτιμούν τι συνέπειες θα έχει στο καθεστώς ο θάνατος της μιας ή της άλλης ηγετικής φυσιογνωμίας, όμως, μέχρι στιγμής τουλάχιστον, δεν τους έχω ακούσει να λένε ούτε κουβέντα για την κατάσταση στο εσωτερικό του Ιράν.
Με ποιον τρόπο αυτή η κοινωνία των ενενήντα εκατομμυρίων αντιμετωπίζει αυτόν τον πόλεμο; Πριν ξεκινήσουν οι βομβαρδισμοί είχαν επισημάνει τον κίνδυνο να συσπειρωθεί γύρω από την ηγεσία της, αντιδρώντας στην παρέμβαση εξωτερικών δυνάμεων. Προς το παρόν, το μόνο που ξέρουμε είναι οι πανηγυρικές φωνές που ακούστηκαν όταν ανακοινώθηκε ο θάνατος του Χαμενεΐ. Από την άλλη, όσοι δικαιολογούν τους βομβαρδισμούς με την προοπτική της ανατροπής του θεοκρατικού καθεστώτος ξέρουν ότι, για να επιτευχθεί ο στόχος, δεν φτάνει μια χερσαία επέμβαση, αλλά και συνεργασία με Ιρανούς που είναι έτοιμοι να εξεγερθούν. Το σημείο αυτό είναι η αχίλλειος πτέρνα της όλης επιχείρησης. Μέχρι στιγμής δεν έχουν φανεί οργανωμένες δυνάμεις αντίστασης κατά του καθεστώτος, που θα μπορούσαν όχι μόνο να συμμετάσχουν στην ανατροπή του, αλλά και να κρατήσουν τη χώρα όρθια μετά την πτώση του. Λέμε ότι οι Αμερικανοί ξεκίνησαν τον πόλεμο χωρίς να υπολογίζουν ούτε το προφανές, το κλείσιμο των Στενών του Ορμούζ. Δεν χρειάζεται, ωστόσο, να έχεις δει πολλές κατασκοπικές ταινίες για να ξέρεις ότι πριν επιτεθείς θα πρέπει να έχεις οργανώσει συμμαχίες στη χώρα όπου επιτίθεσαι. Εκτός και αν είσαι η Βέρμαχτ.
Ομως οι Αμερικανοί δεν θέλουν να καταλάβουν το Ιράν. Θέλουν να αποτρέψουν την κατασκευή πυρηνικών όπλων και να αποδυναμώσουν ένα σύμμαχο της Ρωσίας και της Κίνας. Οι Ισραηλινοί θέλουν να εξουδετερώσουν μια χώρα, η οποία έχει ως στόχο να αφανίσει από προσώπου γης τη δική τους. Η Μοσάντ μπορεί να έχει διεισδύσει στα κλιμάκια της ιρανικής διοίκησης, αλλά δεν φαίνεται να έχει διεισδύσει στην ιρανική κοινωνία. Αυτή παραμένει άγνωστη. Οι 40.000 νεκροί του Ιανουαρίου απλώς δείχνουν ότι ένα σημαντικό μέρος της είναι έτοιμο να δώσει και τη ζωή του ακόμη προκειμένου να απαλλαγεί από τη θεοκρατική απολυταρχία. Μετά την έναρξη των βομβαρδισμών, όμως, η ιρανική κοινωνία έχει κλειστεί σ’ ένα σπήλαιο σιωπής. Και όσο η ιρανική κοινωνία παραμένει βυθισμένη στη σιωπή της, κοινώς αισθάνεται αβοήθητη και ανυπεράσπιστη, η επιχείρηση κατά του καθεστώτος των μουλάδων θα μείνει στο έλεος του κυκλοθυμικού Τραμπ.
