Κάθε φορά που ένας δήμος ξεκινάει κάτι (ας πούμε) «μεγαλόπνοο», κουμπώνομαι. Από το 2027 ο Δήμος Αθηναίων πρόκειται να θέσει σε λειτουργία ένα νέο δίκτυο δημοτικής συγκοινωνίας με τέσσερις τοπικές γραμμές που θα συνδέσουν επιμέρους γειτονιές-δημοτικά διαμερίσματα (π.χ. Νέο Κόσμο με Κεραμεικό, Προμπονά με Κυψέλη κ.ά.).
Προφανώς η πρόθεση είναι η καλύτερη. Δυστυχώς, όμως, δεν συμβαίνει το ίδιο με την ελληνική εμπειρία από την εμπλοκή της Τοπικής Αυτοδιοίκησης στις συγκοινωνίες. Τη δεκαετία του ’90 ήταν της μόδας να εγκαινιάζονται δημοτικές γραμμές στο λεκανοπέδιο με ρόλο συμπληρωματικό ως προς το (διαχρονικά) καχεκτικό δίκτυο λεωφορείων του ΟΑΣΑ.
Μετά τον αρχικό ενθουσιασμό (δημάρχων και πολιτών) η προσγείωση στην πραγματικότητα ήταν συνήθως αμείλικτη: λιγότερα από τα προβλεπόμενα δρομολόγια, σταδιακή μείωση του προσωπικού (και της αξιοπιστίας του θεσμού), ελλιπής συντήρηση των οχημάτων και των υποδομών. Υπήρξαν και φωτεινές εξαιρέσεις κυρίως τα πρώτα χρόνια λειτουργίας του μετρό, όταν μια σειρά από δήμους δρομολόγησαν λεωφορειακές γραμμές που συνέδεαν τις γειτονιές τους με τους νέους σταθμούς.
Λείπουν τα δρομολόγια, η αξιοπιστία, η αστυνόμευση των λεωφορειολωρίδων και λιγότερο οι νέες δημοτικές γραμμές που μόλις εξαγγέλθηκαν.
Ομως, ήρθε η κρίση, και σταδιακά το πουλόβερ άρχισε να ξηλώνεται. Σήμερα κραταιοί δήμοι εντός του πολεοδομικού συγκροτήματος συνεχίζουν να διατηρούν μια «βιτρίνα» δημοτικής συγκοινωνίας, χωρίς πάντα αυτή να ανταποκρίνεται στον τίτλο και στο βάθος της παρεχόμενης υπηρεσίας. Για παράδειγμα, ο Δήμος Αμαρουσίου, ένας από τους «πρωτοπόρους» στις δημοτικές συγκοινωνίες, λειτουργεί σήμερα πέντε γραμμές με συχνότητα δρομολογίων ένα την ώρα για τις τέσσερις από αυτές.
Αν στον Δήμο Αθηναίων έχουν κατά νουν κάτι ανάλογο θα πρέπει να αναρωτηθούμε αν πραγματικά αξίζει τον κόπο. Λεωφορεία με κουλτούρα συχνότητας διέλευσης που αντιστοιχεί σε μεταφορικό έργο υπεραστικής συγκοινωνίας (ΚΤΕΛ) δεν έχει κανένα νόημα στην Αθήνα. Αυτή είναι εδώ και χρόνια η μεγάλη πληγή στις τοπικές γραμμές του ΟΑΣΑ, δηλαδή σε εκείνες τις (υπό άλλες συνθήκες) πολύτιμες λεωφορειακές γραμμές που συνδέουν προάστια με σταθμούς του μετρό.
Ας ελπίσουμε, λοιπόν, στο νέο εγχείρημα του Δήμου Αθηναίων να μη δούμε «μια από τα ίδια». Διαφορετικά ας ξοδεύαμε ενέργεια και χρήματα για να λύσουμε όσα μας ταλανίζουν χρόνια: προσλαμβάνοντας, για παράδειγμα, δημοτικούς αστυνομικούς που θα επιτηρούσαν τις λεωφορειολωρίδες ή που θα έπαιρναν πινακίδες στα διπλοπαρκαρισμένα που μπλοκάρουν λεωφορεία. Γιατί μερικές φορές κάνουμε το πιο δύσκολο για να μην κάνουμε το αυτονόητο.
