Ο πειρασμός των πρόωρων εκλογών είναι διαχρονικός στην ελληνική πολιτική ζωή. Κάθε φορά που οι δημοσκοπικοί δείκτες χαμογελούν και η συγκυρία φαίνεται ευνοϊκή, αναζωπυρώνεται η συζήτηση για μια «αιφνιδιαστική προσφυγή» στις κάλπες με στόχο την κεφαλαιοποίηση της στιγμιαίας υπεροχής. Σήμερα, μέσα σε ένα περιβάλλον γεωπολιτικής έντασης και πολεμικής σύρραξης στην ευρύτερη γειτονιά μας, αυτός ο πειρασμός επανέρχεται ίσως πιο έντονα, αλλά ταυτόχρονα και πιο επικίνδυνα από ποτέ. Είναι αλήθεια ότι οι διεθνείς κρίσεις συχνά ενισχύουν την εικόνα των κυβερνήσεων. Η ανάγκη για σταθερότητα, η συσπείρωση γύρω από την εκτελεστική εξουσία και η ενστικτώδης αναζήτηση ασφάλειας από τους πολίτες δημιουργούν ένα πρόσκαιρο πλεονέκτημα. Οι αριθμοί μπορεί να δείχνουν ότι η στιγμή «βολεύει». Ομως η πολιτική δεν μπορεί να εξαντλείται σε αριθμητικές ευκαιρίες, ιδίως όταν η πραγματικότητα γύρω μας είναι εύθραυστη και δυνητικά εκρηκτική.
Η ιδέα των πρόωρων εκλογών εν μέσω μιας εν εξελίξει πολεμικής κρίσης δεν είναι απλώς ατυχής. Είναι στην ουσία της μια επιλογή που αγγίζει τα όρια της επιπολαιότητας. Οταν η περιοχή μας φλέγεται, όταν οι ισορροπίες μεταβάλλονται καθημερινά και όταν οι συνέπειες (οικονομικές, ενεργειακές και μεταναστευτικές) παραμένουν απρόβλεπτες, η χώρα χρειάζεται συγκέντρωση, συνέχεια και καθαρό μυαλό. Οχι εκλογικές περιπέτειες.
Η εμπειρία έχει δείξει ότι οι πολιτικοί υπολογισμοί που βασίζονται σε πρόσκαιρες συνθήκες συχνά διαψεύδονται. Ενας πόλεμος δεν είναι στατικό γεγονός: εξελίσσεται, κλιμακώνεται, παράγει αβεβαιότητα. Αυτό που σήμερα μοιάζει ευνοϊκό, αύριο μπορεί να ανατραπεί βίαια. Η οικονομία μπορεί να πιεστεί, οι αγορές να αντιδράσουν ακόμη πιο βίαια, η κοινωνική συνοχή να δοκιμαστεί. Σε ένα τέτοιο περιβάλλον η πολιτική σταθερότητα δεν είναι πολυτέλεια, είναι προϋπόθεση επιβίωσης.
Ακόμη περισσότερο, η δημόσια συζήτηση για κάλπες την ώρα που απαιτείται εθνική εγρήγορση στέλνει ένα λάθος μήνυμα. Δείχνει ένα πολιτικό σύστημα που δεν έχει πλήρη επίγνωση της συγκυρίας ή που, ακόμη χειρότερα, επιλέγει να την αγνοήσει. Οι πολίτες, όμως, αντιλαμβάνονται τη σοβαρότητα των στιγμών. Περιμένουν από την ηγεσία υπευθυνότητα και όχι τακτικισμούς. Δεν είναι ζήτημα κομματικής αντιπαράθεσης· είναι ζήτημα στοιχειώδους ωριμότητας. Σε περιόδους κρίσης, η δημοκρατία δεν ενισχύεται από αιφνιδιασμούς αλλά από τη σταθερότητα και τη συνεννόηση. Η κυβέρνηση οφείλει να εξαντλήσει τη θητεία της, να διαχειριστεί με ψυχραιμία τις εξελίξεις και να θωρακίσει τη χώρα απέναντι σε εξωτερικούς κινδύνους. Ο πρωθυπουργός δεν έχει δείξει έως τώρα να υιοθετεί παρόμοιες εισηγήσεις και μένει πιστός στη δέσμευσή του για εξάντληση της τετραετίας, όπως έπραξε και στην προηγούμενη θητεία του. Για τον Κυριάκο Μητσοτάκη πέραν των άλλων είναι και ζήτημα αξιοπιστίας η προσήλωσή του στις θεσμικές προβλέψεις για τον χρόνο των εκλογών. Δεν έχει κανένα λόγο να ενδώσει τώρα σε μικροπολιτικούς χειρισμούς. Ταυτοχρόνως και η αντιπολίτευση από την πλευρά της οφείλει να σταθεί στο ύψος των περιστάσεων, αποφεύγοντας τη δημαγωγία και συμβάλλοντας σε ένα κλίμα υπευθυνότητας. Η σκληρή πραγματικότητα είναι αδυσώπητη και δεν συγχωρούνται εύκολα τα λάθη που γίνονται σε στιγμές έντασης. Αν κάτι απαιτεί η σκοτεινή περίοδος που διανύουμε, αυτό είναι σοβαρότητα, αυτοσυγκράτηση και στρατηγική σκέψη. Οι εκλογές έχουν τον χρόνο τους. Και αυτός ο χρόνος δεν είναι τώρα και όσοι φλερτάρουν με το αντίθετο μάλλον προσφέρουν κακές υπηρεσίες.
