Σε μια κίνηση με ισχυρούς συμβολισμούς, η δημοτική αρχή της Θεσσαλονίκης ξεκίνησε την περασμένη Κυριακή 15 Μαρτίου εργασίες για τη διαμόρφωση της πλατείας Ελευθερίας στο παραλιακό κέντρο της πόλης.
Εκείνη τη «μαύρη μέρα» το 1943 για τη Θεσσαλονίκη και την Ελλάδα γενικότερα, έφυγε από τον σιδηροδρομικό σταθμό το πρώτο από τα δεκαεννέα συνολικά «τρένα του θανάτου» που μετέφεραν προς εξόντωση 50.000 Ελληνες Εβραίους στο Αουσβιτς. Στον χώρο της πλατείας το καλοκαίρι του 1942, οι κατοχικές αρχές υπέβαλαν σε δημόσια διαπόμπευση χιλιάδες άνδρες Εβραίους, τους οποίους στη συνέχεια οδήγησαν σε ανά την Ελλάδα καταναγκαστικά έργα.
Ο Γιάννης Μπουτάρης ως δήμαρχος είχε συλλάβει την ιδέα διαμόρφωσης της εν λόγω πλατείας σε τόπο ιστορικής μνήμης και ο νυν δήμαρχος Στέλιος Αγγελούδης προχώρησε αποφασιστικά, υπερφαλαγγίζοντας εργολαβικές δολιχοδρομίες και συμφέροντα, στην υλοποίησή της. Και δεν πρόκειται αποκλειστικά για μια οφειλόμενη τιμή στο βαρύ τραύμα που προκάλεσε στην πόλη ο αφανισμός τόσων χιλιάδων ανθρώπων της, τραύμα το οποίο ουδέποτε επουλώθηκε.
Στον κατάλογο της ανάδειξης των ιστορικών μνημείων της πόλης, που όπως δηλώνει ο κ. Αγγελούδης «αποτελεί για εμάς προτεραιότητα», συμπεριλαμβάνονται η δημιουργία πλατείας Εμπράρ, η ιστορική κρήνη των πεντακοσίων ετών στην Πάνω Πόλη, το επιβλητικό Αλατζά Ιμαρέτ και πολλά άλλα, απομεινάρια των πολιτισμών που άνθησαν στο πέρασμα των αιώνων στη Θεσσαλονίκη. Να σταθούμε στην υπό διαμόρφωση πλατεία, στη βόρεια απόληξη της πλατείας Αριστοτέλους, που θα φέρει το όνομα του Γάλλου αρχιτέκτονα και πολεοδόμου Ερνέστ Εμπράρ, ο οποίος σχεδίασε το κέντρο της Θεσσαλονίκης που είχε καταστραφεί με την πυρκαγιά του 1917, ανταποκρινόμενος στο κάλεσμα του Ελευθερίου Βενιζέλου.
Εως και σήμερα το όνομα του ανθρώπου που έχει καταγραφεί ως ένα από τα ιστορικά για την πόλη πρόσωπα παραμένει «κρυμμένο» στην επιγραφή ενός δρόμου ούτε πενήντα μέτρων, κάπου στα Ανω Λαδάδικα, απ’ όπου η δημοτική αρχή το ανασύρει για να του δώσει τη θέση που του αρμόζει στη σύγχρονη Θεσσαλονίκη.
Η δημοτική αρχή υλοποιεί ένα γενικότερο σχέδιο ανάδειξης του πλούσιου πολυπολιτισμικού και πολυεθνοτικού παρελθόντος της πόλης, προσπάθεια που πρέπει να πούμε, ξεκίνησε εν πολλοίς από την εποχή Μπουτάρη.
Επί πολλές δεκαετίες η Θεσσαλονίκη, διακατεχόμενη από φοβικά σύνδρομα, έκρυβε την ιστορία της, αφήνοντας τον χρόνο να φθείρει και εν τέλει να σβήσει πολλά αποτυπώματα της ιστορικής διαδρομής της.
Φαίνεται, λοιπόν, ότι η δημοτική διοίκηση επενδύει στην ιστορική κληρονομιά της πόλης, με την πεποίθηση ότι θα αποτελέσει, όπως συμβαίνει, εξάλλου, σε όλο τον κόσμο, ένα ισχυρότατο εργαλείο για την προσέλκυση τουρισμού, που με τη σειρά του θα φέρει πλούτο στην πόλη.
