Εως πριν από τρεις εβδομάδες, ο πλανήτης κλονιζόταν «μόνο» από την πολιτική και εμπορική αστάθεια που προκαλούσαν οι πολιτικές του Ντόναλντ Τραμπ. Με την αμερικανοϊσραηλινή επίθεση στο Ιράν και την κλιμακούμενη σύγκρουση στη Μέση Ανατολή, με τις υποδομές αερίου και πετρελαίου του Κόλπου να πλήττονται και τη μεταφορά τους να εμποδίζεται, η οικονομική αβεβαιότητα επιδεινώνεται καθημερινώς. Χώρες σε όλο τον κόσμο θα αντιμετωπίσουν ελλείψεις σε ενέργεια και μεγάλη άνοδο των τιμών σε πολλά προϊόντα. Σε αυτή τη συγκυρία βρήκε ο Αμερικανός πρόεδρος αφορμή να αμφισβητήσει ευθέως το μέλλον της Δυτικής Συμμαχίας, λόγω της απροθυμίας των Ευρωπαίων να τον ακολουθήσουν σε έναν παράνομο και παράλογο πόλεμο.
Η χώρα μας (όπως και άλλες) αντιμετωπίζει νέους, άμεσους κινδύνους για την οικονομία της, ενώ απειλείται το θεμέλιο της ασφάλειάς της – το ΝΑΤΟ. Η Ελλάδα έχει ξεκαθαρίσει ότι βρίσκεται στην «ευρωπαϊκή πλευρά» της υπόθεσης, ότι δεν θα συμμετάσχει σε επιχείρηση κοντά στο θέατρο του πολέμου, όπως έχουν τα πράγματα σήμερα. Ομως, ο Κυριάκος Μητσοτάκης βρίσκεται στην πολιτική αρένα αρκετά χρόνια για να γνωρίζει ότι τα πράγματα αλλάζουν. Ενώ η Ελλάδα δεν μπορεί να είναι σίγουρη ότι μπορεί να βασιστεί στη συμμαχία της με τις ΗΠΑ, δεν έχει την πολυτέλεια να προκαλέσει την εκδικητικότητα του Αμερικανού προέδρου. Η Αθήνα γνωρίζει επίσης ότι η Ουάσιγκτον δεν θα συμβάλει στη λύση των προβλημάτων που προκαλεί η σημερινή εμπλοκή της στη Μέση Ανατολή, ενώ η Ευρωπαϊκή Ενωση, που πλήττεται ευθέως από τις εξελίξεις και από την έχθρα του Τραμπ, θα αναλάβει συλλογική δράση για να αντιμετωπίσει τους κινδύνους. Επιπλέον, εάν το ΝΑΤΟ πράγματι κινδυνεύει, η Ελλάδα θα αναζητήσει συμμάχους ανάμεσα στους Ευρωπαίους εταίρους της. Η Αθήνα δεν μπορεί να απομακρυνθεί ούτε από την Αμερική ούτε από την Ε.Ε. Ομως, εάν ο Τραμπ επιλέξει να κλιμακώσει τη σύγκρουση με το Ιράν, θα απαιτήσει με ολοένα μεγαλύτερη πίεση από τους συμμάχους να αποφασίσουν εάν είναι με αυτόν ή απέναντί του, ενώ αυτοί θα γνωρίζουν πως και στις δύο περιπτώσεις χάνουν. Τα Στενά του Ορμούζ απειλούν τον αυτοκράτορα της Δύσης όπως αυτά της Σαλαμίνας τον βασιλιά της Περσίας.
