Η Αθήνα έχει γεμίσει σκύλους και γάτες. Η αγορά αντικατοπτρίζει την ένταση της σχέσης ανθρώπου – σκύλου – γάτας. Από παντού ξεφυτρώνουν πετ σοπ (όλο και πιο ακριβά, με όλο και πιο άχρηστα πράγματα), κτηνίατροι και κομμωτήρια μικρών ζώων. Αν εξαιρέσουμε τους βρωμόψυχους που υιοθετούν ή αγοράζουν κατοικίδιο για να το βασανίσουν και όσους είναι αδιάφοροι προς το ζήτημα, μία μερίδα του πληθυσμού ζει με ζώο. Θα προσδοκούσε κανείς μια προσαρμογή των πόλεων, όμως αυτό δεν συμβαίνει.
Οι ζώνες πρασίνου μέσα στις πόλεις είναι εντελώς αποδεδειγμένα ωφέλιμες για όλους τους κατοίκους, όχι μόνο για όσους έχουν σκυλιά. Είναι κατάφυτες με δέντρα και λουλούδια. Εχουν παγκάκια, γλυπτά, ησυχία και μπορεί να εκβάλλουν σε πάρκο ή νερό. Ωφελούνται οι πάντες. Από τη Βαρσοβία μέχρι τη Μαδρίτη και τη Λισσαβώνα η τάση είναι πρασινάδες και ησυχία, ποδαρόδρομος και άνθηση μίας ζωής με ηπιότητα. Αυτό θέλουν και όσοι κατοικούν στις ελληνικές πόλεις.
Εκανα τις προάλλες βόλτα στην Κυψέλη. Με προσπέρασαν δεκάδες άνθρωποι με σκυλιά. Ηταν απόγευμα, η ώρα της νυχτερινής σκυλοβόλτας. Στο βιβλιοπωλείο όπου τελικά κατέληξα υπήρχε η ένδειξη «επιτρέπονται οι σκύλοι» και σε πολλές άλλες επιχειρήσεις η πόρτα έγραφε «οι σκύλοι είναι καλοδεχούμενοι». Παρατηρείται και εδώ ένα χάσμα ανάμεσα στο πώς ζουν (ή θα ήθελαν να ζουν) οι κάτοικοι και σε αυτό που τους παρέχεται από την πολιτεία.
Η (φιλική προς το περιβάλλον) μεταφορά ενός σκύλου από το ένα μέρος της Ελλάδας στο άλλο είναι δύσκολη δουλειά, γιατί δεν λειτουργούν με ασφάλεια και συνέπεια τα τρένα και ο προαστιακός σιδηρόδρομος που θα ήταν ο φυσικός τρόπος μετακίνησης. Η αστική μετακίνησή τους εμποδίζεται από την ποιότητα των μέσων, τις διαρκείς εκπομπές θορύβου και τους ασύδοτους οδηγούς που κινούνται επικίνδυνα.
Οι προτεραιότητες των ελληνικών πόλεων είναι σαφέστατες και προσιδιάζουν σε άλλον αιώνα (όπως αποδεικνύεται ακόμη μία φορά από μία ακόμη προαναγγελθείσα ενεργειακή κρίση): αυτοκίνητα, μηχανάκια κι υδρογονάνθρακες που σταματούν τη ζωή και αυξάνουν την ενεργειακή μας εξάρτηση. Η πλατεία Συντάγματος, το πρώτο που αντικρίζει κανείς ερχόμενος με το Χ95 από το αεροδρόμιο, είναι σαν πάρκινγκ για μηχανάκια. Δεν το ’χω ξαναδεί αυτό σε κεντρική ή περιφερειακή πλατεία, αλήθεια λέω, ίσως στις χειρότερες στιγμές κάποιων ιταλικών πόλεων.
Δεν αρκεί να περνάνε νόμοι (παρόλο που έχουν τη σημασία τους) για τις ελευθερίες του ιδιοκτήτη ζώου. Ούτε αρκεί οι δήμοι να βγάζουν ένα πιατάκι νερό για τις γάτες και τα πουλιά. Χρειάζονται ριζικές αλλαγές που θα εξασφαλίσουν μία ομορφότερη, ηπιότερη ζωή. Χρειάζεται επένδυση στην ησυχία και την αρμονία, όπως έχουν κάνει τόσες άλλες πόλεις που στα κέντρα τους διαθέτουν ολόκληρες ζούγκλες πρασίνου. Μόλις αποσυρθούν οι ρύποι και ο θόρυβος, η ζωή κάνει τα μαγικά της. Εμφανίζονται πτηνά και έντομα, οργιώδης βλάστηση και γαληνεμένοι κάτοικοι. Αναφορικά με την πρασινάδα των πόλεων, οι ελληνικές πόλεις χάνουν όχι μόνον από το Βερολίνο και την Κοπεγχάγη (όπου ξεχνάς ότι βρίσκεσαι σε μητρόπολη από τον θόρυβο των πουλιών και την απλωσιά), αλλά και από τα Τίρανα. Οι ισπανικές πόλεις –που κι εκεί έχει ζέστη– μας έχουν αφήσει έτη φωτός μακριά. Οπου δημιουργείται, όμως, ζώνη ησυχίας και δέντρων πώς αλλάζει η ζωή!
Οι Αθηναίοι κάνουν κανονικό προσκύνημα στο πάρκο Ελευθερίας, στο Νιάρχος, στον Εθνικό Κήπο, στο Πεδίον του Αρεως. Από το πρωί μέχρι τη δύση του ηλίου αυτά τα μέρη είναι γεμάτα ζωή. Οποιοδήποτε σημείο καθαρίζεται, φωτίζεται ή πρασινίζει (βλ. Γλυπτοθήκη στου Γουδή, περίβολος του Ωδείου Αθηνών, Πανεπιστημιουπόλεις) αμέσως γεμίζει ευγενικούς ανθρώπους που λιάζονται, αθλούμενους και ευτυχισμένους σκύλους. Χρειαζόμαστε περισσότερο απ’ αυτό.
