Ο Τραμπ είναι αχώνευτος. Δεν έχω καμία αντίρρηση. Ο άξεστος ναρκισσισμός του, στα όρια του ανορθολογισμού, ο απρόβλεπτος χαρακτήρας του, σε συνδυασμό με τη δύναμη που έχει στα χέρια του, δεν συμβαδίζουν με τον τρόπο που έχουμε συνηθίσει να βλέπουμε έναν δημοκρατικό ηγέτη. Στην περίπτωση, τον ηγέτη της υπερδύναμης που υποτίθεται ότι η Ιστορία τής έχει αναθέσει την προστασία του ελεύθερου κόσμου. Μη μου πείτε ότι δεν αισθανθήκατε κάποια ανακούφιση όταν μάθατε ότι χάρη στον Τραμπ δεν υπάρχει πια ο Αλί Χαμενεΐ; Ανάλογη ανακούφιση με αυτήν που αισθάνθηκαν μερικά εκατομμύρια Ιρανοί. Κι ότι αυτό το οφείλουμε στον αχώνευτο Τραμπ. Ο υπέρτατος μακαρίτης είναι αυτός που επέβαλε στο Ιράν τον θεοκρατικό χιτώνα τρόμου και ανελευθερίας. 40.000 νεκροί τον Ιανουάριο, 1.500 νεκροί κάθε χρόνο ώς τώρα. Είτε εχθροί του καθεστώτος είτε απλώς ομοφυλόφιλοι μεταξύ άλλων. Ο απαγχονισμός είναι δημόσιο θέαμα το οποίο παρακολουθούν υποχρεωτικά οι οικογένειες των θυμάτων. Θα μου πείτε υπάρχει και το διεθνές δίκαιο. Αφήνω κατά μέρος τους γεωστρατηγικούς αναλυτές, οι οποίοι, όπως οι σεισμολόγοι, έχουν απόψεις, απλά τους λείπουν οι λύσεις. Και ακούω τους παίκτες, αυτούς που καταγγέλλουν τον Τραμπ για παράβαση των κανόνων του διεθνούς δικαίου. Πώς σας φαίνεται όταν ο Πούτιν επικαλείται το διεθνές δίκαιο; Γελοίο; Παράλογο; Υβριστικό; Και πώς μπορεί να επικαλεσθεί το διεθνές δίκαιο το Ιράν που στηρίζει την ύπαρξή του στην καταστροφή του Ισραήλ και χρηματοδοτούσε τη Χαμάς και τη Χεζμπολάχ; Χωρίς το Ιράν δεν θα είχε γίνει η σφαγή της 7ης Οκτωβρίου και οι Συνθήκες του Αβραάμ θα είχαν προχωρήσει. Το Ισραήλ επιτέθηκε στο Ιράν για να αμυνθεί και η συμμετοχή των ΗΠΑ έφερε τους επιτιθέμενους σε θέση ισχύος.
Ο Τραμπ είναι αχώνευτος. Ξεκίνησε την επιχείρηση χωρίς να συνεννοηθεί με τους Ευρωπαίους συμμάχους του και τώρα ζητάει τη βοήθειά τους. Αυτοί του την αρνούνται, κι εκείνος τους απειλεί ότι θα εγκαταλείψει το ΝΑΤΟ. Από μιαν άποψη το πρόβλημα μπορεί να αποβεί γόνιμο, για να καταλάβουν και τα δύο μέρη ότι έχουν ανάγκη το ένα το άλλο. Η Ευρώπη μπορεί να μη χωνεύει τον Τραμπ, όπως και ο Τραμπ δεν τη χωνεύει. Ομως τον έχει ανάγκη ώσπου να καταφέρει να εξοπλισθεί ικανοποιητικά για να αντιμετωπίσει έναν εχθρό, ο οποίος αρκείται να εισπράττει από την αύξηση των τιμών του πετρελαίου, όμως δεν ξεχνάει τις αυτοκρατορικές του φαντασιώσεις. Ο Τραμπ έπρεπε να φτάσει στα στενά του Ορμούζ για να παραδεχθεί πως έχει ανάγκη από την Ευρώπη. Ισως εκεί, στα «στενά» η Δύση να αντιληφθεί πως ο αχώνευτος κ. Τραμπ της είναι απαραίτητος σ’ έναν κόσμο που έχει χάσει τις ισορροπίες του. Δυστυχώς ο Τραμπ είναι Τραμπ. Τι να κάνουμε; Πρέπει να συμβιβασθούμε με την ιδέα ότι δεν μπορούμε να κάνουμε χωρίς αυτόν.
