Καθώς το ΠΑΣΟΚ προχωράει προς το συνέδριό του, οι εσωτερικοί κραδασμοί και οι τριβές καλά κρατούν.
Δεν θα υπεισέλθω στις λεπτομέρειες των διεργασιών στο κόμμα της αξιωματικής αντιπολίτευσης, τις οποίες γνωρίζουν καλύτερα όσοι ασχολούνται καθημερινά με αυτές. Ωστόσο, καθίσταται πλέον σαφές και στους εξ αποστάσεως παρατηρητές ότι η βελόνα δεν κινείται, και γι’ αυτό ευθύνη φέρουν όλοι.
Δεν είναι θέμα ενός προσώπου. Αυτή είναι η εύκολη, απλουστευτική εξήγηση, που μάλλον οδηγεί σε λάθος συμπεράσματα. Οι έριδες, οι συγκρούσεις, οι συνεχείς διαφοροποιήσεις, οι αιχμές και, τελικά, οι διαγραφές δεν αποτελούν συνταγή νίκης.
Δεν είναι σίγουρο ότι κάποιο άλλο από τα ηγετικά στελέχη του ΠΑΣΟΚ ή και το νέο σοσιαλδημοκρατικό αφήγημα του Αλεξη Τσίπρα αποτελεί από μόνο του την απάντηση στην αναζήτηση μιας ισχυρής Κεντροαριστεράς. Με τη σημερινή μορφή του και τις διάσπαρτες εκφάνσεις του, ο χώρος οδηγείται με μαθηματική ακρίβεια σε νέες ήττες και κατ’ επέκτασιν στη διαιώνιση της πολιτικής, αν όχι θεσμικής, ανισορροπίας που παρατηρείται στο πολιτικό σκηνικό της χώρας την τελευταία τριετία.
Η χώρα –και η Ν.Δ., ας ακούγεται οξύμωρο– χρειάζεται μια σοβαρή και ισχυρή Κεντροαριστερά.
Η αυτόνομη παρουσία του ΠΑΣΟΚ, αλλά και του εκκολαπτόμενου κόμματος Τσίπρα, και του ΣΥΡΙΖΑ, και της Νέας Αριστεράς, στο όνομα κάποιας ιδεολογικής καθαρότητας, εμπεριέχει χαρακτηριστικά πολιτικής σχιζοφρένειας και τάσεις αυτοκαταστροφής.
Για όποιον ενδιαφέρεται για την ομαλή λειτουργία του πολιτικού συστήματος και τον υγιή ανταγωνισμό κυβέρνησης – αντιπολίτευσης προς όφελος της κοινωνίας, η μονοκρατορία ενός κυβερνώντος κόμματος και μια κατακερματισμένη αντιπολίτευση, όπου επτά ή οκτώ κόμματα διαγκωνίζονται χωρίς στόχο εξουσίας και το μόνο που επιτυγχάνουν είναι να δυσχεραίνουν τον σχηματισμό κυβέρνησης, δεν είναι κάτι χρήσιμο ούτε ωφέλιμο για τη χώρα. Ακόμη και ο πρωθυπουργός δήλωσε, μιλώντας την Τρίτη σε εκδήλωση του Bloomberg, ότι θα επιθυμούσε μια εμπεριστατωμένη εναλλακτική πρόταση εξουσίας για να συγκριθεί με τη δική του, αλλά δεν υπάρχει.
Παραμερίζοντας ανεύθυνες φωνές στα άκρα του πολιτικού φάσματος, ο ανταγωνισμός ουσίας δύο μεγάλων παρατάξεων, που οδηγεί σε καλύτερη άσκηση εξουσίας από την εκάστοτε κυβέρνηση και πιο αποτελεσματικό έλεγχο από την αντιπολίτευση, αποτελεί βασική παράμετρο ενός ενάρετου κύκλου διακυβέρνησης.
Η χώρα –και η Ν.Δ., και ας ακούγεται οξύμωρο– χρειάζεται μια σοβαρή Κεντροαριστερά, που να είναι όντως εδώ, ενωμένη και, άρα, δυνατή.
