Ο Αλί Λαριτζανί ήταν ένας μοναχικός σαμουράι μέσα στη ζούγκλα των Φρουρών της Επανάστασης; Να θυμίσω το προλογικό σημείωμα της ομώνυμης ταινίας (1967) του Ζαν-Πιέρ Μελβίλ: «Δεν υπάρχει μεγαλύτερη μοναξιά από εκείνη του σαμουράι, εκτός ίσως από τη μοναξιά του τίγρη μέσα στη ζούγκλα». Μελετητής του Καντ, με σπουδές στα μαθηματικά, γόνος πανίσχυρης οικογένειας, με ευγενική φυσιογνωμία, είχε αναδειχθεί σε έναν πανίσχυρο πόλο εξουσίας εντός των μηχανισμών του ιρανικού καθεστώτος, καθώς ήταν επικεφαλής του Ανωτάτου Συμβουλίου Εθνικής Ασφαλείας. Από συγκεκριμένα ΜΜΕ της Δύσης η εξόντωσή του θεωρήθηκε πλήγμα στη δυνατότητα τερματισμού του πολέμου, διότι ο εκλιπών παρουσιαζόταν ως η μετριοπαθής φιγούρα του καθεστώτος.
Θα προχωρούσα τον συλλογισμό μου λέγοντας πως η επιχειρούμενη, εν τινι μέτρω, αγιογραφία του δεν στερείται πολιτικής σημασίας, δηλαδή δεν είναι πολιτικά ουδέτερη, αφού υποβιβάζει, για να μην πω αποκρύπτει, τη συνέργειά του στις εν ψυχρώ δολοφονίες από τα όργανα των Φρουρών της Επανάστασης 30.000 διαδηλωτών. Και Καντ και μαζικές δολοφονίες, δεν είναι ένα πρωτόγνωρο φαινόμενο. Και αξιωματούχοι των SS απολάμβαναν Μπαχ και Μότσαρτ και μετά συνέχιζαν το δολοφονικό έργο τους. Η τυφλή υπακοή σε ένα καθεστώς επικαθορίζει όλες τις υπόλοιπες πτυχές της ζωής του «στρατιώτη» και παραμορφώνει την προσωπικότητά του ακόμη και στο πολιτισμικό επίπεδο. Ενας δολοφόνος με αγγελικό πρόσωπο δεν παύει να είναι δολοφόνος.
Σε όλα τα ολοκληρωτικά καθεστώτα υπάρχουν και επιβιώνουν και κάποιες μετριοπαθείς προσωπικότητες, όμως υποχρεωτικά υποτάσσονται ή συντάσσονται με τους σκληρούς.
Σε όλα τα ολοκληρωτικά καθεστώτα υπάρχουν και επιβιώνουν και κάποιες μετριοπαθείς προσωπικότητες. Ενας υποψιασμένος σχολιαστής θα μιλούσε για το απαραίτητο ντεκόρ τους. Κάποιος άλλος θα διέβλεπε εσωτερικούς συσχετισμούς δυνάμεων, όμως πάντα σε αυτές τις περιπτώσεις σημασία έχει ποιοι αποφασίζουν. Και οι μετριοπαθείς υποχρεωτικά υποτάσσονται ή συντάσσονται με τους σκληρούς. Τον Ιανουάριο η διεθνής κοινή γνώμη δεν άκουσε δεύτερη φωνή εντός του ιρανικού καθεστώτος που να διαχωρίζει τη θέση της από το μαζικό έγκλημα που διεπράττετο κατά της νεολαίας της χώρας. Ο «Κένεντι του Ιράν», ο σχολιαστής του Καντ, ο Αλί Λαριτζανί, συμμετείχε τότε στον στενό κύκλο της εξουσίας που έδωσε την εντολή για την εξόντωση των αντιφρονούντων.
Στο κρίσιμο ζήτημα του πυρηνικού προγράμματος του Ιράν ο εκλιπών αποτελούσε έναν σημαντικό κρίκο, αφού ήταν ο επίσημος διαπραγματευτής την περίοδο 2005-2008. Η Γαλλία, η Γερμανία και η Βρετανία βρήκαν τις θέσεις του μετριοπαθείς, όμως η συνέχεια απέδειξε πως έτρεχε ένα παράλληλο πρόγραμμα εμπλουτισμού του ουρανίου, πέρα από τους ελέγχους της Διεθνούς Υπηρεσίας Ατομικής Ενέργειας. Και ας μην ξεχνάμε πως ό,τι ζούμε σήμερα οφείλεται στη βούληση του θεοκρατικού καθεστώτος να κατασκευάσει τουλάχιστον δέκα πυρηνικές κεφαλές. Να αναλογιστούμε τις συνέπειες αν οι μισές από αυτές προωθούνταν στους Χούθι και στη Χεζμπολάχ.
Σε όλα τα παραπάνω συμμετείχε ενεργά και με την υπογραφή του ο «μετριοπαθής» Λαριτζανί. Μήπως τελικά ο εξωραϊσμός συσκοτίζει την πραγματικότητα;
