Ο κ. Θεοδόσης Πελεγρίνης δεν αποτελεί την πρώτη θεαματική διεύρυνση του ΠΑΣΟΚ. Υπήρξαν και άλλες εξίσου ξεκούδουνες. Υπήρξε η «διεύρυνση» του ΠΑΣΟΚ στη Θεσσαλονίκη στο πρόσωπο του κ. Θοδωρή Ζαγοράκη, πρώην ευρωβουλευτή της Νέας Δημοκρατίας, που διακρίθηκε για τη σιωπή του στο Στρασβούργο. Είχαμε τον –γνωστών «δημοκρατικών φρονημάτων»– βουλευτή Λέσβου κ. Παναγιώτη Παρασκευαΐδη, ο οποίος δήλωσε ότι το ΠΑΣΟΚ θα συνεργαστεί ακόμη και με δικτατορικά καθεστώτα για να μη μείνει «ακυβέρνητη η χώρα» και θα μπορούσε να δεχθεί την παρακολούθηση του αρχηγού του, «αν τον παρακολουθούσαν για το εθνικό συμφέρον».
Δεν έχουν όλες οι διευρύνσεις του ΠΑΣΟΚ δεξιό ή ακροδεξιό πρόσημο. Προ ημερών, ο κ. Ανδρουλάκης διέγραψε τον βουλευτή Αρκαδίας κ. Οδυσσέα Κωνσταντινόπουλο, παρά τα εύσημα που του αποδίδει από καιρού εις καιρόν ο κ. Αδωνις Γεωργιάδης. Οι παροικούντες την πολιτική σκηνή γνωρίζουν πόσο στενή ήταν η σχέση του αρχηγού του ΠΑΣΟΚ με τον διαγραφέντα βουλευτή. Διασπάστηκε από μία ακόμη «διεύρυνση», όταν το Κίνημα κατέβασε στην Αρκαδία τον πρώην αντιπεριφερειάρχη του κ. Πέτρου Τατούλη. Θρυλείται, δε, ότι η επόμενη «διεύρυνση» θα έχει αριστερό χρώμα αφού στα ψηφοδέλτια θα συμπεριληφθεί η κ. Νίνα Κασιμάτη, γνωστή για κατά καιρούς εξωφρενικές δηλώσεις της.
Δεν υπάρχει κάποιο πολιτικό σχέδιο πίσω από αυτές τις «διευρύνσεις» του ΠΑΣΟΚ. Το κοινό χαρακτηριστικό όλων των παραπάνω περιπτώσεων είναι η τοπική εκλογική επιρροή· η περίπτωση του κ. Πελεγρίνη είναι η εξαίρεση που επιβεβαιώνει τον κανόνα. Η ηγετική ομάδα του ΠΑΣΟΚ έχει ασπαστεί τη λογική τού «μάζευε κι ας είναι ρώγες», κάτι που ίσως εξηγεί τις ρώγες που εμφανίζει στις δημοσκοπήσεις το κόμμα.
Εχουμε γράψει πολλάκις ότι το ΠΑΣΟΚ έχει αξιόλογες θέσεις επί παντός, αλλά δεν έχει κεντρική ιδέα. Οι ξεκούδουνες διευρύνσεις του απλώς το ζωγραφίζουν για όσους δεν καταλαβαίνουν τι έχουν τα έρμα τα ποσοστά και ψοφάνε. Το δε πρόβλημα του ΠΑΣΟΚ, θα έλεγε ο Σαίξπηρ, δεν οφείλεται στο άστρο του κ. Κυριάκου Μητσοτάκη, ούτε στην –ομολογουμένως θαυμαστή– επικοινωνιακή κυριαρχία της Ν.Δ., αλλά εντός του. Απέκτησε ηγεσία που μεγάλωσε στον κομματικό σωλήνα, που ξέρει πώς να κερδίσει εκλογές σε φοιτητικό ή τοπικό επίπεδο, αλλά δεν έχει καταλάβει πώς κερδίζονται οι εκλογές σε εθνικό επίπεδο. Οι επιμέρους –και πολλές ομολογουμένως καλές– πολιτικές θέσεις του σε διάφορα ζητήματα δεν αρκούν εφόσον παραμένουν ασυνάρτητες, ήτοι δεν αποτυπώνουν κάποιο συνολικό σχέδιο και μια συνεκτική ομάδα που θα το υλοποιήσει.
