Το κίτρινο αηδόνι

«Μπορώ να κάνω τον γύρο της Πελοποννήσου;… Δεν μπορείς να πας ούτε σ’ ένα λαστιχά, να βάλεις κατσαβίδι απάνου… Θέλετε να φύγει ο κόσμος από το ταξί, να γίνει ανήμπορο (sic) να δουλέψει… Πάμε παρακάτου… Κλέβουν τη χώρα μου, κλέβουν και τον ταξιτζή… που μεταφέρει πονεμένους ανθρώπους… Δολοφονείς!… Δολοφονείς τη δημοκρατία των ταξιτζήδων». Ακούς τον Θύμιο Λυμπερόπουλο –κομψό και ανανεωμένο, με τραγιάσκα και γραβάτα– να μιλάει ως πρωθυπουργός της κίτρινης δημοκρατίας. Και δεν θέλεις να σταματήσει. Η ρητορική του επινοητικότητα –η φωνή της βαθιάς Ελλάδας– αποτελεί ζωντανό επιχείρημα για να μπει φρένο στην τεχνολογία. Κανένα αυτοκίνητο χωρίς οδηγό δεν πρόκειται να «μιλάει» έτσι στον χρήστη του. Καμία τεχνητή νοημοσύνη δεν μπορεί να υποκαταστήσει τέτοια φυσική χάρη. Εκτός αν η Apple και η Tesla εκπαιδεύσουν τα bot τους να μας μιλάνε με τη φωνή του.