Δεν μπορούμε να ξέρουμε αν ο θάνατος της άτυχης καθηγήτριας στη Θεσσαλονίκη έχει άμεση σχέση με την κακοποίηση που υφίστατο από τους μαθητές της. Δεν ξέρουμε αν υπήρχαν συνοδά νοσήματα που λένε και οι γιατροί ή ψυχολογικοί παράγοντες που την οδήγησαν στο μοιραίο. Φαντάζομαι και ελπίζω ότι κάποια στιγμή θα μάθουμε κάτι απ’ όλ’ αυτά, το πιθανότερο είναι όταν πια η υπόθεση θα έχει καταχωρισθεί στο αρχείο της μνήμης μας. Εκείνο όμως που σίγουρα ξέρουμε είναι ότι η γυναίκα δίδασκε αγγλικά στα παιδιά του λυκείου. Ξέρουμε ακόμη ότι αυτά τα παιδιά ξεσπούσαν πάνω της. Της πετούσαν αντικείμενα και έβρισκαν τρόπους για να ταπεινώνουν τη στοιχειώδη αξιοπρέπειά της. Να προσθέσω ότι η διδασκαλία των αγγλικών θεωρείται ώρα διαλείμματος σ’ αυτές τις ηλικίες που απασχολούνται μόνον με όσα μαθήματα τους επιτρέπουν να περάσουν τις Πανελλαδικές. Αν και η εκμάθηση της παγκόσμιας κοινής γλώσσας είναι εφόδιο ζωής για όλα τα Ελληνόπουλα. Απλώς η αδιαφορία προς το μάθημα είναι συνδεδεμένη με την αδιαφορία προς την καθηγήτρια την οποίαν οι θρασύδειλοι έφηβοι αντιμετώπιζαν ως εύκολο θύμα. Το ερώτημα είναι γιατί οι μαθητές έχουν ανάγκη από κάποιο θύμα για να ξεσπάσουν τις ορμές τους. Η απάντηση είναι ότι περιφρονούν το σχολείο και ως επί το πλείστον το αντιμετωπίζουν ως καταναγκασμό στον οποίον οφείλουν να αντισταθούν. Πάντα η σχολική τάξη είχε τον χαρακτήρα του καταναγκασμού, από το ωράριο έως τη σιωπή την ώρα του μαθήματος, όμως αυτό εθεωρείτο ως συστατικό της εκπαιδευτικής διαδικασίας, της ένταξης του εφήβου σε κοινωνικούς κανόνες. Η διαφορά είναι ότι σήμερα αυτό έχει εκλείψει έπειτα από χρόνια προοδευτικών πειραματισμών στου κασίδη το κεφάλι.
Αυτό που αποκαλύπτει την πραγματική κατάσταση του σημερινού σχολείου είναι ότι την άτυχη καθηγήτρια δεν την προστάτευσε, απ’ ό,τι φαίνεται, η διεύθυνση του σχολείου. Μάλλον επειδή φοβόταν τους γονείς, οι οποίοι είναι και οι βασικοί υπεύθυνοι για την αποθηρίωση των τέκνων τους. Ο,τι κι αν κάνουν τα παιδιά, οι γονείς τούς δίνουν δίκιο. Είτε για να καλύψουν τις ενοχές τους για τις δικές τους αμέλειες είτε για να ξεμπερδεύουν. Κι αν πάρουν και κάναν κακό βαθμό τότε φταίνε οι καθηγητές. Και δεν σκέφτονται ότι αν δεν μπορούν να πειθαρχήσουν μέσα στην τάξη τότε γιατί να πειθαρχήσουν το Σαββατόβραδο στον δρόμο και να μην καταλήξουν στο νοσοκομείο ή το νεκροτομείο; Είναι η διαφορά από το κάποτε και το τώρα. Χωρίς καμιά νοσταλγική διάθεση να σημειώσω απλώς ότι στην προσπάθειά μας να φιλελευθεροποιήσουμε το σχολείο, μαζί με τα νερά πετάξαμε και το μωρό. Καταργώντας την πειθαρχία, ακόμη και τη βαθμολογική αξιολόγηση, καταργήσαμε τη σχολική τάξη. Ο γονιός σε συνεργασία με τον φοβισμένο δάσκαλο έφτιαξε την ιδανική ατμόσφαιρα για την ανατροφή του θηρίου.
