Είχε δίκιο ο Αμερικανός πρόεδρος όταν είπε ότι ο νυν πρωθυπουργός της Βρετανίας Κιρ Στάρμερ «δεν είναι Ουίνστον Τσώρτσιλ». Αλλά σάμπως ο Ντόναλντ Τραμπ είναι Φραγκλίνος Ρούζβελτ; Αλλα μεγέθη, αλλά και άλλες εποχές, στις οποίες ένας πρωθυπουργός έπινε σαν σφουγγάρι, κάπνιζε το ένα πούρο μετά το άλλο και έπασχε από βαριά κατάθλιψη.
Ο Κιρ Στάρμερ όμως δεν είναι Ουίνστον Τσώρτσιλ για έναν ακόμη λόγο: στον απερίσκεπτο πόλεμο με το Ιράν που ξεκίνησε ο Αμερικανός πρόεδρος, δεν είναι ο Βρετανός πρωθυπουργός που εκλιπαρεί τη βοήθεια των ΗΠΑ. Αντιθέτως, ο Ντόναλντ Τραμπ ζητάει τη βοήθεια των Ευρωπαίων.
Κατά τον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο η Βρετανία, η Ευρώπη, ολόκληρος ο κόσμος ένιωθε την υπαρξιακή απειλή από τους ναζί. Σήμερα οι ΗΠΑ μπορεί να συνεχίζουν να βομβαρδίζουν «για πλάκα», όπως είπε ο ανεκδιήγητος πρόεδρος. Είναι κακό, φριχτό και ανάποδο το καθεστώς της Τεχεράνης, αλλά επί της ουσίας ούτε την ύπαρξη του Ισραήλ δεν μπορεί να απειλήσει. Κατάφερε μία φορά διά αντιπροσώπου μια μεγάλη τρομοκρατική επίθεση το 2023. Ομως το μέγεθος της καταστροφής και ο τεράστιος αριθμός ανθρώπινων απωλειών δεν οφειλόταν στην αποτελεσματικότητα της Χαμάς, αλλά στην ασύγγνωστη χαλαρότητα των δυνάμεων του Ισραήλ. Οι ισλαμιστές τρομοκράτες έσφαζαν, βίαζαν, κατέστρεφαν σχεδόν ανενόχλητοι για μία ημέρα.
Είναι κατανοητή η αντίδραση των Ισραηλινών από το βαθύ τραύμα της 7ης Οκτωβρίου. Ετσι κι αλλιώς, ακόμη και πριν από την αποφράδα αυτή ημέρα, δεν είναι εύκολο για ένα κράτος να δέχεται σχεδόν καθημερινώς πυραύλους, ρουκέτες, οβίδες. Αλλά πριν από το 2001 οι Αμερικανοί προσπαθούσαν πάντα να σταθεροποιήσουν την περιοχή. Δεν πετύχαιναν πάντα, αλλά κατάφεραν τις συμφωνίες του Οσλο (1993 και 1995), που δυστυχώς υπονομεύτηκαν από τους ακραίους των δύο πλευρών. Οι ΗΠΑ –με έστω άτσαλο τρόπο– έσπρωχναν τον κόσμο μπροστά. Νίκησαν δύο ολοκληρωτισμούς, εγκαθίδρυσαν τη δημοκρατία σε δύο κατεξοχήν μιλιταριστικές χώρες (Γερμανία, Ιαπωνία), υπήρξαν υπόδειγμα πολιτικής οργάνωσης για τους φίλους της ελευθερίας σε όλο τον κόσμο.
Δάφοροι ακροδεξιοί του Ρεπουμπλικανικού Κόμματος (νεοσυντηρητικοί ή MAGA) όμως εκμεταλλεύθηκαν το τραύμα της 11ης Σεπτεμβρίου 2001 για να υπονομεύσουν και τη δημοκρατία τους και όποια παγκόσμια τάξη είχαν καταφέρει να χτίσουν, παρά τα όποια ελαττωματικά στοιχεία αυτή είχε. Τώρα κατάφεραν να εκλέξουν έναν αλλοπρόσαλλο πρόεδρο, που τους έβαλε σε έναν άσκοπο πόλεμο –ή έστω έναν πόλεμο με κυμαινόμενο (ανά συνέντευξη) σκοπό–, από τον οποίο θα κερδίσουν μόνο τα απολυταρχικά καθεστώτα που εχθρεύονται τις ΗΠΑ και τη Δημοκρατία.
